Η μουσική της ψυχής

Η Αφροδίτη Ραϊκοπούλου γεννήθηκε πριν από τριάντα εννιά χρόνια στην Αθήνα και μεγάλωσε μέσα σε ένα σπίτι χαρούμενο, γεμάτο από μυρωδιές και έντονα συναισθήματα. «Γελούσαμε δυνατά και κλαίγαμε το ίδιο δυνατά χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος», θυμάται. Η αγαπημένη της γιαγιά Ελένη ήταν το κεντρικό πρόσωπο, μια πραγματική αρχόντισσα, ένας άνθρωπος στωικός, πλασμένος απ’ ό,τι πιο όμορφο έχει να προσφέρει αυτός ο κόσμος. Και έλεγε στην εγγονή της: «Ο,τι και να χάσεις, παιδί μου, σε αυτή τη ζωή, φρόντιζε πάντα να κρατάς την ψυχή και την αξιοπρέπειά σου, αυτά είναι τα σημαντικότερα όπλα σου για τους χαλεπούς καιρούς». Οι γονείς ήταν Μικρασιάτες και μέχρι η Αφροδίτη να γίνει έξι ετών ζούσαν στην Καλογρέζα. Κατόπιν μετακόμισαν στην Κηφισιά. Εκεί τέλειωσε το Δημοτικό και το Γυμνάσιο.

Η μουσική μπήκε νωρίς στη ζωή της. Τα μαθήματα πιάνου με τον αυστριακό καθηγητή Μαξ Χάλεκερ ήταν «μια άσκηση και μια πρόκληση ταυτόχρονα, ένα ατελείωτο κυνηγητό και κρυφτό με τις νότες που τελικά κατάφερνα με την αφέλεια του παιδικού μου ενστίκτου να ανακαλύψω. Ετσι ακριβώς, συνεχίζω και σήμερα τη δημιουργική προσπάθεια. Η μουσική σύνθεση είναι ένας πίνακας που περιμένει το πινέλο του ζωγράφου να χρωματίσει τη θάλασσα, να σχεδιάσει τον ουρανό και τον ήλιο του, έτσι όπως τα βλέπει ο καλλιτέχνης μέσα από τα μάτια της καρδιάς του».

Το μουσικό της ταλέντο αποκαλύφθηκε νωρίς και στα δεκαεπτά της κέρδισε μια θέση για σπουδές πιάνου στη Βασιλική Ακαδημία του Λονδίνου. Εγκαταστάθηκε λοιπόν στο Λονδίνο και έκτοτε ζει εκεί.

Πόσο εύκολο όμως ήταν για μια έφηβη να φύγει τόσο νωρίς από το σπίτι της; «Είχα τη δίψα να γνωρίσω, να μάθω, να επισκεφτώ άλλους τόπους, να έρθω σε επαφή με διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες ανθρώπων, διαφορετικού φύλου, θρησκειών και κοινωνικών στρωμάτων. Στην ουσία, ήταν ένα βήμα με άξονα την επιθυμία να δω τον κόσμο όπως πραγματικά είναι πέρα από τα σύνορα της χώρας μας. Σαν να υπήρχε ένα μυστικό που πάση θυσία έπρεπε να ανακαλύψω. Ηταν μια κίνηση ενθουσιασμού, καθαρά συναισθηματική. Και οι σπουδές μου στη Βασιλική Ακαδημία του Λονδίνου, ένα καθημερινό μάθημα ζωής, κατά τη διάρκεια του οποίου, με τη σκληρότερη αυτοκριτική πάντα, έπρεπε να εξετάζω όχι μόνο τις δυνατότητες αλλά και τα όριά μου. Ηταν ένα ταξίδι υπερβάσεων στο οποίο προσπαθούσα και προσπαθώ να γίνομαι καλύτερη, πρώτα σαν άνθρωπος και έπειτα σαν καλλιτέχνης, με όλο το κόστος που μπορεί να εμπεριέχει αυτό».

Η ΖΩΗ ΜΕ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ. Η καθημερινότητά της είναι ένα παζλ με πολλά διαφορετικά κομμάτια που προσπαθεί να ενώσει και από τα οποία προκύπτει η μουσική της. Και είναι βέβαια αποτέλεσμα μεγάλης προσπάθειας. «Η έμπνευση είναι το ξεκίνημα, το σκίρτημα για να τοποθετήσεις το θεμέλιο, μαζί με μια αίσθηση που παρουσιάζεται ξαφνικά και πολλές φορές απρόσκλητα και πρέπει να είσαι έτοιμος να την αδράξεις. Αλλες φορές έρχεται σαν δώρο όταν βρίσκεσαι στο όριο να εγκαταλείψεις την ιδέα. Σε ξελογιάζει, σε πληγώνει, εσύ όμως συνεχίζεις να την αγαπάς άνευ όρων. Εχω ξοδέψει τόσες κόλλες χαρτί σβήνοντας και γράφοντας τρία μέτρα μελωδίας, αγγίζοντας σημεία πραγματικής εμμονής και ψυχικής φθοράς, μέχρις ότου να έχω ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα. Η διαδικασία είναι πάντοτε η ίδια. Στις λιγοστές φορές που μου έρχεται εύκολα σαν δώρο, αυτό μάλλον το αποδίδω σε μια πνευματική διαύγεια της στιγμής, πολλές φορές τυχαία. Οσο πιο πολύ κάποιος πονά και αγαπά το αντικείμενό του, κάποια κανάλια καταφέρνουν να ανοίξουν, πάντα όμως ύστερα από κόπο, επιμονή και υπομονή», θα πει. Η δουλειά της είναι μοναχική, ωστόσο δεν βιώνει αρνητικά αυτή τη μοναξιά. «Είσαι πολύ με τον εαυτό σου όταν γράφεις μουσική. Κάνω λοιπόν προσπάθεια να βγαίνω με φίλους, να πηγαίνω σε εκθέσεις. Επίσης έχω μια θαυμάσια σχέση με έναν άντρα που δεν είναι μουσικός, πράγμα το οποίο με βοηθάει να δίνω μια άλλη προοπτική στη δουλειά μου. Η σύνθεση έχει σχέση με την επικοινωνία, έτσι λοιπόν χρειάζομαι να είμαι σε επαφή με διαφορετικά είδη ανθρώπων».

Στην αρχή της καριέρας της η Αφροδίτη Ραϊκοπούλου πειραματίστηκε γράφοντας μουσική για θέατρο, συμμετείχε επίσης ως πιανίστα στο Royal Festival Hall συνοδεύοντας τον έλληνα σαξοφωνίστα Θεόδωρο Κερκέζο. Μια σημαντική στιγμή στην επαγγελματική της καριέρα ήταν η πρόσκληση του Νίκου Τσούχλου, καλλιτεχνικού διευθυντή του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, να διευθύνει έργο της στη Χριστουγεννιάτικη Συναυλία της ΕΡΤ. Αμέσως μετά ακολούθησε μια εξαιρετική εμπειρία, όταν ως σόλο πιανίστα μοιράστηκε τη σκηνή του Μεγάρου με τον Χοσέ Καρέρας και τον Μάριο Φραγκούλη. Το μεγάλο της άνοιγμα στο κοινό όμως έγινε το 2005, όταν η παραγωγός Κάρμεν Σγούρα την κάλεσε να συνεργαστούν. Η κ. Σγούρα είχε αναλάβει την παρουσίαση της τιμητικής εκδήλωσης για τον Λουτσιάνο Παβαρότι που έγινε υπό την αιγίδα του βρετανικού Ερυθρού Σταυρού. Υστερα από δική της πρόταση ανατέθηκε στην ελληνίδα μουσικοσυνθέτρια η σύνθεση ενός συμφωνικού κομματιού προς τιμήν του Παβαρότι. Σε συνεργασία, άλλωστε, με την ίδια παραγωγό παρουσίασε και τον «Φάουστ» στο Royal Festival Hall στη βρετανική πρωτεύουσα με τη συμμετοχή της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Λονδίνου. Την παρουσίαση έκανε ο Χιου Γκραντ. Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί ότι οι «Sunday Times» τοποθέτησαν τη συγκεκριμένη παραγωγή ανάμεσα στα επτά πιο σημαντικά πολιτιστικά γεγονότα της χρονιάς.

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ. Η μουσική επένδυση του «Φάουστ» ήταν ένα όνειρο για την Αφροδίτη από τη στιγμή που είδε μια κόπια της βωβής ταινίας. Την ιδέα της την είχε δώσει παλιότερα ο Νίκος Τσούχλος, ενώ η γνωριμία της με τον σερ Τζέρεμι Αϊζακς, ιδρυτή του Channel 4 στην Αγγλία και πατέρα των βωβών ταινιών με ζωντανή μουσική επένδυση, της πρόσφερε την απαραίτητη έμπνευση και το κουράγιο για να μπορέσει να υλοποιήσει το όνειρό της. Και τη σύνθεση αυτή την έχει αφιερώσει στην πολυαγαπημένη φίλη της Στέλλα Σκλαβενίτη που χάθηκε νωρίς. «Ηταν ένας άγγελος, πλασμένη από τα συστατικά των ανθρώπων που θέλουμε να συμπορευόμαστε στη ζωή αλλά που για κάποιο λόγο τούς χάνουμε κάποια στιγμή όπως φυσάει ο άνεμος. Στη ζωή μου έχω σαν πυξίδα την ανάμνησή της και την αυθεντικότητά της. Οι γονείς της Μιράντα και Νάσος ήταν και συνεχίζουν να είναι το μεγαλύτερό μου στήριγμα μετά την οικογένειά μου, γεμάτοι από ψυχή, ουσία και αληθινή αγάπη μόνο. Για τη Στέλλα έγραψα τη σύνθεση του “Φάουστ”», λέει.

ΕΙΠΕ
Η μουσική σύνθεση είναι ένας πίνακας που περιμένει το πινέλο του ζωγράφου να χρωματίσει τη θάλασσα, να σχεδιάσει τον ουρανό και τον ήλιο του, έτσι όπως τα βλέπει ο καλλιτέχνης μέσα από τα μάτια της καρδιάς του

ΕΙΠΑΝ ΓΙ’ ΑΥΤΗΝ
Η Aφροδίτη έχει όλα τα στοιχεία ενός καλλιτέχνη που ανεπιτήδευτα διανύει τον δικό του μοναχικό δρόμο δημιουργώντας
ΧΙΟΥ ΓΚΡΑΝΤ, ΗΘΟΠΟΙΟΣ