e-mail

Αφησε τις σαγιονάρες, έπιασε την ντουντούκα

Αγαπητή Φοίβη,

Επιτέλους το παιδί μίλησε. Δεν είπε βέβαια ΠΡΟ-ΠΟ, σύμφωνα με την παλιά διαφήμιση, αλλά να ψηφίσουμε Νουδούλα. Αφού τέλειωσαν τα σουβλάκια του Μπαϊρακτάρη με τους γνωστούς «νταβατζήδες», τα παϊδάκια στις ταβέρνες της Ραφήνας, οι διακοπές στη Βόρεια Ιταλία (στη Νότια δεν πάει γιατί είναι πολύ υποβαθμισμένη), αποφάσισε να μας μιλήσει και να παροτρύνει τον κόσμο ή μάλλον τους παλιούς ψηφοφόρους της ΝΔ να ψηφίσουν Σαμαρά, τον τέως αρχηγό της ΠΟΛΑΝ που η πλειονότητα των νεοδημοκρατών απεχθάνεται.

Βέβαια για το ψητό δεν είπε τίποτα. Το χρέος στα πεντέμισι χρόνια του αυξήθηκε κατά 130 δισ. ευρώ, το έλλειμμα έφτασε το 15,6% του ΑΕΠ και κατά τη ρήση του η οικονομία ήταν σε «στέρεα πόδια» και ανεξάρτητη από την παγκόσμια κρίση που είχε αρχίσει από το 2008.

Ε, αυτός ο «ηγέτης» με τις καταπληκτικές προβλέψεις σε βάθος χρόνου, έχει το θράσος να προσπαθεί να καθοδηγήσει τον ελληνικό λαό. Κούνια που τον κούναγε! Ο λαός έχει ξυπνήσει, δεν ακούει τους αποτυχημένους, αυτούς που έχουν τη μεγαλύτερη ευθύνη για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται, αυτούς που τον δούλεψαν κανονικά και χωρίς ντροπή.

Καλή κάλπη, με σκέψη και γνώση.

Ευχαριστώ για την υπομονή σου,

Νίκος Ταπεινός, Πειραιάς

Είναι, αγαπητέ Νίκο, σαν να ακούμε την απάντηση στο βιντεάκι της «θυμωμένης» Κατερίνας Μουτσάτσου «My name is Katerina and I am Hellene» (Το όνομά μου είναι Κατερίνα και είμαι Hellene – Ελληνίδα; – not greek, hellene), υπό τον τίτλο «My name is Spyros and I am Makakas» (Το όνομά μου είναι Σπύρος και είμαι…) και ο οποίος βροντοφωνάζει: «Μου λένε ψέματα και εγώ τους ξαναψηφίζω (ή τους ξανακούω). Μου κλέβουνε τη ζωή και εγώ τους ξαναψηφίζω (ή τους ξανακούω για το τι να ψηφίσω). Μου κλέβουνε τα όνειρα και εγώ τους ξαναψηφίζω (ή τους ξαναδίνω σημασία μετά απ’ όλα αυτά)». Ο πανικός έχει και «καταλληλότερο» όνομα αρωγής πλέον…

Ευωδίασε γκουρμέ Αριστερά

Αγαπητή κυρία Φοίβη,

Υπάρχει μια ρήση που λέει πως κάθε λαός έχει τους πολιτικούς που του αξίζουν και τη διακυβέρνηση που του αξίζει και ακούει τα ψέματα που του αξίζουν. Εχετε παρατηρήσει τα εκλογικά μηνύματα των λεγόμενων «αριστερών» κομμάτων; Κατηγόριες, κατηγόριες, κατηγόριες και για το μάρμαρο τίποτα. Εκείνο το φέουδο του Αλέξη και εκείνο το φέουδο της Αλέκας ειδικά δεν προτείνουν, ουσιαστικά, τίποτα σαν λύση. «Θα καταργήσουμε τον ΦΠΑ», ας πούμε, λένε. Μα τότε από πού θα τα βγάλουν τα σπασμένα; Λένε «θα φροντίσουμε να προσληφθούν οι άνεργοι»; Από ποιους; Από το κράτος; Ή λένε πως θα κρατικοποιήσουν όσους οργανισμούς ιδιωτικοποιήθηκαν. Μα δεν μας φτάνουν οι σπατάλες που έκανε ο κρατικός τομέας, να τον διευρύνουμε κιόλας; Μόνον κόντρα στους άλλους δεν ονομάζεται πολιτικός πολιτισμός. Δεν το ξέρουν;

Ευχαριστώ, Ελευθερία Τζαμτζή

Μη μου μιλάτε για Αριστερά αυτού του τύπου, αγαπητή Ελευθερία, σε τούτες τις εκλογές που όπως έχω (ματα)γράψει έχουν το εύηχο κωδικό όνομα «Αρια Αγάτσα» (από τον Γιωργάκη στον Βαγγελάκη κι από εκεί στον Αντωνάκη, σαν πουλάκι, από κλαράκι σε κλαράκι και σαν πεταλουδάκι από λουλουδάκι σε λουλουδάκι…). Τι να λέμε για την γκουρμέ Αριστερά, για την Αριστερά που ευωδιάζει σαν γαρδούμπα ή για κάποιες άλλες, άνοστες, δίχως κανένα άρωμα. Ε ρε Βάνα Μπάρμπα που τους χρειάζεται. Την είδατε πώς άφησε τα αβυσσαλέα ντεκολτέ και τους «μονολόγους αιδοίων» για να πιάσει τα αυστηρά ταγέρ με τα λευκά κουμπωμένα πουκαμισάκια με ύφος βαρυσήμαντης… Ντομινίκ (Στρος-Καν); Σε συνδυασμό δε με μονίμως συνοφρυωμένη, βαρύγδουπη Λιάνα Κανέλλη σε πάνελ και με αλαφριά, χαμηλοβλεπούσα (δήθεν) και αερολογούσα δίχως τίποτα συγκεκριμένο Ελενα Ράπτη είναι χάρμα. Χάρμα. Πολύ Αρια Αγάτσα, σας λέω.