Μουσική για βροχή και μοναχικές τρομπέτες

Μας τιμά το γεγονός: oι Tindersticks, μπάντα καλού γούστου και χαμηλών τόνων, είναι πολύ πιο δημοφιλείς στην Ελλάδα από ό,τι στα μέρη τους, την Αγγλία, τη χώρα που γέννησε τους Beatles και έκτοτε παίρνει άφεση αμαρτιών για ένα σωρό μουσικά εγκλήματα. Το ένατο άλμπουμ της κομπανίας του Στιούαρτ Στέιπλς «The Something Rain» (City Slang), το οποίο ξεκινά με τα λόγια του «Chocolate» και συνεχίζεται με ποπ που μεταφράζεται σε μια εκλεπτυσμένη τζαζ, μελαγχολική και βελουδένια νυχτερινή μουσική («Α Night So Still») μέσα από πολύ ξεκάθαρες, κρυστάλλινες συνθέσεις. Διόλου τυχαίοι μουσικοί άλλωστε, δεν θυσίασαν ούτε νότα για τη φήμη. Ισως είναι αυτοί που γράφουν την καλύτερη μουσική για τη βροχή.

Φολκ και τζαζ, μοναχικές τρομπέτες και steel κιθάρες – αυτό το υλικό δεν χαλάει αν το φυλάς σωστά και ο Jim White ξέρει πώς να το κάνει. Εχει δώσει άλλωστε δείγματα πρώτης ποιότητας από εναλλακτική «americana» προτού καταλάβουν πολλοί πως δεν πρόκειται για μπότες, σπιρούνια και καυτές σέλες. Ιδιαιτέρως ποιητικός και πονεμένος (προέκυψε χωρισμός), αφήνει το συναίσθημα να αλωνίσει στο «Where It Hits Υου» (Yep Roc) και να αναβλύζει από παντού. Είχε περάσει και καιρός από το προηγούμενο άλμπουμ και οι μουσικές του ωρίμασαν σωστά.