Αισιόδοξη άνοιξη

Αυτή η (αγωνιστική) σεζόν ισοδυναμεί με θαύμα για τις ομάδες τις επαρχίας. Η δυναμική τους, μεγάλη. Οι επιτυχίες τους, σημαντικές. Και η άνοιξη που φέρνουν για τον ελληνικό αθλητισμό, αξιοσημείωτη.

Από πού να αρχίσουμε, αλήθεια; Στη Λαμία, εδώ και χρόνια η πόλη χορεύει στους ρυθμούς του βόλεϊ. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στη Σύρο με τον Φοίνικα, που έφτασε να διεκδικεί το τρόπαιο απέναντι στο «κατεστημένο» του Ηρακλή. Στο Βραχάτι, ο Παμβοχαϊκός έβαλε «μπλοκ» στον φιλέ στον άλλοτε πανίσχυρο Ολυμπιακό. Αν ρίξουμε μια ματιά στο μπάσκετ, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι και εκεί γίνεται σπουδαία δουλειά. Τόσο σε Καβάλα και Ρέθυμνο, όσο και στη Ρόδο, όπου ο τοπικός Κολοσσός έμαθε πολλά από την κόντρα με τον Παναθηναϊκό για τα ημιτελικά του πρωταθλήματος και μάλιστα τον υποχρέωσε σε ήττα. Στο χάντμπολ, προ ετών είχαμε τον Φίλιππο Βέροιας και τώρα, μια «άγραφη» ομάδα στον χάρτη, ο Διομήδης Αργους έφτασε στον τελικό του Τσάλεντζ Καπ. Κατόρθωμα σπουδαίο. Και στην Πάτρα, ο θρυλικός Απόλλων Πατρών, με οδηγό τον άλλοτε πλέι μέικερ της ομάδας, Βετούλα, ανέβηκε ξανά στην Α1, κάτι που γιόρτασαν όλοι στην αχαϊκή πρωτεύουσα.

Επίσης, σε Χίο, Τρίπολη, Γιάννινα, Λευκάδα, Λαγκαδά, γίνονται προσπάθειες ώστε ομάδες του πόλο ή του μπάσκετ να ξεφύγουν από τα στενά όρια του νομού. Να λάμψουν στον χώρο τους και να ακουστούν με τις επιτυχίες τους.

Σε εποχές δύσκολες, όπου όλο και περισσότεροι νέοι επιλέγουν τη διαδρομή από τη μεγαλούπολη πίσω στην επαρχία, οι ομάδες της «δεύτερης ταχύτητας» ανοίγουν τον βηματισμό τους. Πείθουν πως βελτιώνονται, πως μπορούν να δώσουν χαρά στο ντόπιο στοιχείο και στηρίζονται όχι μόνο στην κλασική μέθοδο των μισθοφόρων, αλλά και σε νεαρούς φερέλπιδες παίκτες τους.

Ασφαλώς και δεν πρόκειται τόσο εύκολα να υπάρξει ανατροπή σε νοοτροπίες ετών. Αλλά είναι σίγουρο ότι κάποιες ομάδες έρχονται από την επαρχία, είναι ισχυρές και φανερώνουν ένα εναλλακτικό μοντέλο δουλειάς και επιτυχίας.