Λιτότητα α λα πορτογαλικά και ισπανικά

«Φοβάμαι πως την επόμενη δεκαετία το μόνο που θα μας απασχολεί στην Ελλάδα θα είναι η επιβίωσή μας, τι θα βρούμε να φάμε την επόμενη μέρα».

Με 15 χρόνια υπηρεσίας σε τράπεζα, το ετήσιο εισόδημά της ανέρχεται στις 23.000 ευρώ. Του συζύγου της, ο οποίος είναι ιδιωτικός υπάλληλος, αγγίζει τις 21.000 ευρώ. Εκείνος όμως παραμένει απλήρωτος από τον περασμένο Αύγουστο.

Η οικονομική κρίση ανέτρεψε όλα τα δεδομένα στη ζωή της 46χρονης Ντίνας Καρπάτου. Πλέον για να ζήσει την πενταμελή οικογένειά της εκταμιεύει από τα χρήματα που είχε αποταμιεύσει με τον άνδρα της τα προηγούμενα χρόνια.

Οι μισθοί και τα έξοδα. «Από τα 1.720 ευρώ που παίρνω κάθε μήνα, τα 700 ευρώ πηγαίνουν στο στεγαστικό δάνειο και τα 400 ευρώ σε άλλα πάγια έξοδα. Μου περισσεύουν μόλις 620 ευρώ» λέει η κ. Καρπάτου και εξηγεί ότι από το ποσό που της απομένει 30 ευρώ κάθε μήνα πηγαίνουν για το χαρτζιλίκι του 15χρονου γιου της, 80 ευρώ για την 21 έτους, τελειόφοιτη Νοσηλευτικής, κόρη της και 600 ευρώ για την 25χρονη κόρη της με αναπηρία κατά 80% – 450 ευρώ για τη γυναίκα που τη φροντίζει και 150 ευρώ για να καλυφθούν οι υπόλοιπες ανάγκες της.

Τα δάνεια και τα χαράτσια. Και τα έξοδά της δεν σταματούν εδώ. Κάθε μήνα το ποσό που πρέπει να καταβάλλει σε πιστωτικές κάρτες και καταναλωτικά δάνεια που είχε πάρει στο παρελθόν αγγίζουν τα 1.000 ευρώ, ενώ κάθε τρίμηνο στην ΕΥΔΑΠ πληρώνει 50 ευρώ και στη ΔΕΗ κάθε δίμηνο – μαζί με το χαράτσι – περίπου 450 ευρώ.

«Την τελευταία φορά δεν πλήρωσα τη ΔΕΗ. Αδιαφόρησα όπως αδιαφόρησαν και εκείνοι και δεν μου απάντησαν ποτέ για το μειωμένο τέλος που δικαιούμαι στο χαράτσι, λόγω αναπηρίας της κόρης μου. Φρόντισα να φυλάξω τα χρήματα κι αν έρθουν να κόψουν το ρεύμα θα το διευθετήσω εκείνη τη στιγμή» λέει η τραπεζικός υπάλληλος και εξηγεί ότι η απογοήτευσή της την έχει οδηγήσει σε πράξεις που χαρακτηρίζονται από λιγότερη λογική, κυρίως… από αντίδραση.

Την ίδια ώρα, το καλάθι του σούπερ μάρκετ της 46χρονης γεμίζει με 150 ευρώ την εβδομάδα και αυτό αγοράζοντας μόνο τα απαραίτητα.

«Τον τελευταίο καιρό, για ακόμα μεγαλύτερη οικονομία, προσπαθώ να χαμηλώσω το κόστος στα 120 ευρώ αγοράζοντας τη μία φορά τρόφιμα και την άλλη είδη καθαριότητας», λέει.

Σε αυτά τα έξοδα έρχεται να προστεθεί και το κόστος των μετακινήσεών της: 25 ευρώ κάθε εβδομάδα για τη βενζίνη της και 4,60 ευρώ κάθε εργάσιμη μέρα για το πάρκινγκ.

«Δεν μου αρέσει η καινούργια πραγματικότητα, με νεόπτωχους και ουρές στα συσσίτια και όλη αυτή η εξαθλίωση που ζούμε. Αγωνιστήκαμε τρομερά μέχρι σήμερα και το μόνο που πραγματικά αποκτήσαμε ήταν η αίσθηση της ασφάλειας. Σήμερα σε κάθε ελληνική οικογένεια η ισορροπία ανατράπηκε. Δεν δέχομαι ξαφνικά να βγούμε στην επαιτεία» καταλήγει η κ. Καρπάτου.

Το κακό παράδειγμα. Σύμφωνα με τον καθηγητή Εργασιακών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Γιάννη Κουζή, μόνο ο κατώτατος μισθός είναι υψηλότερος στην Ελλάδα.

«Ο μέσος μισθός στην Ισπανία είναι υψηλότερος από ό,τι στην Ελλάδα. Αυτό βέβαια δεν ισχύει για την Πορτογαλία, όπου εκεί και ο μέσος μισθός είναι χαμηλότερος από ό,τι στη χώρα μας. Η περίπτωσή της όμως δεν μπορεί να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση αφού – μαζί με εμάς – είναι η τελευταία σε ανταγωνιστικότητα σε όλη την Ευρώπη» αναφέρει.

Μάλιστα, ο καθηγητής θέτει μία ακόμα παράμετρο: το κόστος διαβίωσης, που στην Ελλάδα χτυπάει κόκκινο.

«Οι δανειστές μας και όσοι τους εκπροσωπούν στη χώρα μας είναι πολύ επιλεκτικοί σε ό,τι συγκρίνουν και αφήνουν τα ουσιαστικά. Για παράδειγμα, ποτέ δεν ασχολήθηκαν με το γεγονός ότι στην Ελλάδα έχουμε τον μεγαλύτερο εργάσιμο χρόνο, δουλεύοντας 150 ώρες παραπάνω σε σχέση με το μέσο ευρωπαϊκό επίπεδο. Μιλούν για τον 13ο και τον 14ο μισθό αλλά κανείς δεν λέει ότι στην Ελλάδα αυτοί οι 14 μισθοί αποτελούν το 70% του ετήσιου μισθού του μέσου Ευρωπαίου» λέει ο κ. Κουζής και συμπληρώνει ότι ο μέσος ετήσιος μισθός στην Ευρώπη είναι περίπου 37.000 ευρώ, όταν στην Ελλάδα – πριν από την κρίση (2009) – έφτανε στις 28.000 ευρώ.