Ο γόρδιος δεσμός του άρθρου 19

Οπως ακριβώς ένα μεγάλο κομμάτι των Ελλήνων δεν λέει να το πάρει απόφαση ότι η Ελλάδα που μας βόλευε δεν γυρίζει πίσω – ακόμη και αν η Πλατεία Συντάγματος γίνει ψιλό βότσαλο ή επιστρέψουμε στη δραχμή – έτσι και η διοίκηση της ΕΠΟ αρνείται να δει το προφανές: αν το ποδόσφαιρο τα στυλώσει και επιμείνει να ζει ανεξέλεγκτο, ανεξέλεγκτη θα είναι και η χρεοκοπία του.

Οι εποχές όπου οι χορηγοί πλήρωναν για να διαφημιστούν ακόμα και στα κωλομέρια των παικτών – επειδή όλα τα υπόλοιπα σημεία στις φανέλες και τα σορτσάκια ήταν occupe – και οι φίλαθλοι έβρισκαν εισιτήριο με ρουσφέτι έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί. Οπως και οι αξέχαστες μέρες όπου ακόμα και κρατικά μονοπώλια έσπευδαν να προβληθούν στα γήπεδα. Τώρα είμαστε στο «ο ΟΠΑΠ και η Nova να βάλουν το χέρι τους» – και για να το βάλει ο ΟΠΑΠ, θα πρέπει να πει το «ναι» ο αρμόδιος υπουργός. Αν και τα χρήματα δεν είναι τόσα όσα παλαιότερα, είναι περισσότερα από αυτά που προσφέρουν οι ιδιώτες για να συνδέσουν το όνομά τους με το πρωτάθλημα. Πάντα το κάτι είναι καλύτερο από το τίποτα.

Ετσι, αν και ο ανατολικός τοίχος της αίθουσας τροπαίων της Ομοσπονδίας είναι τίγκα στα πορτρέτα υπουργών, υφυπουργών και γενικών γραμματέων που πήγαν να της βάλουν χέρι και έφαγαν τα μούτρα τους, δεν αποκλείεται, παρά τα φαινόμενα, ο Παύλος Γερουλάνος να μην τιμήσει αυτή τη μακρά παράδοση με τη φωτογραφία του. Γιατί μια τέτοια εξέλιξη δεν θα συμφέρει πρώτα πρώτα το ίδιο το ποδόσφαιρο.

Σε όλες τις μέχρι σήμερα συγκρούσεις της διοίκησης του κράτους με αυτή του ποδοσφαίρου, το ματς ήταν «άσος ημίχρονο, διπλό τελικό». Στην αρχή, η κυβέρνηση δεν μάσαγε από απειλές και περνούσε τους νόμους που ήθελε αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Στη συνέχεια, η ΕΠΟ έτρεχε στη θεία FIFA και κλαψούριζε ότι ο υπουργός την έκανε ντα, και η θεία παράγγελνε στον υπουργό ότι στο εξής οι ομάδες της χώρας του θα βλέπουν τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις από την τηλεόραση. Στο τέλος, ο υπουργός έκανε τις επίμαχες διατάξεις κλύσμα, στο όνομα της παραμονής της ποδοσφαιρικής Ελλάδας στην ευρωζώνη.

Το ίδιο θα συμβεί και τώρα, εφόσον η ΕΠΟ κρατήσει υψωμένο το λάβαρο του αυτοδιοίκητου. Μόνο που αυτή τη φορά ο επίλογος θα έχει ακόμα μία σκηνή: αυτή στην οποία ο πρωταγωνιστής (υπουργός), την ώρα που παίρνει πίσω το άρθρο 19, κόβει μαχαίρι το σαρδόνιο χαμόγελο του αντιπάλου του (πρόεδρος της ΕΠΟ) με την ατάκα: «Αφού θέλετε να αποφασίζετε μόνοι σας, βρείτε μόνοι σας και τους πόρους για να ζήσετε».

Στο εκ πρώτης όψεως άλυτο πρόβλημα που έχει ανακύψει με την ψήφιση του νέου αθλητικού νόμου, λύση υπάρχει. Λύση που θα ικανοποιεί και τις δύο πλευρές αλλά και την κοινή λογική. ΕΠΟ και Πολιτεία συμφωνούν ότι ο έλεγχος των ΠΑΕ ως προς τις οφειλές τους προς το Δημόσιο, τη νομιμότητα των μετόχων τους και το μαύρο χρήμα είναι απαραίτητος. Συμφωνούν επίσης ότι μπορούν να τον κάνουν μόνον οι κρατικές Αρχές που διαθέτουν την απαιτούμενη τεχνογνωσία (Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού, υπουργείο Ανάπτυξης κ.λπ.). Πού διαφωνούν; Στο ποιος θα επιβάλλει τις ποινές. Η ΕΠΟ θεωρεί – και έχει δίκιο – ότι αν αυτή η αρμοδιότητα ανήκει στην ΕΕΑ, όπως ορίζει ο νέος νόμος, το κράτος μπαίνει στα χωράφια της. Από την άλλη, η Πολιτεία πιστεύει – και έχει δίκιο – ότι αν παραχωρήσει αυτή την εξουσία στην Ομοσπονδία, η Επιτροπή… Αφέσεων θα τους βγάζει όλους λάδι. Είναι απλό, λοιπόν: αφού την κυβέρνηση δεν την κόφτει αν τις καμπάνες θα τις ρίχνει η ΕΕΑ, η ΕΠΟ, το ΕΚΕΦΕ Δημόκριτος ή ο Αρκτούρος, αλλά τη νοιάζει μόνο να πέφτουν, και η Ομοσπονδία δεν λέει να μην πέφτουν, αλλά θέλει να τις ρίχνει αυτή, ας συνδεθούν οι παραβάσεις με αυτόματες κυρώσεις, να τελειώνουμε. Η ΕΕΑ να πιστοποιεί την παράβαση και η ΕΠΟ να επιβάλλει την αντίστοιχη, προκαθορισμένη ποινή. Ετσι, και το αυτοδιοίκητο θα διατηρηθεί, και το ανεκδιήγητο θα εκλείψει.