Φωνή λαού, οργή «Αφεντικού»

Είναι αυτό που είναι και θα γίνει χειρότερo. Η κατάσταση δεν αφήνει περιθώρια. Η ιστορία δεν έχει happy end, αλλά έχουμε ελπίδα γιατί δεν έχει ούτε «end»: αυτό γράφεται σιγά σιγά από όλους. Εχοντας ακούσει ξανά και ξανά, τραγούδι τραγούδι και όλο μαζί τον καινούργιο Μπρους Σπρίνγκστιν, το λέω με σιγουριά. Αν κάποια στιγμή, στο μέλλον ας πούμε, χρειαστεί να ανασύρουμε το συγκεκριμένο συναίσθημα – προσωπικό και οικουμενικό – που να εκφράζει ακριβώς την εποχή και τη σκοτεινή συγκυρία, «παγωμένο» μέσα στον χρόνο και με όλες τις αποχρώσεις και τα χαρακτηριστικά του, δεν έχουμε παρά να «ξεφυλλίσουμε» το «Wrecking Ball».

Το «Αφεντικό» της ροκ αυτή τη στιγμή δεν έχει υπομονή και ωραία λόγια, είναι εξαγριωμένο. Ξεσπάει, στέλνει τους κλέφτες κατευθείαν στην κόλαση και δείχνει όλα αυτά τα εγκλήματα που κυκλοφορούν ελεύθερα στους δρόμους.

Είναι πάντα η φωνή του λαού, λέει τις ιστορίες μας, σε κάνει να δακρύζεις με δυο εικόνες από εκείνο το βράδυ που έφευγες βουρκωμένος από το γήπεδο μετά την ήττα της ομάδας. Το στάδιο γκρεμίζεται («Βring on the wrecking ball/εμπρός, λοιπόν, φέρτε την μπάλα της κατεδάφισης»), ο κόσμος γύρω διαλύεται και ο «Jack of all trades» ψάχνει απεγνωσμένα να βγάλει ένα μεροκάματο.

Σε τεντωμένο σκοινί και born to run (με την καρδιά του «Nebraska» να χτυπάει και εδώ), ο Σπρίνγκστιν του 2012 είναι ο Μπρους απέναντι στα οικονομικά καρτέλ και στις απάνθρωπες πολιτικές τους. Είναι σημαντικός, με έργο – συνέχεια εκείνου του Γούντι Γκάθρι, του Πιτ Σίγκερ, του Μπομπ Ντίλαν, των τραγουδοποιών που απαντούν με κοινωνικά αντανακλαστικά.

Η φολκ, τα επαναφορτισμένα γκόσπελ του, η ιρλανδέζικη παράδοση, ένα ροκ κρεσέντο, γυναικεία φωνητικά και νέα κόλπα για την αφεντιά του, λούπες και σαμπλς, πολλές τρομπέτες – τώρα που λείπει το σαξόφωνο του Κλάρενς – δίνουν στο άθροισμα ήχο που δεν είναι πάντα ο χαρακτηριστικός δικός του, αλλά μια γενναία κατάθεση για τη συνέχεια. Και είναι τελικά καλό να ξέρεις πως ο Μπρους «παίζει» στη δική σου ομάδα.