[Πρόσωπα] Η ατέλειωτη πτήση

Ο Ρον Ακάνα έχει αρχίσει να σκέφτεται τη σύνταξη και ίσως είναι πια καιρός. Μπορεί να δουλεύει πλέον μόνο εννέα ημέρες τον μήνα, όμως δεν βρίσκεται στην πρώτη νιότη του, έχει κλείσει τα 83, και πρέπει απαραιτήτως να φοράει τα πολυεστιακά γυαλιά του για να υποδεχθεί τους επιβάτες. Διότι εδώ και 63 χρόνια, ο Ακάνα εργάζεται ως φροντιστής στα αεροπλάνα της αμερικανικής United. Στο διάστημα αυτό έχει διανύσει αεροπορικώς 32 εκατομμύρια χιλιόμετρα, είναι δηλαδή σαν να έχει κάνει 800 φορές τον γύρο του κόσμου ή 40 ταξίδια μετ’ επιστροφής στο φεγγάρι. Πιστεύεται πως είναι ο παλαιότερος φροντιστής στις ΗΠΑ που εξακολουθεί να εργάζεται. Ο 87χρονος Ρόμπερτ Ρίρντον συνεχίζει κι αυτός στην Delta Airlines, όμως είχε αρχίσει την καριέρα του το 1951, δύο χρόνια αφότου ο γεννημένος στη Χονολουλού Ακάνα είχε γίνει, στα 21 του, ο πρώτος άνδρας φροντιστής που προσέλαβε η United για τις πτήσεις της ανάμεσα στις ηπειρωτικές ΗΠΑ και τη Χαβάη. Και λέει πως άρχισε να σκέφτεται τη σύνταξη όταν διαπίστωσε πως οι επιβάτες που μετέφερε με την αναπηρική καρέκλα στο αεροπλάνο ήταν οι περισσότεροι πιο νέοι από αυτόν…

Ως ο παλαιότερος φροντιστής της συγχωνευμένης πλέον United – Continental, ο Ακάνα μπορεί να φτιάχνει το πρόγραμμα που επιθυμεί. Τελευταία αυτό σημαίνει τρία τριήμερα ταξίδια τον μήνα από το Ντένβερ στο Καουάι ή το Μάουι. Περνάει ένα βράδυ στο νησί, γευματίζει με παλιούς φίλους και επιστρέφει στο Μπόλντερ του Κολοράντο, όπου ζει με τη γυναίκα του, που ήταν επίσης αεροσυνοδός της United πριν παντρευτούν, το 1963, και αναγκαστεί να παραιτηθεί. Ο Ακάνα λέει αστειευόμενος πως δουλεύει πλέον για τις διακοπές του, αφού οι αποδοχές του ξεπερνούν, από τότε που έκλεισε τα 70, τις 100.000 δολάρια τον χρόνο.

Η δουλειά του έχει αλλάξει πολύ από τότε που άρχισε να εργάζεται – σε επίπεδο συνδικαλιστικών δικαιωμάτων ασφαλώς, καθώς πριν από το 1964 οι εργαζόμενοι προστατεύονταν ελάχιστα, αλλά και σε ό,τι αφορά τα αεροπλάνα και τις πτήσεις. Οταν είχε προσληφθεί, το τελειότερο αεροπλάνο ήταν το Stratocruiser της Boeing, που έκανε την πτήση από τις ηπειρωτικές ΗΠΑ στη Χαβάη σε δέκα ώρες, χρόνο διπλάσιο απ’ ό,τι σήμερα. Τα καθίσματα ήταν όλα πρώτης θέσης, στο μπροστινό μέρος υπήρχαν τέσσερις κουκέτες και στο πίσω μια καμπίνα πολυτελείας, με κρεβάτια και λουτρό. Μια κυκλική σκάλα οδηγούσε σ’ ένα κοκτέιλ μπαρ στον κάτω όροφο και αεροσυνοδοί και φροντιστές ετοίμαζαν ζεστά γεύματα για τους 52 έως 54 επιβάτες, οι οποίοι ντύνονταν στην τρίχα για να ταξιδέψουν με το αεροπλάνο. «Ολοι οι άνδρες φορούσαν κοστούμι και γραβάτα. Οι κυρίες ήταν πάντα ντυμένες με την τελευταία λέξη της μόδας», θυμάται ο Ακάνα. «Και δεν υπήρχε περίπτωση να περπατήσει κανείς στο αεροπλάνο με παντόφλες…».