Η «κόκκινη» Λιάνα τραγουδά μπλουζ

Το στόρι της παράστασης «Οσα λέν’ οι τοίχοι» θέλει όλες τις δυνάμεις της πόλης να επιστρατεύονται στο εθελοντικό πρόγραμμα «Καιάδας» και να καθαρίζουν τους τοίχους από κάθε σύνθημα, λέξη, ακόμη και διαφήμιση.

Δύο κοπέλες, η μία που έχει βαρεθεί να δίνει και να ξαναδίνει ΑΣΕΠ και η άλλη που επιδίδεται στο χόμπι των εθελοντισμών («μεγάλο σουξέ είχα στους Ολυμπιακούς Αγώνες» λέει), στρατολογούνται στο πρόγραμμα. Μόνο που το κυβερνητικό διάγγελμα για τον «Καιάδα» κάνει από βίντεο ένα απολύτως αναγνωρίσιμο πρόσωπο: η Λιάνα Κανέλλη, η αιτία που γέμισε ασφυκτικά το Σάββατο το βράδυ ο «Ρυθμός Stage» στην Ηλιούπολη, σε μια μουσικοθεατρική παράσταση με το Τρίφωνο και πάνω σε κείμενα – και σκηνοθεσία – των Γιώργου και Βαγγέλη Λεμπέση.

Η πληθωρική βουλευτής του ΚΚΕ βέβαια δεν περιορίζεται στο διάγγελμα – πρόλογο που μας μυεί στη σουρεαλιστική ιδέα της παράστασης.

Η Λιάνα Κανέλλη κάνει τρία νούμερα – μονολόγους με μπόλικη επικαιρότητα, είτε ως παλιά δασκάλα των κοριτσιών – εθελοντριών είτε ως… καταστηματάρχισσα του Κέντρου της πόλης, είτε ως ο εαυτός της.

«Η παράσταση είναι κοινοβουλευτική λειτουργία. Μου τηλεφώνησε μια μέρα η Ερωφίλη απ’ το Τρίφωνο και μου είπε την ιδέα. Δεν μπορώ άλλο να μιλάω κι εγώ απ’ το πρωί ώς το βράδυ για την κατάθλιψη και για σαπισμένα πράγματα. Εγώ είμαι άνθρωπος της εσωτερικής βρύσης. Μεγάλωσα ακούγοντας Πλάτερς και δεν μπορώ να ζήσω χωρίς μουσική» μου λέει νωρίτερα η Λιάνα Κανέλλη στα καμαρίνια με τον γνωστό χειμαρρώδη τρόπο της.

Και μπορεί πολλούς να τους ξαφνιάζει η απόφασή της να συμμετάσχει για δύο Σάββατα (σ.σ. το περασμένο ήταν το δεύτερο) σε μια παράσταση, η εμπλοκή της όμως με τη μουσική και το θέατρο μετράει χρόνια (και πολύ πριν ασχοληθεί με την ενεργό πολιτική).

«Τα πρώτα μουσικά μου ακούσματα ήταν η μάνα μου να παίζει πιάνο και ο πατέρας μου με μαντολίνο την “ανθισμένη αμυγδαλιά” τις Κυριακές. Εγώ έχω σπουδάσει στο Εθνικό Ωδείο με τον Αντίοχο Ευαγγελάτο και ξέρω πιάνο. Μετά ήμουν τυχερή που σπούδασα στο Αμερικάνικο Κολλέγιο αφού εκεί έμαθα τους Σάιμον και Γκαρφάνκελ και ήλθα σε επαφή με τους διωγμένους του Μπέρκλεϊ» θυμάται και καπνίζει ασύστολα ενώ με βομβαρδίζει με άγνωστες πληροφορίες για την καλλιτεχνική της πλευρά.

«Στα δεκαέξι μου τύπωσα με 276 δρχ. την πρώτη μου ποιητική συλλογή, τους “Στοχασμούς” ενώ το 1977 δούλευα ήδη – μετά το κοριτσίστικο περιοδικό “Μανίνα”, όπου μεταξύ άλλων μετέτρεπα ακατάλληλες ταινίες της εποχής σε κατάλληλες με σύνθεση φωτορομάντζο – στα “Επίκαιρα”, κάνοντας όλα τα ρεπορτάζ».

Ταυτόχρονα με τη δημοσιογραφία γράφει τραγούδια και μέσω του Τέρενς Κουίκ δίνει τρία κομμάτια για τον πρώτο δίσκο τής Αλέκας Κανελλίδου «12 ερωτικές στιγμές».

«Μετά, ό,τι έκανα σαν παιδί το έκανα στην ΕΡΤ. Σε κάθε γλέντι, γιορτή, εκπομπές του Φρέντυ Γερμανού κουβαλούσα το ακορντεόν ή έπαιζα πιάνο. Η μουσική είναι μέσα μου. Φαντάσου πως η μάνα μου γλίτωσε στην Κατοχή χάρη σε έναν μουσικόφιλο Ιταλό στο Αγρίνιο που επίταξε το σπίτι αλλά δεν πείραξε τα κορίτσια αφού έπαιζαν μουσική. Η γιαγιά μου κράτησε από την Κατοχή μόνο δύο βάζα κι ένα πιάνο» λέει η Λιάνα και παράλληλα φωτίζει και την άγνωστη θεατρική της υπόσταση:

«Πρώτη φορά συμμετείχα στο σίριαλ “Το Γηροκομείο” του Παντελή Βούλγαρη με τον Σταύρο Παράβα. Εχω παίξει και σε άλλα σίριαλ αλλά και στην παράσταση του Κραουνάκη “All That Buzz” όπου ανήγγειλα το τέλος του κόσμου».

«Κομμένη» παλιότερα ως ηθοποιός απ’ το Εθνικό Θέατρο, κέρδισε το δεύτερο βραβείο θεατρικού έργου – το πρώτο το είχε πάρει ο Γιώργος Διαλεγμένος για το έργο «Μάνα Μητέρα Μαμά» – με τις «Σκιές» που είχαν ανέβει απ’ τη Βάσω Μανωλίδου και τη Μαίρη Αρώνη.

Και στο «Ρυθμός Stage» μοιάζει να παίρνει ρεβάνς από τα καλλιτεχνικά όνειρά της. Το Τρίφωνο έχει ξεκινήσει να ξετυλίγει το ρεπερτόριο – από λαϊκά, έντεχνα, πολιτικά μέχρι θεατρικά και δημοτικά τραγούδια -, ο κόσμος όλων των ηλικιών μαλώνει για ένα σκαμπό ενώ στη γιγαντοοθόνη «τρέχουν» συνθήματα από τους αθηναϊκούς τοίχους και στιγμιότυπα από τα πρόσφατα επεισόδια για το Μνημόνιο.

Εμβόλιμα η Λιάνα κάνει την εμφάνισή της με τον πρώτο μονόλογο, με αναφορές σε τρόικα, Αδωνη – Βορίδη, Μνημόνιο.

«Το σχέδιο θέλει πρόζακ με δελτίο στη χώρα των ποιητών» μονολογεί, οργίζεται, φοράει μαύρο παλτό.