[Φαινόμενα] Στον φαύλο κύκλο του κανιβαλισμού

Τείνει να γίνει του συρμού ο θυμός που ξεσπάει με την ετικέτα της «αγανάκτησης» κάθε τόσο, διαμορφώνοντας μια ατμόσφαιρα αγέλης η οποία παραμένει μοιραία και άβουλη, έρμαιο των ενστίκτων. Εν προκειμένω θύμα του ξεσπάσματος ήταν ο Γιώργος Νταλάρας που δέχθηκε επίθεση με γιαούρτια και νερά στη διάρκεια της συναυλίας του στο Ιλιον. Θύμα εξόχως φωτογενές, περισσότερο λόγω της ευρείας λαϊκής αποδοχής που είχαν επί δεκαετίες τα τραγούδια του. Στο κάτω κάτω πρόκειται για καλλιτέχνη που αναγνωρίστηκε από μεγάλο κοινό για το μουσικό και τραγουδιστικό του ταλέντο, χειροκροτήθηκε, αποθεώθηκε, οι δίσκοι του αγοράστηκαν όχι γιατί υποσχέθηκε οτιδήποτε αλλά γιατί όσοι τον ακολουθούν όλα αυτά τα χρόνια προφανώς αισθάνονται ότι τους εκφράζει η φωνή και η μουσική του. Σε αυτή τη σχέση βέβαια που αναπτύσσεται μεταξύ καλλιτέχνη και κοινού οφείλεται και η σύγχυση που φτάνει ώς τον πλήρη έλεγχο της ζωής και των απόψεων του δημιουργού.

Το πρόβλημα όμως δεν είναι η σύγχυση των προτύπων, όπως και η σύγχυση των ιδεών, των παλαιών κομματικών σχηματισμών, που ταλανίζει αυτές της εποχές της κρίσης τον τόπο. Είναι ο φαύλος κύκλος του κανιβαλισμού που παγιδεύει στην ακινησία και τη συντήρηση του παλαιού και φθαρμένου κόσμου, εκείνου που επιβίωνε τρώγοντας τις σάρκες του.

Γιατί απλούστατα και όλα αυτά τα χρόνια της αφασικής ευδαιμονίας του τόπου καταναλωτές του ίδιου θυμού ήμασταν. Των ίδιων αγελαίων ξεσπασμάτων, εύκολα θύματα της στιγμιαίας φαντασμαγορίας του καβγατζίδικου ύφους. Οποιος ύψωνε φωνή, κέρδιζε ρούμπους. Ξεχασμένοι σε μια ψυχαγωγική, επιθετική μανία, όλοι εναντίον όλων. Ενας λαός τηλεθεατών μονίμως «στο κόκκινο», με το ζωνάρι λυμένο για καβγά, που έβγαινε στα τηλεπαράθυρα και εκτονωνόταν ο ένας εναντίον του άλλου, για μια χούφτα ευρώ που είχαν πάρει οι μεν αύξηση και δεν είχαν πάρει οι δε, για προνόμια που διεκδικούσαν οι μεν με μεθόδους που έπλητταν τους δε. Συγκάτοικοι σε πολυκατοικίες, οικογένειες, πολιτικοί για να υπερασπίσουν τις θέσεις τους, αγρότες για να εξασφαλίσουν επιδοτήσεις, τηλεπαρουσιαστές για να συντηρήσουν τη διασημότητά τους. Ενας

συνεχής λόγος θυμού που έμοιαζε να βράζει στον πυρήνα μιας κοινωνίας διαρκώς ανικανοποίητης η οποία βούλιαζε ηδονικά στον εγωισμό και την αυταρέσκεια χαζεύοντας στην τηλεόραση τον έξαλλο εαυτό της. Αυτού του κόσμου αποτελεί έκφραση ο κανιβαλισμός. Στοιχείο άλλωστε που καλλιέργησε η αγορά της ξέφρενης κατανάλωσης, ακριβώς γιατί στερεί το πολιτικό κριτήριο και την ικανότητα επιλογής.

Στον καινούργιο κόσμο, αυτόν που αναδύεται αυτές τις ημέρες μέσα από τα ρεπορτάζ για το «κίνημα της πατάτας», για ομάδες που οργανώνουν ανταλλαγές υπηρεσιών και προϊόντων με πνεύμα αλληλεγγύης, ο λόγος της συνεννόησης και όχι του θυμού, η θετική πράξη και όχι η μούντζα και το γιαούρτι είναι που θα βάλουν τη σφραγίδα τους.