Εχει φάση

ΓΙΑ ΝΑ τελειώνει η κουβέντα ότι θα μπορούσε να δοθεί λύση στο πρόβλημα τής βίας με το ηλεκτρονικό – ονομαστικό εισιτήριο και τα κλειστά κυκλώματα τηλεόρασης στα γήπεδα, που τα θυμόμαστε μόνον όταν γίνονται επεισόδια, σκεφτείτε δύο απλά πραγματάκια βγαλμένα από τη ζωή τής περασμένης Κυριακής:

ΣΤΟ ΟΑΚΑ τα εισιτήρια ήταν ονομαστικά. Ε, και; Με το που έγινε το «ντου» στη Θύρα 29, οι μπουκαδόροι πήγαν και κατσικώθηκαν όπου βολευόντουσαν. Τι να έκανε, δηλαδή, ο φουκαράς που βρήκε τον μπαχαλάκια στο κάθισμά του; Να του έλεγε «λυπάμαι που ενοχλώ κύριε, μήπως θα είχατε την ευγενή καλοσύνη να πετάτε τις μολότοφ από το διπλανό κάθισμα, επειδή η θέση μου είναι ονομαστική και μπορεί να με παρεξηγήσουν»; Μάταιος κόπος. Και τζάμπα τα λεφτά που δόθηκαν για να αγοραστούν τα μηχανήματα.

ΚΑΙ ΟΙ κάμερες υπήρχαν, όμως δεν λειτουργούσαν όλες. Ε, και; Σάμπως αυτές που δούλευαν, τι έπιασαν; Πρόσωπα καλυμμένα και κουκούλες και κεφάλια σκεπασμένα με κράνη. Αφήστε που, για κάποιον περίεργο λόγο, κανένας δεν φαίνεται να μασάει ακόμη κι αν γνωρίζει ότι τον παρακολουθεί ένα ηλεκτρονικό μάτι.

ΑΝ ΘΥΜΑΜΑΙ καλά, κάμερες ασφαλείας μπήκαν για πρώτη φορά σε ελληνικό γήπεδο το 1998-1999. Στο Ολυμπιακό Στάδιο. Και προκάλεσαν τέτοιο τρόμο που στην πρεμιέρα τους, σε ντέρμπι Παναθηναϊκού – ΑΕΚ, είχαν βγει πιστόλια στην εξέδρα των VIP!