e-mail

«Αγαπούλα… γαλοπούλα»

Κυρία Φοίβη Αθηναίου, χρόνια πολλά και καλή λευτεριά από τα μνημόνια.

Το καλύτερο που ακούστηκε τούτες τις ημέρες τις δύσκολες και στρυφνές ήταν στην κεντρική αγορά, όπου το «αγαπούλα» έχει γίνει σλόγκαν και όπου κάνει ρίμα το πετάνε οι της αγοράς.

«Αγαπούλα, γαλοπούλα», ήταν το καλύτερο σλόγκαν. Γιατί έφερνε και κανένα, έστω και δυσκολευμένο, χαμόγελο στα χείλη, μέρες που όλοι μετρούσαν αν τους φτάνουν για γαλοπούλα, έθιμο ξενόφερτο και αυτό κι ας είναι από παλιά ριζωμένο μέσα μας.

Αυτά για να σκάσουν και λίγο τα χείλη μας, χρονιάρες μέρες.

Χριστίνα Θερμού

Λέτε να είναι κι αυτό σαν τις ώρες πριν από την καταιγίδα, αγαπητή Χριστίνα (χρόνια πολλά και για την ονομαστική γιορτή σας); Που επικρατεί μια ησυχία, μια νηνεμία. «Αγαπούλα, γαλοπούλα». Ησυχα και με χαμόγελο (που, ως γνωστόν, τέτοιες δύσκολες ώρες είναι και επικίνδυνο για τους ανερμάτιστους κρατούντες). Μέχρι να έρθει η καταιγίδα. Λέτε μετά να αρχίσουμε τα δραματικά «αγαπούλα, ξεπούλα»; Λέτε;

Μια Ελλάδα που χάνουμε…

Προς Φοίβη Αθηναίου.

Χρόνια σας πολλά. Και έρχομαι με ένα δώρο από ένα κείμενο του Γιάννη Μακριδάκη, που συνοδεύει φέτος τις ευχές (και ηλεκτρονικά) των εκδόσεων της Εστίας. Από αυτό το κείμενο, υπό τον τίτλο «Η τελευταία μας ευκαιρία», που αρχίζει με το κλάδεμα της ελιάς σε κάποιο ελληνικό χωριό, σας αφιερώνω το φινάλε που θα μπορούσε να είναι ένα αυτόνομο σχόλιο για το σήμερα. Για την Ελλάδα του σήμερα. Και για την Ελλάδα που χάσαμε και εξακολουθούμε να χάνουμε.

Αφιερωμένο λοιπόν στη στήλη σας:

«Πού πήγε αυτή η Ελλάδα, πού πήγε αυτός ο λεβέντης λαός που ο λόγος του ήτανε συμβόλαιο, που έβαζε μια πέτρα πάνω στην άλλη και μένανε κι οι δυο εκεί για αιώνες να ορίζουνε, αναρωτήθηκα καθώς οδηγούσα μόνος μετά από λίγα λεπτά. Πώς καταντήσαμε έτσι εμείς οι νεώτεροι;

Πώς μας μετάλλαξε μέσα σε δυο γενιές η θεωρία της ιδιώτευσης και η πρακτική της κατανάλωσης, η ευκολία με την οποία μάθαμε να κατακτούμε τον βίο μας.

Μα καθώς είχα απομείνει έτσι συνοφρυωμένος και σκεπτικός, μια λάμψη ξαφνικά διαπέρασε τα μάτια μου. Εδώ είναι ακόμα αυτός ο λαός, αυτή η Ελλάδα. Μόλις την είχα συναντήσει και με δίδαξε τόσα πράγματα μέσα σε μισή ώρα! Πνέει τα λοίσθια, αλλά υπάρχει ακόμα, χαμογέλασα.

Το μόνο που έχουμε να κάνουμε εμείς, τα θύματα μιας κατασκευασμένης κρίσης καπιταλισμού, είναι να ξαναβρούμε σύντομα τους τελευταίους εκπροσώπους της και να είμαστε δεκτικοί σ’ αυτά που θα μας δείξουν.

Δεν είναι αργά για να το πράξουμε αυτό, είναι όμως η τελευταία μας ευκαιρία για να σωθούμε. Διότι, όταν σε λίγο καιρό αποδημήσουν κι οι τελευταίοι εκπρόσωποι του τσαγανού μας, τότε θα απομείνουμε πια ορφανοί. Θ’ απομείνουμε να παλεύουμε δίχως κανένα παρελθόν με τα νύχια των αρπακτικών της νέας τάξης. Τότε θα πάμε χαμένοι. Γρηγορείτε λοιπόν».

Για την αντιγραφή,

Αλέξανδρος Μωραΐτης, Αθήνα

Ο συγγραφέας που ζει και δημιουργεί στη Χίο, αγαπητέ Αλέξανδρε, είναι και εκείνος που πριν κάμποσο διάστημα – αν δεν μας απατά η μνήμη – μας είχε θυμίσει παλαιότερα τη χρονιά δίχως Χριστούγεννα, το 1923, όταν περάσαμε από το Ιουλιανό στο Γρηγοριανό ημερολόγιο της υπόλοιπης Ευρώπης και άλλαξαν ή «χάθηκαν» κάποιες γιορτές, σχολιάζοντας ότι τότε «για πρώτη και δυστυχώς τελευταία φορά, ελληνική κυβέρνηση τόλμησε να διαχωρίσει κάπως το Κράτος από την Εκκλησία προβαίνοντας σε μια πράξη διαχωρισμού της πολιτικής από τη θρησκευτική καθημερινότητα», μιλώντας για τις συνέπειες «στην καθημερινή ζωή των πολιτών του, οι οποίοι ακόμη και σήμερα, πόσω μάλλον τότε, συμπεριφέρονταν και ζούσαν περισσότερο ως έλληνες υπήκοοι χριστιανοί ορθόδοξοι παρά ως έλληνες πολίτες».