«Είχαμε χρεωθεί τις αμαρτίες του Κέντρου»

Κάθε μονάδα έχει τη δική της ιστορία. Αλλες συνυπάρχουν αρμονικά με το προσωπικό των νοσοκομείων και άλλες κατά καιρούς σκοντάφτουν στην προκατάληψη. Κάποιες έχουν άπλα. Υπάρχουν κι εκείνες όμως που στριμώχνονται. Πέρα από τις εγκαταστάσεις, διαφέρουν και στο πλαίσιο λειτουργίας. Δεν μοιράζονται τα ίδια όρια ανοχής. Αλλού η υποτροπή οδηγεί σε έξοδο από το πρόγραμμα. Κι αλλού δεν επιφέρει επιπτώσεις.

Στο νοσοκομείο Σωτηρία η μετακόμιση έγινε το 2008, πολύ πριν τεθεί σε εφαρμογή το σχέδιο της αποκέντρωσης το περασμένο φθινόπωρο. Εκεί μεταφέρθηκε η δομή της Σοφοκλέους. «Είχαμε χρεωθεί τις αμαρτίες του Κέντρου. Οι δικοί μας χορηγούμενοι όμως δεν ευθύνονταν για την πιάτσα» λέει ο υπεύθυνος της μονάδας Γιώργος Δερμάτης. Δεν έχει άδικο. Ακόμη κι αν πέρασαν τέσσερα χρόνια, το εμπόριο στη Σοφοκλέους δεν έσβησε. Ανάλογα με τη μέρα και τον καιρό – ίσως και με λιγότερη συχνότητα – τα φιξάκια αλλάζουν ακόμη χέρια εκεί. Οι τελευταίες εισαγωγές από τη λίστα στο πρόγραμμα μεθαδόνης του νοσοκομείου Σωτηρία έγιναν πέρσι. Οι θεραπευόμενοι φτάνουν τους 420. Συνήθως κάθε εβδομάδα δίνουν δείγμα ούρων. Μπαίνουν σε μια τουαλέτα με κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης. Στο διπλανό δωμάτιο ένας υπάλληλος παρακολουθεί αν γεμίζουν το κυπελλάκι με δικά τους ούρα. Από την ανάλυση φαίνεται αν έχουν κάνει παράλληλη χρήση ναρκωτικών. Ωστόσο σπάνια κάποιος θα αποπεμφθεί γι’ αυτό. Στη μονάδα του Σωτηρία είναι πιο ελαστικοί. Οπως εξηγεί ο Γιώργος Δερμάτης, κάποιοι υπεύθυνοι ακολουθούν την αυστηρή, αμερικανική σχολή. Αλλοι, όπως και ο ίδιος, υιοθετούν το πιο ανεκτικό, ευρωπαϊκό μοντέλο.

Στη μονάδα της Νίκαιας το πλαίσιο δεν είναι πιο αυστηρό. Η Μαρίνη Ξηρόδημα, υπεύθυνη εκεί, εστιάζει στο πρόβλημα του χώρου. Η προσωρινή εγκατάσταση δεν μπορεί να καλύψει όλες τις ανάγκες της μονάδας. «Δεν υπάρχουν δωμάτια για να γίνουν ομάδες συζήτησης, διαχείρισης άγχους, αντιμετώπισης κατάθλιψης. Προσπαθούσαμε να τους καλλιεργήσουμε και ενδιαφέροντα, και με ομάδες σκακιού ή γιόγκα. Είχαν ζήσει χρόνια στο περιθώριο και δεν είχαν διεξόδους» λέει. Στο παλιό, τετραώροφο κτίριο του Πειραιά υπήρχαν περισσότερες δυνατότητες. Η Κωνσταντίνα Ντάλιου δούλευε εκεί με κάποιες ομάδες. «Είδαμε συγκλονιστικές αλλαγές. Ανθρωποι που πριν δεν μπορούσαν να εκφράσουν τα συναισθήματά τους έδιωξαν τη συστολή. Μέχρι στιγμής βλέπω ότι οι νέες εγκαταστάσεις είναι κυρίως ιατροκεντρικές» παρατηρεί.

Η έλλειψη χώρων απασχολεί και την παθολόγο στη μονάδα του Σωτηρία, την Ιωάννα Δέτση. Στο Σωτηρία έχει κανονικό ιατρείο. Στο Λαϊκό όμως λέει ότι δεν υπάρχει χώρος και φυλάει τα εμβόλια σε ψυγείο που βρίσκεται στην κουζίνα της μονάδας. «Με είχε επισκεφθεί εκεί οροθετική χρήστης με 39 πυρετό και δεν μπορούσα να την εξετάσω. Δεν είχα ένα κρεβάτι. Την έστειλα αναγκαστικά στα εφημερεύοντα» λέει. Η πρόεδρος του ΟΚΑΝΑ παρατηρεί ότι δεν ήταν δυνατόν κάθε μονάδα να διαθέσει χώρο για παθολόγο. Αλλά γι’ αυτό στεγάζονται στα νοσοκομεία, για να μπορούν και άλλες ειδικότητες να εξυπηρετούν τα περιστατικά που θα προκύπτουν. Παράλληλα βρίσκεται σε επικοινωνία με τους διοικητές σε Ευαγγελισμό, Αλεξάνδρα και Αγιο Σάββα για την παραχώρηση επιπλέον χώρων.

Κι αν στη Νίκαια έχουν κόψει τις ομαδικές συνεδρίες, στο Σισμανόγλειο έχουν φτιάξει δανειστική βιβλιοθήκη.