«Ενας μικρός θεός καθετί που αγαπάμε»

Μπαμπάς, μαμά, αδελφός, παππούς, γιαγιά, ξαδέρφια, θείοι και θείες, φίλοι και γέλια. Μουσική πάντα, τραπουλόχαρτα με κορόνα και τσόχα. Τηλεόραση ανοιχτή σε κάποιο μαγνητοσκοπημένο σόου της πλάκας, ριζότο με μανιτάρια και πίτα απ’ το χωριό, κεφτεδάκια μαμαδίστικα, πιάτα και πιρούνια, φρέσκος λεκές από κρασί στο άσπρο τραπεζομάντιλο, ψωμί με γλυκάνισο. Αβολα ρούχα παιδικά, άβολα ρούχα γενικά, πολυέλαιοι και καναπέδες παστρικοί, σπίτι συγυρισμένο, σπίτι συγγενικό, δέντρο και φάτνη και πολλά «καλέ, πώς μεγάλωσες έτσι;». Ετσι μεγάλωσα τη δεκαετία του ’80. Σε μια στιγμή μέσα, σε μια μακρόσυρτη στιγμή που τώρα μεγαλώνοντας κι έχοντας το δικό μου παιδί, βλέπω ότι εκείνα μου τα χρόνια ήταν βουτηγμένα στην αγάπη, την ουσία. Ηταν οι βάσεις. Για να μπορώ ακόμα και σήμερα να ανακαλύπτω κάθε μέρα λίγο χαρά στα πιο απλά. Στα παραλίγο τίποτα της καθημερινότητάς μου. Ο καφές, ο ήχος της φωνής που σε καλεί, το γάβγισμα, η πλαστελίνη, η κατσαρόλα. Χα. Ενας μικρός θεός καθετί που αγαπάμε. Ας το καταλάβουν αυτό όσοι νομίζουν πως δεν τραβάνε άλλο. Εχει ανηφόρα ακόμα ή κατηφόρα (ανάλογα από πού έρχεσαι και πού πας). Αλλά το φως του Γενάρη και ίσως η δύναμη της ευχής να μας τραβήξουν πιο πέρα. Οπως. Κάπως.