Τραγούδια που ξυπνάνε το χαμόγελο της περηφάνιας

Μοιάζει παράξενο: γύρω να μαίνεται η κρίση κι εσύ να έχεις το μάτι στην «αγανάκτηση» όπως εκφράζεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και το μυαλό και την καρδιά δοσμένη σε ερωτικά τραγούδια της Σμύρνης. Για τον Γιάννη Κότσιρα είναι απλώς η δική του απάντηση σε όσα συμβαίνουν.

Και η ευκαιρία για ένα γενναίο μουσικό βήμα, με μια δουλειά – δισκογραφική και συναυλιακή – που του επιτρέπει να δουλέψει με μια καλοκουρντισμένη και «γλυκόπιοτη» στον ήχο ορχήστρα: την Εστουδιαντίνα της Νέας Ιωνίας Βόλου, υπό τον «αρχηγό» της Ανδρέα Κατσίγιαννη.

Οι συναυλίες τους, Δευτέρα και Τρίτη, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με άξονα την έκδοση «Η Σμύρνη του έρωτα» (με τραγούδια όπως «Πού να βρω γυναίκα να σου μοιάζει», «Αμάν Κατερίνα μου», «Η μικροπαντρεμένη», «Μισιρλού», «Ο Μπαρμπαγιαννακάκης», «Ο Αντώνης ο βαρκάρης») του δίνει και την ευκαιρία να μιλήσει για τον συνδυασμό τραγουδιού και πολιτικής.

«Αυτή η υπενθύμιση της σμυρναίικης μουσικής είναι σημαντική. Δημιουργεί μια αναστάτωση» εξηγεί στα «ΝΕΑ». «Ξυπνάει το χαμένο κύτταρο της περηφάνιας, της αξιοπρέπειας, της δημιουργίας. Υπενθυμίζει για ποιους λόγους αξίζει να είμαστε υπερήφανοι για το παρελθόν μας. Εμείς λοιπόν, οι ξαφνικά διεφθαρμένοι, τεμπέληδες, κλέφτες, φοροφυγάδες έχουμε ανάγκη να βρούμε δροσερές πηγές, να ποτίσουμε αυτές τις μνήμες που θα μας βοηθήσουν να πάρουμε δύναμη να παλέψουμε για το μέλλον».

Αυτή η Ελλάδα θα είναι πάντα ζωντανή, πιστεύει, «όσο και αν κάποιοι θέλουν να τη θάψουν, να την πουλήσουν ή να την κάψουν με υπογραφές και Μνημόνια». Και «όσο θα υπάρχει ζωντανό το τραγούδι, οι επίδοξοι πολιτικοί απατεώνες θα έχουν έναν πολύ ισχυρό αντίπαλο».

Κινούμαστε ανάμεσα στη σιωπή των καλλιτεχνών και τον προπηλακισμό τους. «Ο τραγουδιστής έχει χρέος να εκφράζει τον κόσμο από τον οποίο γεννήθηκε» έχει να αντιτείνει. «Βέβαια για να έχει αυτό κάποια αξία και αξιοπιστία θα πρέπει ο ίδιος πρώτα να τα πιστεύει. Περισσότερο όμως εκτιμώ αυτούς που παίρνουν δημόσια θέση στα πράγματα, ακόμα και όταν είναι αντίθετη από το κοινό αίσθημα, παρά όσους στρουθοκαμηλίζουν και κρύβονται, ακολουθώντας τον “στρατηγό” άνεμο της όποιας πολιτικής ασφάλειας τους προσφέρει η σιωπή. Σιωπή σημαίνει συνενοχή».