Τεμπέλης;

Τεμπέλης;

Η ποπ ζει στο παρελθόν της και όλοι σκάβουν στα αρχεία τους για φήμη και χρήμα. Οχι όλοι. Κάποιοι σαν τον Ντέιβιντ Μπερν δοκιμάζουν συνεχώς νέα πράγματα, αναζητούν την επόμενη πρόκληση και κλείνουν το ένα ραντεβού με τη μουσική μετά το άλλο. Με βραζιλιάνικο άρωμα τώρα το ζωντανά ηχογραφημένο στο Κάρνεγκι Χολ της Νέας Υόρκης άλμπουμ του με τον Καετάνο Βελόζο, «Live at the Carnegie Hall» (Nonesuch), με ακουστικές διασκευές τραγουδιών τους. Και ενώ οι νέοι μουσικοί δηλώνουν πως εμπνέονται όλο και πιο πολύ από τους Talking Heads του Μπερν, εκείνος υπογράφει και άλλες μουσικές για ταινίες (με ένα διάλειμμα για να ηχογραφήσει και με τους Arcade Fire μαζί). Αν πάτε σινεμά να δείτε τον Σον Πεν στο «Εκεί που χτυπά η καρδιά μου», θα ακούσετε Ντέιβιντ Μπερν, όπως επίσης και στο «Into The Abyss», το σκληρό ντοκιμαντέρ του Βέρνερ Χέρτζογκ. Και να σκεφτεί κανείς πως ο Μπερν ήταν που έγραψε εκείνο το θρυλικό «Lazy» (τεμπέλης).

Ή αραχτός;

Ενα ταξίδι στο Νάσβιλ του Τενεσί, ένας ρόλος σε τηλεοπτική σειρά, ένα άλμπουμ με επιτυχίες του και η εμφάνισή του στο Blues Festival της Αγγλίας. Ο Τομ Τζόουνς έχει δουλειές. Μόλις επέστρεψε από τα στούντιο του Τζακ Γουάιτ όπου βούτηξε βαθιά στα μπλουζ και ηχογράφησε το «Evil». Διασκευάζοντας Χάουλιν Γουλφ – σε παραγωγή του Τζακ Γουάιτ – ο 71χρονος Ουαλός μπαίνει και πάλι στο κλαμπ των ανήσυχων – και ψαγμένων – νέων μιας κάποιας ηλικίας. Σωστά;