[Λόγια του δρόμου] Περιέργεια

Οδήγησα πριν από λίγες ημέρες στη Βαρκελώνη το Ford Focus με το νέο μοτοράκι χωρητικότητας ενός λίτρου και 125 ίππων. Δεν το κρύβω ότι ήμουν αρκετά κουμπωμένος πριν καθήσω στο τιμόνι του, ενώ και στη συζήτηση που είχε προηγηθεί με τους ανθρώπους της εταιρείας έγινε πολύς λόγος για μια ενδεχόμενη διστακτικότητα του αγοραστή. Οι συνταγές που ανατρέπουν δεδομένα, όπως εκείνη ενός μικρού κινητήρα υψηλότατης απόδοσης και με τουρμπίνα που ανεβάζει δαιμονισμένα στροφές, προκαλούν – δικαιολογημένες – καχυποψίες στον πελάτη.

Θα αντέχει ένα τέτοιο μοτέρ στον χρόνο; Οι προδιαγραφές του θα αποτυπώνονται στην πράξη ή μήπως είναι απλά θεωρητικές; Πώς θα ακούγεται ο τρικύλινδρος κινητήρας όταν επιταχύνει το αυτοκίνητο, θα είναι σε θέση να μεταφέρει ένα κόμπακτ αμάξωμα με πλήρες φορτίο; Σε αυτές τις περιπτώσεις δίνονται οι απαντήσεις μόνο μέσα από την προσωπική επαφή τού ενδιαφερομένου με το ίδιο το προϊόν, δηλαδή με το αυτοκίνητο. Τα επόμενα μοντέλα παρόμοιας λογικής θα έχουν σίγουρα πολύ ευκολότερο έργο, εφόσον πείσει η αρχική συνταγή στην πράξη.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, τα οποία αντιμετωπίζονται με σκεπτικισμό εξαιτίας της περιορισμένης αυτονομίας τους, της έλλειψης ενός επαρκούς δικτύου φορτιστών και της υψηλής τιμής τους. Το Ινστιτούτο Ντουντενχόφερ της Γερμανίας απέδειξε με ένα πιλοτικό πρόγραμμα για την προώθηση της ηλεκτροκίνησης, στο οποίο συμμετείχαν 226 άτομα, ότι τα ψυχολογικά εμπόδια χαμηλώνουν, όταν ικανοποιείται η περιέργεια του καταναλωτή. Κανένας από τους συμμετέχοντες δεν έδειχνε αρχικά διατεθειμένος να αγοράσει ένα ηλεκτρικό Ι.Χ., έπειτα όμως από χρήση τέτοιων αυτοκινήτων για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα άλλαξε γνώμη το 38% και δήλωσε πρόθυμο να αποκτήσει ένα οικολογικό μοντέλο σε πείσμα της τσουχτερής τιμής του. Και αν ακούγεται παράξενο, αναλογιστείτε ότι σήμερα θεωρούμε φυσιολογικό να πληρώσουμε εκατοντάδες ευρώ για ένα iPhone, κάτι που ούτε θα το διανοούμασταν πριν από μία πενταετία!