Αστέρια στο Πάνθεον

ΠΥΡΡΟΣ ΔΗΜΑΣ
«Για την Ελλάδα». Η εμβληματική φυσιογνωμία του Πύρρου Δήμα πέρασε στο Πάνθεον της αθλητικής ιστορίας στην Αθήνα το 2004. Τότε κατέκτησε το 4ο μετάλλιο της καριέρας του σε Ολυμπιακούς, το μοναδικό που δεν είχε χρυσό χρώμα, ήταν όμως χρυσός στην καρδιά όλων (φωτογραφία). Ο γίγαντας από τη Χειμάρρα μπήκε στη ζωή μας ουσιαστικά στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και αμέσως μετά τα χρυσά μετάλλια σε Βαρκελώνη, Ατλάντα και Σίδνεϊ μπήκε στις χρυσές σελίδες της παγκόσμιας άρσης βαρών. Μάλιστα τα παγκόσμια ρεκόρ που είχε πετύχει στα 83 κιλά έμειναν για πάντα ανεξίτηλα στη μνήμη των φιλάθλων αφού η κατηγορία δεν υπάρχει πλέον.
Ως πρόεδρος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Αρσης Βαρών προσπαθεί να αναγεννήσει το άθλημα

NANTIA ΚΟΜΑΝΕΤΣΙ
Το «perfect 10» των Ολυμπιακών Αγώνων, η Νάντια Κομανέτσι, άλλαξε ουσιαστικά τον τρόπο με τον οποίο παρακολουθούμε την ενόργανη γυμναστική. Σε ηλικία μόλις 15 ετών στους Ολυμπιακούς του Μονάχου πήρε το πρώτο δεκάρι στην ιστορία (στις παράλληλες μπάρες) και συνολικά τρία χρυσά μετάλια. Αποτέλεσε τη μορφή όχι μόνο εκείνων των Αγώνων αλλά για χρόνια του ίδιου του αθλήματος, έστω και αν στο μέλλον την ξεπέρασαν σε μετάλλια άλλες αθλήτριες. Αποσύρθηκε το 1981

MAΡΚ ΣΠΙΤΣ
Το κατόρθωμα του αμερικανού κολυμβητή να κατακτήσει επτά χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου το 1972 είναι μοναδικό στα χρονικά του αθλήματος. Δεν είναι τυχαίο, δε, ότι καταρρίφθηκε ύστερα από 36 χρόνια, το 2008 στο Πεκίνο, από τον συμπατριώτη του Μάικ Φελπς. Η Ιστορία, όταν ανατρέχει στην κολύμβηση, αναφέρεται πάντα στον Σπιτς, ο οποίος αποσύρθηκε σε ηλικία μόλις 22 χρονών
για να ασχοληθεί με τη σόουμπιζ, αλλά χωρίς επιτυχία. Γενικά, δεν ήταν ποτέ από τους αγαπημένους αθλητές του κοινού

ΚΑΡΛ ΛΙΟΥΙΣ
Ακόμα και σήμερα θεωρείται ο βασιλιάς του στίβου, όσο και αν ο Τζαμαϊκανός Γιουσέιν Μπολτ τα τελευταία χρόνια καλύπτει με μεγάλη ταχύτητα τη διαφορά. Ο αμερικανός υπεραθλητής έγραψε ιστορία στους Ολυμπιακούς Αγώνες της πατρίδας του, το 1984 στο Λος Αντζελες, όταν ισοφάρισε το ρεκόρ του Τζέσε Οουενς με τέσσερα χρυσά μετάλλια σε ισάριθμα αγωνίσματα (100, 200, 4×100, μήκος). Αργότερα, σε Σεούλ (όπου είχαμε την περίφημη κόντρα με τον Μπεν Τζόνσον που βρέθηκε ντοπέ και το χρυσό πήγε στον Αμερικανό), Βαρκελώνη και Ατλάντα ο Καρλ Λιούις έφτασε τον συνολικό αριθμό των εννέα χρυσών μεταλλίων.
Το σκάνδαλο που ξέσπασε μετά το τέλος της καριέρας του (παραδέχτηκε και ο ίδιος πως έκανε χρήση απαγορευμένων ουσιών… ακουσίως) τον αποκαθήλωσε στα μάτια πολλών ρομαντικών φίλων του αθλητισμού.

ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΚΑΡΕΛΙΝ
Εκτός ταπί ήταν ο «αγαθός γίγαντας», αλλά μέσα σε αυτό ανίκητος με τους άτυχους αντιπάλους του να φεύγουν συνήθως ηττημένοι με πτώση μέσα σε λίγα λεπτά!
Ουσιαστικά ο Αλεξάντερ Καρέλιν άλλαξε την ιστορία της ελληνορωμαϊκής πάλης καθώς συμμετείχε μεν στην κατηγορία των 130 κιλών αλλά με ένα σώμα που παρέπεμπε στο αρχαίο κάλλος. Ηταν μυώδης, με τρομερή δύναμη και ύψος 1,92.
Από το 1987 που είχε κάνει την τελευταία του ήττα, έχασε ξανά σε διεθνή αγώνα στους Ολυμπιακούς του Σίδνεϊ το 2000 (!) από τον Αμερικανό Γκάρντνερ σε έναν αγώνα όπου τον κυνηγούσε συνέχεια, αλλά ο Αμερικανός του πήρε πόντο με παρατήρηση που αμφισβητήθηκε. Με τρία χρυσά ολυμπιακά μετάλλια, εννέα χρυσά
σε παγκόσμια και 13 σε ευρωπαϊκά ήταν ο υπεραθλητής του αγωνίσματος.

NAΪM ΣΟΥΛΕΪΜΑΝΟΓΛΟΥ
Μικρός στο μάτι μεγάλος στα πλατό. Ο λόγος για τον «Ηρακλή τσέπης» Ναΐμ Σουλεϊμάνογλου, τον Τούρκο αρσιβαρίστα που μαζί με τον Πύρρο Δήμα θεωρούνται οι κορυφαίοι όλων των εποχών. Αν και γεννημένος στη Βουλγαρία, ο Σουλεϊμάνογλου εκμεταλλεύτηκε την τουρκική καταγωγή του που του πρόσφερε καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Με τρία χρυσά μετάλλια σε ολυμπιακούς αγώνες, άλλα επτά σε παγκόσμια πρωταθλήματα και έξι σε ευρωπαϊκά ο Σουλεϊμάνογλου δημιούργησε τον δικό του μύθο βελτιώνοντας μάλιστα και 46 φορές (!) το παγκόσμιο ρεκόρ.

MIXAEΛ ΣΟΥΜΑΧΕΡ
Εμαθε να οδηγεί στα καρτ σε ηλικία 4 ετών, αλλά έφτασε σύντομα στην κορυφή του κόσμου αφού κατέκτησε επτά φορές τον τίτλο του Παγκόσμιου Πρωταθλητή στη Φόρμουλα 1. Ο Μίχαελ Σούμαχερ παραμένει το κορυφαίο όνομα όλων των εποχών στο αγώνισμα. Το 1991 (μόλις είχε αρχίσει την καριέρα του στη Φόρμουλα 1) επιλέχτηκε για την ομάδα Τζόρνταν, αλλά ο πρώτος τίτλος ήρθε τρία χρόνια αργότερα με την Μπένετον – Φορντ σε μια «μαύρη» χρονιά του αθλήματος με τα τραγικά δυστυχήματα που στοίχισαν τη ζωή στους Σένα και Ράτσενμπεργκ. Η «απογείωση» έγινε με τα χρώματα της Φεράρι, με πέντε συνεχόμενους τίτλους (2000-2004). Εγκατέλειψε την ενεργό δράση στο τέλος του 2006, αλλά επέστρεψε το 2010 ως οδηγός της Μερσέντες