Η κρίση έβαλε άρωμα γυναίκας στα ψηφοδέλτια

Ελλη Κοκολιού
Υποψήφια βουλευτής του ΠΑΣΟΚ
«Οι πρώτες αντιδράσεις από τον στενό μου κύκλο όταν ανακοίνωσα ότι θα μπω στην πολιτική ήταν τρομερά αποθαρρυντικές. Ακουσα το γνωστό “Πού πας να μπλέξεις;”. Ωστόσο έχω μάθει ότι μόνο με την ουσιαστική συμμετοχή μπορούμε να αλλάξουμε τους κανόνες. Ζητάμε την ψήφο όχι μόνο επειδή είμαστε γυναίκες αλλά επειδή έχουμε πολιτικό λόγο για το αύριο».

Ρένα Δούρου
Υποψήφια βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ
«Κατεβαίνω υποψήφια βουλευτής στη Β’ Αθήνας για να δώσω μια πολιτική μάχη, μια μάχη ανάμεσα στις τόσες άλλες που έδινα και θα δίνω πριν και μετά τις εκλογές. Οι γυναίκες άλλωστε δεν αντιστεκόμαστε στον ρόλο ότι πρέπει να είμαστε καλές
σε όλα. Θα πρέπει να δούμε όλες ως γυναίκες μέσα από τα κόμματά μας το οπλοστάσιο για την επόμενη ημέρα».

Χριστίνα Κοττώρη
Υποψήφια βουλευτής των Οικολόγων Πρασίνων  στο υπόλοιπο Αττικής
«Η πρώτη μου επαφή με την πολιτική, κατά κάποιον τρόπο ήταν όταν ήμουν μαθήτρια στην Α’ τάξη του Γυμνασίου και μάζευα υπογραφές για τα μεταλλαγμένα τρόφιμα. Είναι η δεύτερη φορά που βάζω υποψηφιότητα σε βουλευτικές εκλογές, δεν είμαι, όμως, επαγγελματίας πολιτικός. Είμαι μία νέα γυναίκα και έχω χρέος να συμμετέχω».

Δέσποινα Μπακάλη
Υποψήφια βουλευτής της ΝΔ
«Η χώρα ζει πολύ κρίσιμες στιγμές και θεωρώ καθήκον μου να συμμετάσχω σε μια προσπάθεια βελτίωσης της κατάστασης. Είμαι 39 ετών, μητέρα δύο παιδιών, και θέλω να μπορώ να κοιτάζω τα παιδιά μου στα μάτια, όπως επίσης και να τους δοθεί η δυνατότητα να ζήσουν στην Ελλάδα και να μη φύγουν στο εξωτερικό».

Νίκη Αραμπατζή
Υποψήφια βουλευτής της ΔΗΣΥ
«Είμαι 26 ετών και αποφάσισα να κατέβω στη μάχη του προεκλογικού στίβου στην Α’ Αθήνας. Και αυτό γιατί στη δύσκολη αυτή συγκυρία αξίζει στη χώρα και στους Ελληνες μια σταθερή ευρωπαϊκή προοπτική. Η κρίση γεννά ευκαιρίες και ακριβώς αυτή τη στιγμή που είμαστε στο ναδίρ, είναι η ευκαιρία για συμμετοχή στην πολιτική».

Μαρία Τσάκου
Υποψήφια βουλευτής της Δράσης
«Δεν είχα ασχοληθεί νωρίτερα με την πολιτική, αν και πάντα υπήρχε ενδιαφέρον για τα κοινά. Θυμάμαι, όμως, τη μέρα που το πήρα απόφαση: ήταν στις 12 Φεβρουαρίου, όταν η Αθήνα καιγόταν μετά τις διαδηλώσεις στο κέντρο της πόλης. Τότε είπα πως δεν πάει άλλο και πως πρέπει να κάνω κάτι, να πολιτευτώ».