[Λόγια του δρόμου] Χαπακωμένοι οδηγοί

Είναι να μη σου τύχει. Χρειά-στηκε κάποιος γνωστός μου αίμα για τη μητέρα του και απελπίστηκε ο άνθρωπος, αφού σχεδόν όλοι οι φίλοι και οι συγγενείς του έπαιρναν κάποιο – ή κάποια – φάρμακα και δεν μπορούσαν να τον βοηθήσουν. Γιατί ναι μεν εκδήλωσαν τη θέληση να τον βοηθήσουν, ο πρώτος όμως είχε χοληστερίνη, ο δεύτερος υψηλή πίεση, ο τρίτος είχε προβλήματα με τον θυρεοειδή του, άλλος πάλευε με το ζάχαρο, ο επόμενος ακολουθούσε κάποια φαρμακευτική αγωγή για ίωση κ.λπ. Ο γνωστός μου κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η μισή Ελλάδα κυκλοφορεί χαπακωμένη και μάλλον δεν πέφτει πολύ έξω. Ακόμη και η οικονομική κρίση συμβάλλει με τον τρόπο της σε αυτό το φαινόμενο, αφού αυξάνεται συνεχώς ο αριθμός των συμπολιτών μας με νευρολογικά προβλήματα, με μανιοκατάθλιψη, ακόμη και με τάσεις αυτοκτονίας.

Εννοείται ότι πολλοί από τους ασθενείς οδηγούν Ι.Χ. και μοτοσικλέτα, ορισμένοι ανήκουν μάλιστα στην κατηγορία των επαγγελματιών οδηγών και μεταφέρουν με τα οχήματά τους επιβάτες και εμπορεύματα. Με βάση την κοινή λογική, ένα ποσοστό των τροχαίων ατυχημάτων στους δρόμους της χώρας μας πρέπει να οφείλεται στην αρνητική επίδραση κάποιων φαρμάκων στις οδηγικές μας ικανότητες και στην ανεξέλεγκτη χρήση τους από εμάς. Αυτό επιβεβαιώνεται σε χώρες του εξωτερικού, όπου τα αίτια των ατυχημάτων ερευνώνται εξονυχιστικά και υπάρχει βέβαια και η απαραίτητη τεχνογνωσία, παραμένει όμως δυστυχώς ανεξακρίβωτο στην Ελλάδα.

Γνωρίζοντας πλέον το μέγεθος του προβλήματος, πρέπει να ασχοληθούμε σοβαρά με αυτό και να βάλουμε την ιατρική στην καθημερινότητα του οδηγού. Θα έπρεπε, για παράδειγμα, να ενημερώνονται αυτόματα οι αρμόδιες Αρχές για συμπολίτες μας με παθήσεις που λειτουργούν απαγορευτικά για την οδήγηση και να παρακρατείται το δίπλωμά τους για όσο διάστημα κρίνεται απαραίτητο. Οι οφθαλμολογικές εξετάσεις πρέπει επίσης να γίνονται ουσιαστικά και να υπάρχει πρόβλεψη για ειδικά τεστ αντίληψης από κάποια ηλικία και μετά, όπως επίσης για πραγματικά μαθήματα Πρώτων Βοηθειών για όλους τους οδηγούς ανεξαιρέτως.