Πιανιστικοί αυτοσχεδιασμοί από έναν διανοούμενο της τζαζ

«H ζωή θα ήταν πιο γκρίζα χωρίς το ροκ εντ ρολ», λέει το πιανιστικό φαινόμενο Μπραντ Μελντάου που θα δούμε την Τρίτη 6 Μαρτίου στο Παλλάς. Η μία και μοναδική του εμφάνιση στα μέρη μας, συνοδεία του διακεκριμένου του τρίο, κλείνει τον φετινό κύκλο Jazz Masters που διοργανώνει το Παλλάς και δίνει στους φίλους της τζαζ μια ασύγκριτη ευκαιρία. Γνωστός για τα σόλο του αλλά και για τις τζαζ «μεταφράσεις» του ροκ και της κλασική μουσικής, δεν άργησε να αποκτήσει τον τίτλο του πιο «εκκεντρικού εκπροσώπου» της nouvelle vague της τζαζ.

Ο πιανιστικός αυτοσχεδιασμός στην τροχιά της απόλυτης απελευθέρωσης από τις γνωστές της κατηγοριοποιήσεις από έναν δεξιοτέχνη είναι «ό,τι πιο ενδιαφέρον έχει υπάρξει μετά τον Χέρμπι Χάνκοκ», σύμφωνα με πολλούς σύγχρονούς του (άποψη που πρώτα εξέφρασε ο Πατ Μεθίνι). Ξεκίνησε την καριέρα του το 1995 με προσωπικούς δίσκους και συναυλίες, πότε με το διάσημο τρίο του (Τζεφ Μπάλαρντ στα ντραμς, Λάρι Γκρεναντιέ μπάσο), πότε ως σόλο πιανίστας, πότε συνεργαζόμενος με λυρικούς καλλιτέχνες και μεγάλες ορχήστρες. «Πώς ορίζετε την ομορφιά στη μουσική;» τον είχαν ρωτήσει κάποτε. «Ομορφιά είναι η ιδιότητα που σε κάνει να χάνεις για λίγο τον εαυτό σου» έλεγε. «Ο ακροατής χάνει την κυριαρχία του για μερικά λεπτά γιατί αναγνωρίζει κάτι που είναι καλύτερο και πιο μεγάλο από τον εαυτό του. Η ομορφιά στη μουσική ή σε οποιαδήποτε μορφή τέχνης είναι κάτι ξεχωριστό, κάτι καλύτερο από μας». Με μια μεγάλη βαλίτσα εμφανίσεων στην Ευρώπη και την Αμερική, ο Μελντάου θεωρείται σήμερα ένας διανοούμενος της τζαζ, ο λαμπρός εκπρόσωπος μιας νέας γενιάς που χαράζει στην τέχνη του νέους δρόμους. Τι τον εμπνέει άραγε; Κυρίως σε εκείνα τα μοναδικά καλά δομημένα του σόλο; «Οι διηγήσεις σ’ ένα μυθιστόρημα, σε ένα θεατρικό, στο σινεμά, στη μουσική. Οταν μας διηγούνται μια ιστορία υπάρχει μια δομή, ακόμη και σε εκείνες τις μοντέρνες διηγήσεις, όπως είναι ο “Οδυσσέας” του Τζόις. Υπάρχει η αρχή, το τέλος και στο ενδιάμεσο η ιστορία που περνάει μέσα από τον χρόνο. Ασυνείδητα, σκεπτόμαστε το πέρασμά μας μέσα από τον χρόνο όταν μας διηγούνται κάτι, είτε το μέσο είναι η μουσική είτε άλλη μορφή τέχνης».