ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΡΧΗ

Με την επιτυχή ολοκλήρωση του προγράμματος ανταλλαγής των ελληνικών ομολόγων κλείνει για την Ελλάδα ένας τριακονταετής κύκλος υπερχρέωσης, που συνδυάστηκε με παραγωγική καχεξία.

Ο κύκλος που κλείνει υπήρξε κατά γενική ομολογία φαύλος. Ο νέος πρέπει να αποδειχθεί κατά γενική απαίτηση ενάρετος. Με την έννοια ότι πρέπει να θεμελιώνει – δίκην Μεταπολίτευσης – νέους κανόνες σε όλα τα επίπεδα του δημόσιου βίου.

– Τα κόμματα οφείλουν να πολιτεύονται με σύνεση και ρεαλισμό ώστε να απομακρυνθεί οριστικά η χώρα από τη ζώνη της χρεοκοπίας και να εισέλθει ακολούθως στον δρόμο της ανάπτυξης και της πραγματικής ευημερίας.

– Εργοδότες και εργαζόμενοι οφείλουν να προσαρμόσουν τις επιδιώξεις τους και να αναμορφώσουν τις σχέσεις τους, αναζητώντας όλο και περισσότερους κοινούς παρονομαστές στην οργάνωση της παραγωγής και της κοινωνίας.

– Το κράτος οφείλει να εκσυγχρονιστεί ταχύτατα, να υπηρετεί την κοινωνία και τους πολίτες και όχι τον εαυτό του και να μετατραπεί, από τροχοπέδη ή πεδίο διαφθοράς και καθυστέρησης, σε ατμομηχανή της ανάπτυξης.

Για όλα αυτά τον πρώτο λόγο έχουν οι πολίτες. Θα πρέπει αφενός να κρίνουν στο εξής με πιο αυστηρά κριτήρια τους πάντες, αλλά και να συνειδητοποιούν σε κάθε περίπτωση τη δική τους ευθύνη.