[Γράμματα στις ματιές] Φόρος τιμής

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Αντώνης Στρούλιας (Τροίας 11, Κηφισιά) γράφει:

Φίλε Λευτέρη,

Θα μου επιτρέψεις να συγχαρώ, μέσα από τη στήλη σου, τον κ. Σπανό για τις ισορροπημένες απόψεις του («Ματιές» 24-1) πάνω στο κακό που μας βρήκε…

Και με την ευκαιρία, να πω κι εγώ τα δικά μου, αφού πρώτα εκφράσω την πικρία και την απογοήτευσή μου για τα άδικα εν πολλοίς και κακεντρεχή σχόλια δημοσιογράφων δημοκρατικής προέλευσης, σε δημοκρατικά φύλλα (εις εξ αυτών, ο κορυφαίος, εγγίζει ενίοτε τα όρια του κανιβαλισμού) προκαλώντας, εξ όσων είμαι σε θέση να γνωρίζω, τη δικαιολογημένη δυσφορία και αγανάκτηση χιλιάδων αναγνωστών για τα πεπραγμένα του Γιώργου και της κυβέρνησής του, τα οποία φρονώ ότι είναι πολύ νωρίς να αποτιμηθούν, εν τω συνόλω, αντικειμενικά.

Τώρα εδώ, σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις που περισσεύουν η κακία και ο κατατρεγμός, ισχύει αν θέλεις και το «αν άκουγι ου θεός τσ’ καρακάξες, θα ψοφούσαν τα γομάρια ούλα», που το άκουγα από τον πατέρα μου, τον αείμνηστο Μπαρμπαλιά, στα Τέμπη.

Και θλίβομαι ιδιαίτερα γιατί όχι μόνο δεν αναφέρονται σχεδόν ποτέ στα όσα θετικά της διετίας του Γιώργου (αξιοκρατία, ισοπολιτεία, διαφάνεια, η αξιόλογη δουλειά που έγινε στην Υγεία, Παιδεία, Ασφαλιστικό και αλλού), αλλά γιατί σπάνια αγγίζουν το καταστροφικό έργο της πενταετίας Καραμανλή με τα σκάνδαλα, τις ρεμούλες, τις αλόγιστες δαπάνες που μας έφεραν στο χείλος του γκρεμού.

Γιατί είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι τη «μεγάλη καταστροφή» μάς την άφησε αμανάτι ο «καταλληλότερος» δραπετεύοντας (το άκουσα από την Ελενα Ακρίτα ένα πρωινό και πολύ το χάρηκα) με τα γνωστά, τά ‘πες κι εσύ και μπράβο σου, δηλαδή τετραπλασιασμός ελλείμματος, υπερδιπλασιασμός χρέους και παραλίγο διπλασιασμός των δημοσίων δαπανών.

Και λυπούμαι ιδιαίτερα όταν αναπολώ τη δοξασμένη Ελλάδα του 2004 με τους Ολυμπιακούς, τα μεγάλα έργα Σημίτη και το «μπράβο Κώστα».

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έχουμε και τον αιθεροβάμονα αρχηγό της ΝΔ που δεν κρατιέται να μας κυβερνήσει, τρομάρα του! Με ποιους; Με τον Σταϊκούρα; Ασε που ανακάλυψε πρώιμα το «λάθος» και «στρίβειν διά του λάθους» απέφευγε μέχρι πρότινος να αναλάβει τις ευθύνες του ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, καπηλευόμενος ασύστολα την αναπόφευκτη δυστυχία που έφεραν τα αυστηρά μέτρα για να σωθεί η χώρα από τον αφανισμό. Και χρειάστηκε να καταφύγει ο Γιώργος στο «δημοψήφισμα» (ολίσθημα το είπαν), αλλά γι’ αυτό ας όψεται ο Σαμαράς που για να πει το «ναι» και να σωθεί η Ελλάδα χρειάστηκε να αστράψει και να βροντήξει όλη η Ευρώπη και να τον κατραπακιάσουν οι ομοϊδεάτες του των Βρυξελλών.

Κλείνοντας, αισθάνομαι την ανάγκη να αποτίσω φόρο τιμής στον Γιώργο (δεν έχω κανένα πρόβλημα, αγαπητέ Λευτέρη, να συμφωνήσω μαζί σου για τα ασυγχώρητα λάθη, τις ολέθριες καθυστερήσεις και τα κωλοβαρέματα όπως τα είπες), ναι, στον Γιώργο επαναλαμβάνω, που τον είδα να παλεύει στα ίσα με τη Λέαινα του Βερολίνου και τα τσακάλια των Βρυξελλών για να μας φέρει τελικά τα 350 δισ. ευρώ, ίσως και παραπάνω, της σωτηρίας!