Ο Νταλάρας, ο «Σαλταδόρος» και το Μνημόνιο

«Για την ενίσχυση του Δημοτικού Κέντρου Διανομής Τροφίμων». Τα διάφανα κουτιά είχαν στηθεί από νωρίς στο κλειστό γήπεδο «Πλάτων» στη Νίκαια. Σημείο των καιρών και της εποχής και έπειτα από δύο ώρες συναυλίας του Γιώργου Νταλάρα σ’ ένα γεμάτο γήπεδο, τα κουτιά δεν είχαν ιδιαιτέρως γεμίσει με χρήματα – όπως παρατήρησα. Η Νίκαια είναι μια ανομοιογενής περιοχή. Υπάρχει, ας πούμε, η Νίκαια που βρίσκεται εδώ που είναι το γήπεδο, στα όρια με την περιοχή του Αγίου Ιωάννη Ρέντη. Υπάρχει η Νεάπολη (Πλατεία Σπάθα). Υπάρχει και η «βαθιά» Νίκαια – με μνήμες απ’ τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που δεν είναι άλλη απ’ την Παλιά Κοκκινιά. Στο γήπεδο (Θηβών και Π. Ράλλη), την Τετάρτη το βράδυ ήταν και η Νίκαια και ο Ρέντης. Και χωρίς ομοιογένεια. Αντίστοιχα, το ρεπερτόριο του Γιώργου Νταλάρα – που απλώνεται σε τέσσερις δεκαετίες – δεν είναι επίσης ομοιογενές. Από ρεμπέτικα μέχρι λάτιν και από πολιτικό τραγούδι μέχρι τους πιο απίθανους πειραματισμούς. Μόνο που εδώ στη συναυλία το ρεπερτόριο έγειρε πιο κοινωνικοπολιτικά.

Καλεσμένοι του ήταν ο Χρήστος Νικολόπουλος, ο Μάκης Μαυρόπουλος, η Μελίνα Ασλανίδου και ο Δημήτρης Μπάσης. Ο παροιμιώδης επαγγελματισμός τού Νταλάρα ήθελε την 11μελή ορχήστρα εκεί δυο ώρες πριν από τη συναυλία, σε τσεκάρισμα ήχου και μπόλικα αστεία. Πριν τα φώτα ανάψουν.

«Επιστροφή στη βάση», έτσι περιγράφει την κίνηση του μεγάλου τραγουδιστή να δώσει συναυλίες με δωρεάν είσοδο σε λαϊκές γειτονιές της Αθήνας και του Πειραιά. «Μας πλήρωσε ο ίδιος απ’ την τσέπη του για να συμμετάσχουμε. Αυτό είναι η αλήθεια. Και πλήρωσε ο ίδιος και τον ήχο». Ο πολύπειρος μουσικός που συνεργάζεται με τον Νταλάρα περίπου δύο δεκαετίες μού επαναλαμβάνει την ερμηνεία του για τις συναυλίες αλληλεγγύης: «Ο Γιώργος ήθελε να επιστρέψει στη βάση του». Μόνο που στη βάση ανθίζουν όλα τα λουλούδια. Ειδικά σήμερα που το Μνημόνιο μοιάζει να έχει φτιάξει τη δική του (επικίνδυνη) διαιρετική τομή. Και έτσι οι (λιγοστές) αποδοκιμασίες κατά την έναρξη της συναυλίας ήταν αναπόφευκτες όπως και οι αποδοκιμασίες ενός άλλου κομματιού του κόσμου για τις… αποδοκιμασίες. Μύλος! Και προσθέστε πως σ’ ένα γήπεδο χωρητικότητας τεσσάρων χιλιάδων ανθρώπων έβλεπα την ίδια στιγμή να εκτυλίσσονται τα πιο αντίθετα πράγματα: ο Νταλάρας με μια άρτια και πολυμελή ορχήστρα σ’ ένα ψαγμένο ρεπερτόριο. Αυτά πάνω στο stage. Από κάτω, να διακινείται μια προκήρυξη εναντίον της «παγκόσμιας διακυβέρνησης και της νέας φοροκάρτας». Και δύο εκπαιδευτικοί να κρεμάνε ένα πανό με το βερμπαλιστικό αίτημα: «Να διώξουμε την τρόικα και την κυβέρνηση» (Ενωση Συλλόγων Γονέων Νίκαιας).

ΤΟ ΡΕΠΕΡΤΟΡΙΟ. Ο Νταλάρας τραγουδάει το «Ανεμολόγιο» και το «Χαίρε φτώχεια» των Μικρούτσικου – Τριπολίτη. «Χαίρε φτώχεια με τέτοια ακριβά μηχανήματα;», μου λέει ειρωνικά ο άνεργος 30άρης χημικός μηχανικός. Τα επόμενα δύο τραγούδια τον κάνουν ακόμη πιο καχύποπτο. «Δώστε μου μια ταυτότητα» (απ’ το «Κατά Μάρκον» των Ξαρχάκου – Γκάτσου) αλλά και «Λειώνουν τα νιάτα μας». «Τουλάχιστον έχει αυτοσαρκασμό», μου προσθέτει με νόημα και λίγο μετά παραλίγο να έλθει στα χέρια με απλούς θεατές που δεν έχουν τις ίδιες πολιτικές και σημειολογικές ανησυχίες. Καταχειροκροτούν στο τέλος κάθε τραγουδιού, ακόμη και στο «προφητικό και αντιμνημονιακό», όπως προλογίζει ο ίδιος ο Νταλάρας, «Σαλταδόρος» του Μιχάλη Γενίτσαρη. Ενα ρεμπέτικο γραμμένο το 1942, εντός της γερμανικής Κατοχής, που ξεσηκώνει τον κόσμο. «Η Κοκκινιά είναι η γειτονιά μου. Μερικά πράγματα δεν αλλάζουνε. Ψυχραιμία και ενότητα. Η διχόνοια βλάπτει», σημειώνει ο Νταλάρας και τελειώνει τη συναυλία δίνοντας μια δική του απάντηση στους διαφωνούντες της πρωτοβουλίας του.