[Γράμματα στις ματιές] Ιατρολάγνοι

Ο λόγος στους αναγνώστες

Η Ντίνα Δημητρακάκη (Φλέσσα 3) γράφει:

Φίλε κύριε Παπαδόπουλε,

Σήμερα απευθύνομαι στους γιατρούς γενικά: γεμίσαμε αυτοάνοσα νοσήματα εσχάτως, που παλιά δεν τα ξέραμε. Ανθρωποι ταλαιπωρούνται και τρέχουν συνέχεια στους γιατρούς (αλλεργιολόγοι κ.λπ.), καταπίνοντας ένα σωρό φάρμακα και κάνοντας συχνά άχρηστες και πανάκριβες εξετάσεις.

Πιθανές αιτίες του φαινομένου, ο τρόπος ζωής, το περιβάλλον, η κακή διατροφή, το στρες, εδώ θα προσέθετα και ο ψυχισμός – δεν ξέρω αν είναι η σωστή λέξη – του κάθε ανθρώπου, που μειώνουν το ανοσοποιητικό, κάνοντάς μας ευάλωτους σε κάθε προσβολή.

Γιατρός δεν είμαι, παρά μόνο του Διαβόλου, αλλά πιστεύω πως σε ορισμένες περιπτώσεις και προ πάσης φαρμακευτικής αγωγής αυτοί οι άνθρωποι χρήζουν ψυχιάτρου.

Ο 21ος αιώνας, λένε, είναι των ιώσεων και των ψυχικών διαταραχών, που αδρανοποιούν παγκοσμίως χιλιάδες άτομα κάθε χρόνο.

Εμείς οι Ελληνες αποφεύγουμε ακόμη και τη λέξη «ψυχίατρος», μήπως μας πουν τρελούς, ενώ όλη η Αμερική έχει τον δικό της σχετικό γιατρό. Από την άλλη, δεν λέμε «όχι» σε δεκάδες βλαβερά σκευάσματα, με πρώτα τα αντιβιοτικά, που τα παίρνουμε σαν ασπιρίνες, συχνά χωρίς συνταγολόγιο.

Οι χρόνια πάσχοντες από αυτοάνοσα, εξάλλου, παρουσιάζουν οι περισσότεροι την ίδια εικόνα, που ακόμη και ένας αδαής φίλος μπορεί να διακρίνει. Καταθλιπτικοί, ανυπόμονοι, χωρίς χιούμορ, νευρικοί, μανιώδεις με τα μικρόβια και ιατρολάγνοι, βυζαίνουν συνεχώς τους ασφαλιστικούς φορείς ή αδειάζουν το πορτοφόλι τους.

Κάποτε, μετά το δεύτερο παιδί μου, παρουσίασα στο κεφάλι γυρεοειδή αλωπεκίαση. Πήγα στον δερματολόγο ιδιωτικά, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, με κοίταξε πολύ σοβαρά, λέγοντάς μου πως χρήζω θεραπείας με πομάδες στην αρχή και ίσως κορτιζονούχες ενέσεις στη συνέχεια, χωρίς όμως να εγγυάται τίποτε. Παρ’ όλο που είχα και έχω πολλά κατσαρά μαλλιά και το πρόβλημα δεν με απασχολούσε θανατηφόρα, τρόμαξα και προχώρησα στη θεραπεία με επιτυχία. Υστερα, όμως, από έξι μήνες, επανήλθε σε άλλο σημείο. Φύση αισιόδοξη εγώ, είπα: «Αυτή τη φορά δεν πάω πουθενά». Σε λίγο διάστημα ήμουν μια χαρά, πάνε 30 χρόνια από τότε.

Μήπως αυτό σημαίνει κάτι;