«Επανανακαλύπτω διαρκώς τον εαυτό μου»

Στα πενήντα του ο Τζορτζ Κλούνι έχει το Χόλιγουντ στα πόδια του, έχει τα τηλέφωνα του Μπαράκ Ομπάμα και σουδανών επαναστατών στο κινητό του. Είναι εργασιομανής, καταπιέζεται από τη φήμη που έχει αποκτήσει και τις συνέπειες της αναγνωρισιμότητάς του, και φοβάται στην ιδέα να βρεθεί έξω από το πνεύμα της εποχής.

Mε εξομολογητική διάθεση, ο γόης του Χόλιγουντ μίλησε στους βρετανικούς «Times». Σχεδιάζει να αποτραβηχτεί σταδιακά από τις κινηματογραφικές κάμερες. Προτιμά αυτή την τακτική από το να σταματήσει εντελώς. «Παίζω πολλά χρόνια στο σινεμά. Δεν μπορείς να είσαι διαρκώς μπροστά στις κάμερες. Ο Νιούμαν αποτραβήχτηκε. Ο Κάρι Γκραντ σταμάτησε. Ο Κλιντ Ιστγουντ ανέβασε ψηλά τον πήχη: εξακολουθεί να κάνει ταινίες και να ενδιαφέρει. Δεν κουράστηκα, θέλω όμως να παίζω σε ταινίες με καλά σενάρια ή να δουλεύω με σκηνοθέτες για τους οποίους θα έδινα και τη ζωή μου. Επειδή κάποιος ηθοποιός θεωρείται από τους περιζήτητους πολλοί πιστεύουν ότι έχει στα πόδια του τα καλύτερα σενάρια για να διαλέξει. Δεν είναι όμως έτσι. Είναι πολύ δύσκολο να βρει ένα πρωτοκλασάτο σενάριο. Γι’ αυτό εμείς (σ.σ. εννοεί τον εαυτό του και τον Γκραντ Χέσλοφ, σεναριογράφο τού «Καληνύχτα και καλή τύχη») γράφουμε τα δικά μας. Τουλάχιστον μπορούμε να δουλέψουμε πάνω σε θέματα που μας ενδιαφέρουν».

Ο Κλούνι γκριζάρισε με το που τέλειωσε το γυμνάσιο. «Τουλάχιστον δεν έπεσαν τα μαλλιά μου» σχολίασε με χιούμορ. Δεν τα περιποιείται, είπε, δεν βάζει μέικαπ, «εκτός κι αν πρέπει να κρύψω κάποιο σπυράκι». Δεν έχει κάνει, υποστήριξε, πλαστική «και ούτε πρόκειται». «Οι άνδρες έχουμε την τρελή τύχη να μπορούμε να είμαστε φαλακροί, χοντροί, με ρυτίδες και γκρίζα μαλλιά και κανένας να μην μπορεί να πει “όχι δεν μπορείς να είσαι πρωταγωνιστής”. Γιατί επομένως ένας ηθοποιός να υποβληθεί σε αισθητική επέμβαση γύρω από τα μάτια; Γιατί να το κάνει αυτό το πρόσωπό του;».

Εκείνος πάλι κάνει γυμναστική με βάρη και σπορ. «Πενηντάρισα. Ε, και; Σιγά το πράγμα. Αν και τα 50 με καθόρισαν κάπως. Πλέον είμαι αποδεκτός ως ηθοποιός χαρακτήρων. Πρέπει η εξωτερική εμφάνιση να συνάδει με την ηλικία σου. Δεν πρέπει να μπεμπεκίζεις. Δεν αποδίδει. Θα είσαι ο χαμένος, διαρκώς. Διαφορετικά θα σε προσπεράσει το κοινό που με κόπο κατάφερες να κάνεις να σε ακολουθεί. Αν είσαι ερωτευμένος με την εικόνα που είχες το 1998 θα απογοητευτείς με το πώς είσαι το 2012. Αυτό κι αν είναι ηλιθιότητα. Δεν πρέπει να θρηνείς γι’ αυτό που κάποτε ήσουν. Απλώς να επανανακαλύπτεις διαρκώς τον εαυτό σου, σε κάθε ηλικία του».