«Μήπως ήταν προτιμότερος ο ιός της χιλιετίας;»

Βεγγαλικά, πυροτεχνήματα και να…. Ωσαννά… αλλάζουμε τον πρώτο αριθμό μπροστά από το έτος: 2000, όπου το 2, ένας αριθμός με καμπύλες πολύ πιο ερωτικός από το στεγνό 1, αλλά κυρίως η νέα χιλιετία που έμπαινε με γιορτές, χαρές, φωνές και φόβους για καταστροφικούς ιούς και το επερχόμενο τέλος του κόσμου! Νέα εποχή, ανάπτυξη, Ολυμπιακοί Αγώνες και ευρώ επισήμως προ των πυλών. Ισως ακούγονται λίγο γραφικά όλα αυτά δώδεκα χρόνια μετά, όμως σκέφτομαι τώρα μήπως θα ήταν όντως προτιμότερος ένας ιός στα παγκόσμια λογισμικά συστήματα, αντί του νομισματικού ιού που μας βρήκε! Παρ’ όλα αυτά, η νέα χιλιετία έμελλε ν’ αλλάξει τη δική μου ζωή, αφού πήρα την απόφαση να αφήσω τη βολή μου και την Αθήνα που τόσο αγαπούσα και να μεταφερθώ στη Νέα Υόρκη με σκοπό να ξαναγίνω μαθητής στη μουσική. Ενα ταξίδι που σχεδίαζα να κρατήσει 2 χρόνια και κράτησε 12, μάλλον επαληθεύει την άποψη ότι ο πραγματικός χρόνος είναι σχετικός. Ενώ ο μουσικός ή ποιητικός χρόνος; Χρειάζονται βέβαια και η αναζήτηση του αγνώστου, η δίψα για περιπέτεια, ένας ευγενικός τυχοδιωκτισμός και η ανάγκη μου βρεθώ πιο κοντά στον εαυτό μου και να εξερευνήσω τα συστατικά από τα οποία είμαι φτιαγμένος. Ετσι η απόφασή μου αυτή που συνδυάστηκε με τις καμπύλες του 2 και τις γιρλάντες του 2000 με ακολουθεί μέχρι τώρα, αφού μου χάρισε πλήθος μουσικών, κινηματογραφικών, θεατρικών και άλλων εμπειριών – κυρίως όμως μια υπέροχη κόρη. Ανοιξε το οικοσύστημά μου, συνειδητοποίησα με λύπη ότι οι Δελφοί δεν είναι ο ομφαλός της γης και να που τώρα βρίσκομαι στην Ελλάδα του σχεδόν 2012. Αυτά που παραμένουν αναλλοίωτα στα μάτια μου είναι ένας χειμωνιάτικος ήλιος τεράστιος κι ένα φως που με γεμίζει αισιοδοξία: «Σ’ όλους τους τόπους κι αν γυρνώ μόνον ετούτον αγαπώ».