«Ερχομαι αντιμέτωπος με όλα όσα ήθελα να κάνω από παιδί»

«Οταν μεγαλώνεις λυτρώνεσαι από πολλά πράγματα, από τον πόνο, την επιθυμία της πρωτιάς, όμως σε κυριεύουν άλλα όπως η ανάγκη να πειραματιστείς και να έλθεις αντιμέτωπος με όσα ήθελες από παιδί».

Τα λόγια ανήκουν στον 64χρονο πλέον Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ ο οποίος, αφού έλαμψε ως αστέρας στο μπαλέτο, τώρα δοκιμάζει ξανά τις δυνάμεις του στο θεατρικό σανίδι. Και υποδύεται έναν μοναχικό, πρώην στρατηγό του τσαρικού στρατού που ζει εξόριστος στο Παρίσι του 1930 και ερωτεύεται μια πολύ μικρότερη συμπατριώτισσά του, σερβιτόρα σε ρωσικό εστιατόριο. Η ιστορία είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα του ρώσου νομπελίστα Ιβάν Μπούνιν «In Paris» («Στο Παρίσι»).

«Οι νεότεροι ίσως δεν γνωρίζουν πως πέρα από τον χορό έκανα καριέρα και ως ηθοποιός. Εμφανίστηκα ως Γκρέγκορ Σάμσα στη “Μεταμόρφωση” του Κάφκα και ερμήνευσα επίσης τέσσερα μονόπρακτα του Μπέκετ, ενός από τους αγαπημένους μου συγγραφείς» συνεχίζει ο διάσημος χορευτής που το 1977 είχε προταθεί και για βραβείο Οσκαρ δεύτερου ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία «Κρίσιμη καμπή».

Οσοι έχουν ήδη παρακολουθήσει την παράσταση που σκηνοθετεί ο Ντμίτρι Κριμόβ και έχει ήδη ανέβει στη Γαλλία, το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες επισημαίνουν πως δεν πρόκειται για μια κλασική σκηνοθετική πρόταση αλλά πως συναντώνται επί σκηνής η υποκριτική, η μουσική, το βίντεο, η φωτογραφία και, βεβαίως, ο χορός. «Εχει πολύ μικρό ρόλο όμως» διευκρινίζει ο Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ για την παράσταση που το καλοκαίρι προγραμματίζεται να ταξιδέψει στην Ιταλία.

«Πρωταγωνιστικούς ρόλους έχουν η μοναξιά και η αγάπη. Μιλάμε για δυο ανθρώπους που συναντώνται σε ένα εστιατόριο. Είναι εξόριστοι. Το να βρίσκεσαι στην εξορία είναι μια κατάσταση που σε κάνει εσωστρεφή. Η κοπέλα είναι όμορφη και μόνη καθώς ο σύζυγός της υπηρετεί στον πόλεμο, στη Γιουγκοσλαβία. Ο άνδρας είναι πρώην αξιωματικός. Κάθε εξόριστος μπορεί να ταυτιστεί με αυτή την ιστορία» λέει το γεννημένο στη Λετονία αστέρι των Μπαλέτων Κίροφ που το 1974 ζήτησε πολιτικό άσυλο στον Καναδά και εν συνεχεία εγκαταστάθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες.

«Ερμηνεύοντας τον συγκεκριμένο ρόλο σκεφτόμουν πολύ τον πατέρα μου που ήταν αξιωματικός και πάντα συμπεριφερόταν με το στυλ των στρατιωτικών. Εγώ πάλι από παιδί ονειρευόμουν τη Γαλλία μέσα από τον “Κόμη Μοντεχρίστο” και τους “Τρεις Σωματοφύλακες”, μέσα από τις ταινίες του Μπρεσόν και τα τραγούδια της Εντίτ Πιαφ» υποστηρίζει ο Μπαρίσνικοφ που παραδέχεται πως αυτή η παράσταση τρόπον τινά έχει χαρακτήρα αυτοβιογραφικό. Αλλωστε για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες καλείται να μιλήσει στη μητρική του γλώσσα, καθώς οι διάλογοι της παράστασης είναι στα ρωσικά.