e-mail

Με ρούχα αποδημίας στον ώμο

Αγαπητή Φοίβη.

Πολύς λόγος γίνεται πλέον για τους νέους που ζητούν να φύγουν από την Ελλάδα για εγκατάσταση στο εξωτερικό. Πρόσφατα αναφέρθηκε ένας αριθμός 140.000 νέων που ζητούν σχετικές πληροφορίες. Από αυτούς ένα πολύ σημαντικό ποσοστό είναι παιδιά μορφωμένα, πολύγλωσσα, με διδακτορικά κ.λπ. Σκέτη, δυναμική αιμορραγία για μια Ελλάδα που, κάθε τόσο, καμώνεται διά στόματος ηγετών κυρίως ζητώντας από τα παιδιά της να γυρίσουν πίσω και να προσφέρουν στην πατρίδα και την «ανάπτυξή» της γνώσεις και εμπειρίες που απέκτησαν έξω.

Ποια πατρίδα και ποια ανάπτυξη; Οταν τα πανεπιστήμια και οι θέσεις-κλειδιά είναι συνήθως κατειλημμένα από κλίκες και οικογένειες και άτομα που κάθε άλλο παρά κορυφαία είναι στον τομέα τους. Με κύριο προσόν διασυνδέσεις – παλαιότερα – με το παλάτι και τους υποτακτικούς του και αργότερα με τα κόμματα και γενικώς τα «μέσα». Με αποτέλεσμα ένα μέγιστο ποσοστό ικανών σε όλα τα επίπεδα νέων να μένουν ανεκμετάλευτοι και να χάνονται μέσα στον ελληνικό κυκεώνα της λαμογιάς και της αναξιοκρατίας.

Τώρα, ποιος καλός θεός μπορεί να βάλει το χέρι του και να ανασύρει την Ελλάδα από νοοτροπίες και συνήθειες του 19ου αιώνα προς μια σύγχρονη κοινωνία; Σίγουρα όχι αυτοί οι υποψήφιοι κυβερνήτες μας που ξεχύθηκαν στις τηλεοράσεις, τελευταία, τάζοντας ξανά «λαγούς με πετραχήλια».

Θα ήθελα όμως να απευθυνθώ στους υποψήφιους αναχωρητές για έξω και να τονίσω από καθαρά προσωπική εμπειρία τα εξής:

– Η ξενιτιά δεν είναι όσο άνετη φαντάζει από μακριά. Οπου και αν πας είσαι ένας μετανάστης (εμιγκρές), με πολλές δυσκολίες καθόλου εμφανείς εκ του μακρόθεν. – Η πιθανή μελλοντική επιστροφή σου οίκαδε θα είναι εξίσου δύσκολη, αν όχι δυσκολότερη από την αρχική σου εγκατάσταση στο εξωτερικό.

Υστερα από τα παραπάνω μια ταπεινή προτροπή: Μήπως υπάρχει ατραπός για έναν δύσκολο πόλεμο παραμονής σου στην Ελλάδα, ώστε μαζί με τους υπόλοιπους της γενιάς σου να δημιουργήσετε προοπτικές για μια καινούργια εποχή;

Αυτά όλα από έναν Ελληνα που έφυγε για 30 χρόνια στον Καναδά και επέστρεψε, «πολεμώντας» πάντα, τα τελευταία 25 χρόνια.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία,

Απόστολος Σ., γιατρός

«Καιρός να γίνεις “τ’ άλλο μου φθινόπωρο”. / Αρχισε ψύχρα. / Ρίξε στην πλάτη σου ένα ρούχο αποδημίας», όπως έγραφε, αγαπητέ Απόστολε, και η ποιήτρια Κική Δημουλά…

Εχουσιν γνώσιν οι λαολείχται

Αγαπητή Φοίβη, Χριστός Ανέστη (το Ελλαδιστάν να δούμε πότε).

Το άκουσα και ενεός ανέκραξα: o tempora o mores, ενώ έπιπταν και τα τελευταία εναπομείναντα ιθύτριχα λευκά υπολείμματα της αποψιλωθείσης πλέον, μα κάποτε δασείας και ουλότριχος κεφαλής μου. Φευ.

Νεοελληναράς εκ της συνομοταξίας των «υπερχρεωμένων νοικοκυριών» απηλλάγη των υποχρεώσεών του από το Πρωτοδικείο με τις διατάξεις του νόμου της εριτίμου κ. Λούκας.

Το ίδιο βράδυ εορτάζων την επιτυχία, μετέβη σε «κυνωδείο» (εκ του πάλαι ποτέ καφωδείου), για να διασκεδάσει. Εκεί, πρώτο τραπέζι πίστα (κατά την ορολογία των μυστών του είδους της διασκέδασης), με θριαμβικό ύφος ευωχούμενος, εντέλλετο τη λουλουδού η οποία και του προσεκόμιζε ουκ ευάριθμα κανίσκια με ερυθρόλευκα γαρύφαλλα (ξέρετε, αυτά των νεκροταφείων), με τα οποία πανευτυχής έρραινε την άδουσα ενώπιόν του καρακαηδόνα [καρακ(άξα)+αηδόνα=καρακαηδόνα].

Απορία 1η: Κατά τη δικαστική διαδικασία ερευνάται ο λόγος και ο τρόπος της υπερχρέωσης του πτωχεύσαντος, αν λ.χ. οφείλεται στα αλήστου μνήμης εορτοδάνεια για πολυτελή ρεβεγιόν, διακοποδάνεια για εξωτικούς προορισμούς και άλλα συναφή;

Απορία 2η: Αν κάποια στιγμή ο πτωχεύσας, με οποιονδήποτε τρόπο, αποκτήσει και πάλι οικονομικές δυνατότητες (ουδείς γνωρίζει τι τέξεται η επιούσα), ο νόμος προβλέπει κάτι σχετικό ή είναι απηλλαγμένος στο διηνεκές;

Ταύτα και μένω και απάντηση δεν περιμένω, κατά την προσφιλή κατακλείδα των ευθυμογραφημάτων του αειμνήστου Δημήτρη Ψαθά.

Αφιερώνεται εξαιρετικά στους πάσης φύσεως «λαολείχτες» (η πατρότητα του όρου ανήκει στον καθηγητή κ. Διαμαντόπουλο) της πολιτικής τάξης και όχι μόνο.

Χρόνια πολλά, Νίκος Δ., εκ Κρήτης

Είναι γνωστό στο πανελλήνιο, αγαπητέ Νίκο, πως στα πρώτα τραπέζια πίστα βρίσκεται το μαύρο χρήμα – που χρωστά. Μόνον οι «αρμόδιες Αρχές» κάνουν πως δεν το γνωρίζουν. Ας τους αφιερώσουμε Σταμάτη Κραουνάκη και Βίκυ Μοσχολιού, λοιπόν: «Τίγκα στη γαρδένια / Πάνω στα ντουζένια / Να την η Γιαλαλαού / Κι ως το δυο χιλιάδες (δώδεκα) / Παλιοκερατάδες / κράζει η Γιαλαλαού / Εχω ξεπατώσει / όλες τις Ελλάδες / η παλιοτσιφτετελού»!