Αρχαίοι οικισμοί σε θέρετρο της Θάσου

Νέες θέσεις της εποχής του χαλκού (έως και 6.000 χρόνια πριν) εντόπισε η αρχαιολογική έρευνα στον λόφο του Αγίου Αντωνίου στον Ποτό, ένα από τα σημαντικότερα τουριστικά παραθαλάσσια θέρετρα της Θάσου.

Ιδιαίτερα ενδιαφέρων είναι ο τρόπος δόμησης των κτιριακών καταλοίπων που εντοπίστηκαν. Τα κτίρια (οικίες αλλά και χώροι λατρείας των Θασιτών του 3500 π.Χ.) συγκροτούν ένα σύνολο με λίθινα θεμέλια, ανωδομή από πλίνθους και πηλοκατασκευές στο εσωτερικό και στις αυλές τους. Τα κτίσματα ήταν μονόχωρα και η χρήση μεσοτοιχίας μαρτυρεί ισχυρούς ενδοκοινοτικούς δεσμούς.

Στη δόμηση δύο τουλάχιστον κτιρίων της πρώιμης εποχής του χαλκού χρησιμοποιείται η τεχνική του «ψαροκόκαλου» που απαντάται σε ολόκληρο το Αιγαίο κατά την 3η χιλιετία π.Χ. Σύμφωνα με τους ανασκαφείς, τα στρώματα που εντοπίστηκαν ανήκουν στα μέσα της 4ης χιλιετίας, περιόδου της οποίας ευρήματα εντοπίζονται σπάνια στον βορειοελλαδικό χώρο.

Στη Θάσο έχουν εντοπισθεί παλαιότερα και άλλες θέσεις της εποχής του χαλκού (στις περιοχές Αγίου Ιωάννη, Σκάλα Σωτήρος και Καστρίου Θεολόγου). Εντυπωσιακότερο εύρημα αυτής της εποχής είναι ένας τρίποδος υποστάτης και ενδιαφέρουσα είναι η ελεύθερη (εκτός κοιμητηρίων) ταφή, με τον νεκρό τοποθετημένο σε λάξευμα του βράχου. Στο βόρειο τμήμα της ίδιας περιοχής εντοπίστηκε και σειρά κιβωτιόσχημων τάφων μεταγενέστερης εποχής, κτερισμένων με αγγεία και κοσμήματα του 2ου, 3ου και 4ου αιώνα μ.Χ. (ρωμαϊκή εποχή).