Η ώρα της κρίσης για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών δείχνει να πλησιάζει, καθώς κυβέρνηση και δανειστές θα πρέπει να αποφασίσουν για τους όρους ώς τις 20 Απριλίου. Η κυβέρνηση φέρεται ότι ενέκρινε πάντως τα υπό αίρεση μετατρέψιμα ομόλογα (CoCos), θεσμοθετώντας και τη δυνατότητα το κράτος να δίνει εγγυήσεις στα νέα ομόλογα, ώστε οι τράπεζες να μπορούν να τα γράφουν στα βιβλία τους στο 100%. Οσο μεγαλύτερο θα είναι το ποσοστό των CoCos που θα εκδοθούν τόσο μικρότερο θα είναι το ποσό της αύξησης κεφαλαίου που απαιτείται, πράγμα που σημαίνει ότι οι μέτοχοι θα πρέπει να βάλουν λιγότερα χρήματα. Μια ιδέα που κυκλοφορεί, σύμφωνα με το Reuters, είναι να αποφύγουν οι τράπεζες ζημίες της τάξης του 22%.
Το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας θα εγγυηθεί ότι τα νέα ομόλογα θα αποπληρωθούν στην πλήρη ονομαστική αξία τους. Αυτό θα περιόριζε το κούρεμα στο 54% (από 75%), κλείνοντας την κεφαλαιακή τρύπα των τραπεζών κατά περίπου 7 δισ. ευρώ. Ακόμα και αν εφαρμοστεί η λύση αυτή πάντως, το μέγεθος των κεφαλαίων που χρειάζονται είναι πολλαπλάσιο της χρηματιστηριακής τους αξίας που ανέρχεται συνολικά μόλις στα 3,3 δισ. ευρώ, αλλά μια τέτοια εξέλιξη ενδέχεται να κάνει όλη τη διαφορά στο εάν θα μπορέσει η κάθε τράπεζα ξεχωριστά να προσελκύσει το ενδιαφέρον των ιδιωτών επενδυτών και να διατηρήσει την ανεξαρτησία της. Οσα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα μπορέσουν να καλύψουν τουλάχιστον το 10% των κεφαλαιακών τους αναγκών από ιδιώτες, θα ανακεφαλαιοποιηθούν με νέες μετοχές χωρίς δικαίωμα ψήφου. Οσα όμως δεν το καταφέρουν, θα ανακεφαλαιοποιηθούν με κανονικές μετοχές – γεγονός που θα οδηγήσει σε τεράστια διασπορά της τιμής της μετοχής τους (dilution). Σε αυτή τη φάση, η δαμόκλειος σπάθη εξακολουθεί να κρέμεται πάνω από τις ελληνικές τράπεζες, αλλά από τη λύση που θα δοθεί θα εξαρτηθεί τελικά εάν, όπως λέγεται, η δαμόκλειος σπάθη απλώς τραυματίσει τους μετόχους ή τους αποκεφαλίσει. Η άνοδος των τραπεζικών μετοχών πάντως δείχνει να προεξοφλεί μια ευνοϊκή ρύθμιση, αλλά σε κάθε περίπτωση κοινός τόπος είναι πως η ανακεφαλαιοποίηση αποτελεί μείζον ζήτημα, καθώς η πραγματική οικονομία δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς υγιές τραπεζικό σύστημα.