[Αποψη] Αποδόσεις και ασφάλιστρα κινδύνου

2 λεπτά
Μπορεί σήμερα η τοποθέτηση σε κρατικούς τίτλους να απαιτεί περισσότερη σκέψη, πριν από το 2008 όμως, οι συντηρητικοί επενδυτές δεν είχαν αμφιβολίες για το πού να τοποθετήσουν τα χρήματά τους. Τα κρατικά ομόλογα ήταν το καταφύγιό τους. Συνταξιοδοτικά ταμεία αλλά και ευρωπαϊκά κυρίως τραπεζικά ιδρύματα αγόραζαν π.χ. με αυξημένες προσδοκίες τα ελληνικά ομόλογα με σκοπό να αποκομίσουν απόδοση… 0,30% μεγαλύτερη των γερμανικών.
Τότε ήταν (πριν από περίπου τέσσερα χρόνια) που τα μοντέλα ορισμένων hedge funds διαπίστωσαν ότι υπάρχει μια ανισορροπία μεταξύ των πολύ χαμηλών ασφαλίστρων των ελληνικών ομολόγων και των προβλημάτων της χώρας μας.
Οι διορατικοί αυτοί κερδοσκόποι – επενδυτές, λοιπόν, έσπευσαν να αγοράσουν ελληνικά ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) χτίζοντας φθηνές θέσεις με μέσο κόστος γύρω στις 50 μονάδες βάσης, χωρίς να έχουν βέβαια στην κατοχή τους ελληνικούς τίτλους.
Στη συνέχεια τα πούλησαν με απόδοση άνω του 5.000% στις 400-500 μονάδες βάσης σε μακροπρόθεσμα επενδυτικά κεφάλαια που θέλησαν να αποκτήσουν «πράξεις ασφάλειας» (sell protection) στο ενδεχόμενο χρεοκοπίας της χώρας μας.
Τα χρόνια πέρασαν με τις αντεγκλήσεις των πολιτικών για τους κερδοσκόπους να μονοπωλούν για μια περίοδο τα μέσα ενημέρωσης και χθες το κόστος ασφάλισης έναντι κινδύνου χρεοκοπίας της Ελλάδας, βρέθηκε σε νέο ιστορικό υψηλό κοντά στις 23.000 μονάδες βάσης.
Η αγορά προεξοφλεί εξάλλου την ενεργοποίηση των ρητρών συλλογικής δράσης, κάτι που οδηγεί σε πιστωτικό γεγονός και αυτό σημαίνει πως οι κάτοχοι ελληνικών CDS θα πρέπει να πληρωθούν, ίσως λίγο μετά την καταληκτική ημερομηνία για την εκδήλωση ενδιαφέροντος συμμετοχής στο PSI.
Το παραπάνω θα λειτουργήσει θετικά για τα ομόλογα της υπόλοιπης περιφέρειας της ευρωζώνης, καθώς θα υποδηλώσει ότι η συγκεκριμένη αγορά αντιστάθμισης κινδύνου λειτουργεί, αφού οι κάτοχοι ομολόγων που θα κουρευτούν έχοντας ελληνικά CDS θα αποζημιωθούν με περίπου 20 δισ. ευρώ.
Μπορεί κάποιες τράπεζες κυρίως από τις ΗΠΑ να πληγούν, για την Ελλάδα ωστόσο, πέρα από το κακό προηγούμενο, όταν με το καλό επιστρέψει κάποτε στις αγορές, δεν θα υπάρξει καμία επίπτωση.
Μακάρι μάλιστα, όπως λέγεται, να ήταν αυτό το πρόβλημα μιας χώρας η οποία θα πρέπει να αλλάξει συθέμελα αν θέλει να αποφύγει τα χειρότερα.














