Συμπληγάδες Τουρκία και Ευρώπη

Αγκάθι στη διαχείριση του μεταναστευτικού πληθυσμού αποτελεί για την Ελλάδα η Συμφωνία Δουβλίνο ΙΙ, που προβλέπει την επαναπροώθηση προσφύγων από χώρες της ΕΕ όπου εντοπίζονται στη χώρα η οποία αποτέλεσε τον πρώτο σταθμό εισόδου τους σε ευρωπαϊκά σύνορα.

Το πρόβλημα, όπως έχει επισημανθεί από αρμόδια κυβερνητικά στελέχη, είναι τεράστιο καθώς η συντριπτική πλειονότητα των λαθρομεταναστών εισέρχεται από ελληνικά σύνορα. Ενδεικτικό είναι ότι κάθε χρόνο συλλαμβάνονται περίπου 140.000 λαθρομετανάστες και, όπως εκτιμάται, οι συλλήψεις αυτές αντιστοιχούν σε έναν στους επτά αλλοδαπούς που εισέρχονται παράνομα. Ορισμένες χώρες – όπως Βέλγιο, Μ. Βρετανία, Σουηδία, Ισλανδία, Ολλανδία, Γερμανία – έχουν βέβαια σταματήσει τις επαναπροωθήσεις προς την Ελλάδα, αφενός μεν αναγνωρίζοντας το τεράστιο βάρος, αφετέρου δε λαμβάνοντας υπόψη τις συχνές καταγγελίες από την Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες αλλά και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σχετικά με τις ακατάλληλες συνθήκες κράτησης και διαβίωσης των προσφύγων στη χώρα μας.

Ωστόσο το πρόβλημα παραμένει εξαιτίας και της στάσης της Τουρκίας, η οποία δεν εφαρμόζει τις συμφωνίες επανεισδοχής των λαθρομεταναστών. Το 2008 η Τουρκία δέχθηκε την επανεισδοχή 230 λαθρομεταναστών ενώ το ελληνικό αίτημα αφορούσε περισσότερους από 26.500, το 2009 δέχθηκε μόλις 283 από τους 16.123 λαθρομετανάστες, ενώ το 2010 οδηγήθηκαν στη γειτονική χώρα 500 λαθρομετανάστες από 10.200 για τους οποίους είχε υποβληθεί αίτημα επανεισδοχής.