[Το πνεύμα του τόνου] Πρότυπα της φωτιάς

Στο πρώτο κανάλι της κρατικής τηλεόρασης έτυχε, τις προάλλες, να δω ένα σίριαλ που μου δημιούργησε μια πληθώρα αρνητικών αντανακλαστικών. Είναι ένα αμερικανικό μιούζικαλ έξοχα οργανωμένο, πλούσιο σε χώρους, συμμετοχές κομπάρσων και χορογραφίες και μελωδίες και θαυμάσιες φωνές. Ως προϊόν τηλεοπτικό, άψογο. Και ως εκ τούτου, άκρως επικίνδυνο. Τι είναι; Η ζωή ενός αμερικανικού λυκείου, άρα οι σχέσεις, οι έρωτες, τα μίση, οι μικρές προδοσίες, τα συμφέροντα εφήβων που μαϊμουδίζουν την κοινωνία των φτασμένων, των γονιών τους που βέβαια δεν είναι προλετάριοι, ούτε καν η πλειοψηφούσα μερίδα της αμερικανικής κοινωνίας που έχει πενήντα εκατομμύρια άστεγους, νηστικούς και περιθωριακούς της φτώχειας. Δεν είναι όμως αυτό που εξοργίζει. Οι ηθοποιοί που επενδύουν σε αυτή την παραγωγή είναι αγόρια και κορίτσια 15-18 χρονών, χωρίς κανένα γνώρισμα της εφηβείας. Νυμφίδια, θρασύτατα τσογλανάκια, φαρμακερές κουτσομπόλες και ηλίθιοι δάσκαλοι. Το ζητούμενο που περνάει στις συζητήσεις και στα τραγούδια τους είναι η ΕΠΙΤΥΧΙΑ, να γίνουν σταρ, να λάμψουν στο Μπρόντγουεϊ, να προσελκύσουν τους παραγωγούς και κυνηγούς ταλέντων με κάθε μέσο, χωρίς να αποκλείεται και το ερωτικό δόλωμα. Το τραγικό είναι πως όταν για ποικιλία παρεμβάλλονται φλερτ με εφηβικά αθώα γνωρίσματα γίνονται αντικείμενα χλεύης και γελοιοποίησης. Αντε λοιπόν να συγκρατήσεις στο μέτρο, σε εποχή για μας βυθού, τους τηλεθεατές εφήβους μιας χώρας που κάποτε είχε «ωραία παιδιά».