Η γενιά που δεν θα καθήσει ποτέ
Ο Πετρολούκας Χαλκιάς (επάνω) δεν βρήκε ποτέ τον χρόνο να κάνει μια σχολή και να διξάξει το στυλ του στο κλαρίνο. «Σχολή όμως είναι τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου» λέει για τον γιο του Χαράλαμπο και τον εγγονό του Πέτρο
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Σε αντίθεση με τον γιο του (Πέτρο) που τελείωσε μουσικό λύκειο, ο Χαράλαμπος Χαλκιάς είναι εμπειρικός μουσικός.
«Είμαστε η πιο άτυχη γενιά», λέει. Γιατί; «Γιατί κάποτε σηκωνόμασταν εμείς στα λεωφορεία να καθήσουν οι μεγαλύτεροι. Υπήρχε ένας σεβασμός. Τώρα; Αντί να σηκώνονται οι μικρότεροι για μας, κάθονται και μας κοιτάζουν. Η γενιά μας είναι η γενιά που δεν θα καθήσει ποτέ».
Και ο βενιαμίν τι λέει για όλα αυτά; Ποιον θαύμαζε περισσότερο όταν ήταν μικρός;
Και τον προπάππο μου τον Κλη (Περικλή) που έμενε κι αυτός εδώ στο σπίτι και τον παππού και τον πατέρα μου. Επαιζαν όλοι με το ίδιο στυλ.
Ναι, αλλά δεν μπορεί να μην άκουγες κι άλλες μουσικές…
Δεν επηρεάστηκα όμως. Ακουγα τα πάντα, αλλά νομίζω ότι έμαθα να ξεχωρίζω ποια μουσική έχει ποιότητα και ποια όχι.
Είχες πάει στη συναυλία «Ελληνες και Κόσμος» που ο παππούς σου έπαιζε με ινδούς μουσικούς; Πώς σου είχε φανεί;
Ηταν ωραία και παράξενα. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι ένας άλλος πολιτισμός έχει την ίδια μουσική με μας.
Στρέφομαι πάλι στον Πετρολούκα.
Πώς και δεν σκεφτήκατε να κάνετε σχολή να διδάξετε το στυλ σας;
Πού να προλάβω τη Σχολή… Ημουν πάντα από ταξίδι σε ταξίδι και με υποχρεώσεις πολλές. Μεγάλη οικογένεια. Διδάσκει όμως ο Χαράλαμπος σε σχολή κι είναι το ίδιο. Αλλωστε σχολή είναι τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου. Να δεις τι γίνεται εδώ όταν δοκιμάζουμε τα τραγούδια…
Google news
