[Γράμματα στις ματιές] Περί νόμων

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Μιχ. Κουβάτσος (Επιδάμνου 16, Αθήνα) γράφει:

«Α, βασιλιάδες ανέγγιχτοι, τι αλαζονεία που έχει η οργή σας, μαθημένοι να είστε πάντα από πάνω, κανένα από τα βάσανα που είναι για τους ανθρώπους δεν ανέχεστε να σας πονά. Μακάρι όλοι ίσοι προς ίσους να ζούσαμε. Το μέτρο του νου η αρχή και των θνητών ο νόμος, ό,τι το ξεπερνάει είναι κίνδυνος». Ευριπίδης

Ανέκαθεν στη χώρα μας (και όχι μόνον) η εφαρμογή και η τήρηση των νόμων του κράτους και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν ισχύουν και δεν τηρούνται από όλους. Και κάποιοι, ως εκ τούτου, αδικούνται. Το χειρότερο, όμως, εξ όλων είναι ότι για κάποιους και όταν διαπιστώνονται η παράβαση του νόμου και η διάπραξη αδικήματος εις βάρος άλλων, αλλά και του δημοσίου συμφέροντος, οι παραβάτες τυγχάνουν συνειδητά ξεχωριστής μεταχείρισης από τα αρμόδια για την τήρηση και εφαρμογή των νόμων όργανα της πολιτείας, όταν (οι κατηγορούμενοι) έχουν κάποια ιδιότητα ή υψηλό αξίωμα, όπως μέλη της κυβέρνησης ή του Κοινοβουλίου.

Θα αναφερθώ ενδεικτικά σε μερικά μόνο συγκεκριμένα παραδείγματα:

α. Αρθρο 86 του Συντάγματος (1975). Στην παρ. 2 καθορίζεται: «… Εάν κατά τη διεξαγωγή δικαστικής εξετάσεως προκύψουν στοιχεία δυνάμενα να θεμελιώσουν ευθύνη μέλους κυβέρνησης ή υφυπουργού, κατά τις διατάξεις του νόμου “περί ευθύνης υπουργών” οι ενεργήσαντες αυτήν διαβιβάζουν ταύτα μετά το πέρας της διοικητικής εξέτασης διά του αρμοδίου εισαγγελέως εις την Βουλή». Η συνέχεια είναι γνωστή, τίθεται στο αρχείο η υπόθεση λόγω παραγραφής του αδικήματός τους, εφόσον έχει συμπληρωθεί διετία από της διαπράξεώς του.

Ετσι, γνωστοί (κορυφαίοι) πολιτικοί κατηγορηθέντες για συμμετοχή σε καραμπινάτα σκάνδαλα (απιστίας, χρηματισμού κ.ά.) παραμένουν ελεύθεροι και ο λαός οργίζεται.

β. Αρθρο 62 του Συντάγματος (1975).

«… Βουλευτής δεν διώκεται, ουδέ συλλαμβάνεται, φυλακίζεται, ουδ’ άλλως περιορίζεται, άνευ αδείας του Σώματος. Η άδεια θεωρείται μη παρασχεθείσα, εάν η Βουλή δεν αποφανθεί εντός τριμήνου από της διαβιβάσεως της αιτήσεως διώξεως του εισαγγελέως εις τον πρόεδρο της Βουλής».

Ετσι, όπως αναφέρεται στην εφημερίδα «Κ» (της 15-1-2012), το 1998, βουλευτής Σάμου (της ΝΔ) ενεπλάκη σε θανατηφόρο τροχαίο και αρνήθηκε να υποβληθεί σε αλκοτέστ επικαλούμενος ασυλία. Αλλος βουλευτής κατηγορήθηκε για ανθρωποκτονία εξ αμελείας σε τροχαίο ατύχημα στη Λεωφόρο Συγγρού, αλλά ουδέποτε έγινε άρση της ασυλίας του από τη Βουλή, καίτοι εζητήθη. Και ουκ έστιν αριθμός άλλων παρόμοιων περιστατικών όπου η πλειοψηφία της Βουλής αρνήθηκε την άρση της ασυλίας βουλευτών από συντεχνιακή αλληλεγγύη.

Κατόπιν τούτων, αγανακτισμένοι πολίτες και θύματα άδικης συμπεριφοράς βουλευτών καταφεύγουν, κακώς βεβαίως, στα αυγά και τα γιαούρτια.