Αριστα
στις εξαγωγές!
Ανάπτυξη, παραγωγή, εξαγωγή. Τρεις λέξεις οι οποίες
τους τελευταίους μήνες έχουν μπει στην καθημερινότητά μας
και πληγώνουν την ψυχή του ενοχικού Ελληνα.
Ερευνες για τις δυνατότητες ανάπτυξης της χώρας. Παρατηρήσεις για την παραγωγικότητα των Ελλήνων και της Ελλάδας. Στατιστικές αναλύσεις για τις εξαγωγές. Σε όλα αυτά η βαθμολογία ούτε καν αγγίζει τη βάση. Υπάρχει όμως ένα κομμάτι της χώρας που αναπτύσσεται, παράγει και εσχάτως εξάγει… άριστα προϊόντα.
Δραστηριοποιείται στον χώρο του μπάσκετ, αλλά πρόκειται για τους παίκτες. Είναι γνωστό άλλωστε πως ύστερα από την απόφαση Μπόσμαν (1996) το ελληνικό μπάσκετ έχει εξαγάγει δεκάδες μπασκετμπολίστες. Μόνο φέτος επτά έλληνες παίκτες αγωνίζονται σε ομάδες της Ευρωλίγκας, ενώ στο παρελθόν Ελληνόπουλα έχουν παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο σε σπουδαίες επιτυχίες ξένων ομάδων, ιστορικές νίκες, κατακτήσεις τίτλων και μοναδικών επιτευγμάτων.
Είναι ακόμη πιο σημαντικό ότι πλέον το ελληνικό μπάσκετ παράγει και εξάγει με μεγάλη επιτυχία προπονητές. Χωρίς άλλο η… κατοχή από σέρβους προπονητές, την οποία γνώρισε τις προηγούμενες δεκαετίες το ελληνικό Πρωτάθλημα, είχε μεγάλη επιρροή στις νέες γενιές ελλήνων κόουτς που διδάσκονται, παρακολουθούν σεμινάρια και εξελίσσουν τις γνώσεις τους ακόμη και στην τεχνολογία που έχει εισβάλει για τα καλά (και) στην προπονητική.
Με πρώτο τον Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς που διανύει τον 13ο (συνεχόμενο) χρόνο μιας απερίγραπτα επιτυχημένης καριέρας στον Παναθηναϊκό, ακολούθως τον «δάσκαλο» Ντούσαν Ιβκοβιτς που φέτος παρουσιάζει έργο και διδάσκει τη φιλοσοφία του για 14η σεζόν ύστερα από το 1980 όταν πρωτοήρθε στα μέρη μας, αλλά και πολλούς ακόμη προπονητές από την Πρώην Γιουγκοσλαβία (Μάλκοβιτς, Τσόσιτς, Τζούροβιτς, Σούμποτιτς, Ζντοβτς κ.ά.), το ελληνικό μπάσκετ μπολιάστηκε με τις ιδέες και τις αρχές της μεγάλης των Πλάβι (προπονητικής) σχολής που είναι η κορυφαία στην Ευρώπη.
Με τον ομοσπονδιακό και νυν προπονητή της Εφες Αναντολού Ηλία Ζούρο να κάνει ουσιαστικά την αρχή στη σύγχρονη εποχή του αθλήματος (Λίβανος και Παρί), τον Φώτη Κατσικάρη να ακολουθεί (Βαλένθια), η ευρωπαϊκή σκηνή έμαθε, άρχισε να εμπιστεύεται και πλέον στοχεύει σε συμφωνίες με έλληνες προπονητές.
Το σημαντικό είναι πως φέτος, προφανώς και λόγω της οικονομικής συγκυρίας, υπάρχει εξαγωγή όχι μόνο πρώτων προπονητών αλλά και βοηθών. Ετσι δεν είναι μόνο ο Κατσικάρης που διαπρέπει στην Μπιλμπάο (πέρυσι στον τελικό της ACB και στο φάιναλ φορ EuroCup, φέτος στην 8άδα της Ευρωλίγκας) και ο Ζούρος που ανέλαβε μέσουσης της περιόδου την πανίσχυρη οικονομικά Εφές Αναντολού (πρώτη στη βαθμολογία της Τουρκίας). Είναι και ο Γιώργος Κετσελίδης, που ανέλαβε τον Ιανουάριο προπονητής της MIA Τιφλίδας (Γεωργία), ο Γιώργος Δικαιουλάκος (προπονητής της γυναικείας ομάδας της Φενέρμπαχτσε που έφθασε στο φάιναλ φορ της Ευρωλίγκας).
Είναι και οι Γιάννης Σφαιρόπουλος (στην ΤΣΣΚΑ δίπλα στον Καζλάουσκας), Στέφανος Δέδας (στη Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης δίπλα στον Ζντοβτς), Γιάννης Χριστόπουλος (συνεργάτης του Μπάουερμαν στην Μπάγερν), Δημήτρης Κυριακού (στην Εθνική Ιορδανίας βοηθός του Ταμπ Μπάλντγουιν).
Η χάρη των ελλήνων προπονητών έχει περάσει τα ευρωπαϊκά σύνορα. Ο Βλάσης Βλαϊκίδης, πρώην συνεργάτης του Ντράγκαν Σάκοτα στον ΠΑΟΚ και του Ζέλικο Παβλίσεβιτς στον Παναθηναϊκό, ήταν πρώτος προπονητής στην ιαπωνική Ιμπάρα. Ο Γιάννης Διαμαντάκος προσελήφθη από την Ομοσπονδία της Συρίας για την Εθνική Γυναικών και ο Δαβίδ Νικολαΐδης βρέθηκε στην Εθνική Γεωργίας δίπλα στον Ιγκόρ Κοκόσκοφ!