Ο δεύτερος γάμος τον οδήγησε στην απομόνωση

Η άνοδος το 2004 του Γιώργου Παπανδρέου στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ βρήκε τον Ακη βουλευτή Θεσσαλονίκης, χωρίς όμως τους παλαιούς υποστηρικτές του που είχαν μετακινηθεί μαζικά στο στρατόπεδο του Γιώργου. Είναι αμφίβολο αν συναντήθηκαν κατ’ ιδίαν έστω και μία φορά, παρότι ο ίδιος αλλά και ο Γιάννος Παπαντωνίου βρέθηκαν στο επίκεντρο της πρώτης Εξεταστικής Επιτροπής επί των ημερών της ΝΔ για τα εξοπλιστικά προγράμματα. Παρά τα αρνητικά σημάδια επιμένει στην υποψηφιότητά του, αλλά αποτυγχάνει να εκλεγεί το 2007 και το όνομά του δεν υπάρχει στο ψηφοδέλτιο της Θεσσαλονίκης το 2009.

Στο σημείο εκείνο η προσοχή στρέφεται στον ιδιωτικό βίο του Ακη, που αρχίζει να έχει κοινά σημεία με τον Ανδρέα Παπανδρέου και για πολλούς έπαιξε ρόλο στην πτώση του.

Τον Ιούλιο 2006, παρακινούμενος και από τον γάλλο κουμπάρο του, πολιτικό μηχανικό Μισέλ Καντάς, δέχτηκε να κάνει τον δεύτερο γάμο του στο Παρίσι και στο μόνο ίσως ξενοδοχείο πολυτελείας της Πόλης του Φωτός – το Four Seasons – που γνωρίζουν όλοι οι Ελληνες. Ο αρνητικός συμβολισμός τού κόστισε τη βουλευτική έδρα στη Θεσσαλονίκη και αποδυνάμωσε τον ρόλο του στο ΠΑΣΟΚ.

Η συνεχώς διευρυνόμενη φημολογία για την περιουσιακή του κατάσταση κίνησε το ενδιαφέρον των ανακριτικών Αρχών, που εντάθηκε μετά τον Απρίλιο του 2010, λόγω της μεταβίβασης της περίφημης κατοικίας απέναντι από την Ακρόπολη από μια υπεράκτια εταιρεία στη σημερινή σύζυγό του.

Ετσι βρέθηκε στο κέντρο μιας θύελλας που τον εμπλέκει με οικονομικά σκάνδαλα και τον έφερε αντιμέτωπο με εισαγγελείς και ανακριτές. Κάποιες από τις κατηγορίες παραγράφηκαν, αλλά η παρουσία του στην Προανακριτική Επιτροπή της Βουλής για την υπόθεση των υποβρυχίων δεν εμπόδισε την παραπομπή του στη Δικαιοσύνη.

Στον τρίτο χρόνο της όγδοης δεκαετίας της ζωής του ο Ακης Τσοχατζόπουλος, σε περίοδο Μεγάλης Εβδομάδας, καλείται να σηκώσει τον σταυρό του μαρτυρίου του με ένα βαρύ κατηγορητήριο. Για πολλούς, η περίπτωσή του θα χρησιμοποιηθεί για να εξιλεώσει το πολιτικό σύστημα από όλες τις αμαρτίες του. Οτι βρίσκεται αντιμέτωπος με τον φυσικό δικαστή του δείχνει ως αναμενόμενη κατάληξη μιας περιόδου την οποία ο ίδιος αντιμετώπισε ώς τώρα με ψυχραιμία, παρά την απομόνωσή του.