Οι νεοσσοί δείχνουν τώρα τον δρόμο

«Θα έχουμε κάθε χρόνο τρεις ή τέσσερις πολύ καλούς ποδοσφαιριστές σχετικά μεγάλης ηλικίας και θα τους πλαισιώνουμε με πιτσιρίκια. Με νεαρούς. Θα κοιτάμε το μέλλον». Το μπάτζετ εκείνες τις εποχές ήταν «κοντά στα 5 εκατ. ευρώ», ώστε να καλύπτονται τα έξοδα, ο προϋπολογισμός να μην ξεφεύγει κατά πολύ, τα ανοίγματα να καλύπτονται και να χρέη να μειώνονται.

Ηταν η περιβόητη σεζόν των «Μπουρμποκρασσάδων»! Με αυτούς τους παίκτες η ΑΕΚ διεκδίκησε τον τίτλο και τον έχασε στο τσακ! Τότε για ορισμένους πέταξε μια μεγάλη ευκαιρία. Για άλλους, η επιτυχία ήταν γλυκιά και έχασαν τη σωστή ρότα. Η πυξίδα «τρελάθηκε», το μπάτζετ εκτινάχθηκε, με αποτέλεσμα σταδιακά να έρχονται παίκτες – βαριά ονόματα, όπως ήταν ο Ριβάλντο ή ο Χουανφράν. Ποδοσφαιριστές που προσέδωσαν κύρος στην ΑΕΚ, πρόσφεραν χαρά στον κόσμο με τεσσάρες επί του Ολυμπιακού αλλά επί της ουσίας… τζίφος.

«Ησασταν κι εσείς μπροστά όταν έκανα εγώ τις μεταγραφές», λέγεται πως υπήρξε μια από τις ατάκες του Ντέμη Νικολαΐδη, την εποχή που άλλαζε και αγόραζε ποδοσφαιριστές όπως άλλαζε τις μοδάτες μπλούζες του στις ημερήσιες ή νυχτερινές εξόδους του. Το είπε προς τους μετόχους, με τους οποίους άρχισαν οι τριβές. Γιατί ένα από τα προβλήματα της ΑΕΚ το διάστημα εκείνο σχετιζόταν με την εμπιστοσύνη που δεν έδειχνε ο ένας μέτοχος στον άλλον. «Ο καθένας κοιτούσε την πάρτη του», αναφέρει στέλεχος της ΠΑΕ. Οι συμμαχίες διαφοροποιούνταν σε καθημερινή βάση, ενώ η θητεία του Νίκου Θανόπουλου στην προεδρία της ΠΑΕ απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί επιτυχημένη. Ο δε Σταύρος Αδαμίδης, από το «το πάρτι τελείωσε» που εκτόξευσε στην αρχή, ως ένα είδος μηνύματος, έφτασε στο σημείο να ανοίγει διαύλους επικοινωνίας με την Ερασιτεχνική, με τους φανατικούς, με τον Τύπο, με τους ατζέντηδες, με τους πάντες. Κάπου η μπάλα χάθηκε…

Ωστόσο, τα όσα συνέβησαν πριν από εννιά χρόνια μπορεί να μην απέδωσαν, αλλά δείχνουν τον δρόμο στον οποίο πρέπει να βαδίσει μια ομάδα που μοιάζει με προβληματική επιχείρηση και σε πολλούς θυμίζει μικρογραφία της Ελλάδας. Γιατί αυτό ακριβώς είναι η ΑΕΚ – μια χώρα σε σμίκρυνση, που δανείζεται από όλους και θέλει με το ένα δάνειο πάνω στο άλλο να τακτοποιήσει τις οφειλές.

Τα νιάτα μοιάζουν με την «απάντηση» σε κάθε απορία: αλλά με σωστή διαχείριση, εκπαίδευση και εν τέλει, πώληση: η ΑΕΚ το 2009 εισέπραξε 3,3 εκατ. ευρώ από την παραχώρηση του Παπασταθόπουλου στην Τζένοα και αυτή ήταν η πλέον επικερδής κίνηση της ΠΑΕ. Διότι ο νεαρός αμυντικός δόθηκε όταν η τιμή του ανέβαινε και προτού ξεσπάσει η κρίση που θα έριχνε την αγορά στα τάρταρα. Μαζί παραχωρήθηκε με 1,3 εκατ. ο Τόζερ. Αποφάσεις που έφεραν στα ταμεία σεβαστό ποσό. Την επομένη σεζόν, ο Κυργιάκος έφερε 2 εκατ. από τη Λίβερπουλ και ο Εντίνιο 800 χιλιάρικα. Καθόλου άσχημα. Και πριν από δύο χρόνια, ο Πλιάτσικας «γύρισε» στην ΑΕΚ 150.000 ευρώ και ο Ταχτσίδης 170.000. Τι φανερώνει όλο αυτό το κομμάτι; Πως η ΑΕΚ με σωστές κινήσεις μπορεί να βγει κερδισμένη και όχι να ξεπουλά ποδοσφαιριστές, όπως κάποιοι μπορούν να πουν ότι έγινε με τον Κώστα Μανωλά και την ιστορία με την Ντνιεπρ. Ο Τσίτας, ο Φούντας, ο Εγγλέζου, ο Κλωναρίδης, ο Μπουγαΐδης, εκπαιδεύονται στα Σπάτα. Μεγαλώνουν όχι μόνο ηλικιακά, αλλά και αγωνιστικά. Η ΑΕΚ πρέπει να επενδύσει πάνω τους όπως και σε άλλα παιδιά που τώρα αρχίζουν να μπουσουλάνε στο χορτάρι. Θα βγει κερδισμένη, ακόμη ακόμη και αν δεν ξεπεταχτούν όλοι. Η ΠΑΕ έφτασε στο τέλος. Ισως δεν μπορεί να πάει πιο χαμηλά. Αν δοθεί προσοχή μπορεί να ελπίζει σε ανάκαμψη, άρα σε αξιοποίηση του έμψυχου δυναμικού. Πρόγραμμα χρειάζεται, σωστό τμήμα σκάουτινγκ. Ωστε προσεχώς η ΑΕΚ να στηρίζεται στις δικές της δυνάμεις, να φτιάξει τα οικονομικά της και να μην παρακαλά δεξιά ή αριστερά για δάνεια, να μη χτυπά την πόρτα πρώην συνεργατών της στη συνδρομητική τηλεόραση.