Πένθος και φόβος στις καρδιές των Βορειοκορεατών

Οταν ο Κιμ Ιλ Σουνγκ, ιδρυτής της Βόρειας Κορέας και γενάρχης της δυναστείας που κυβερνά κληρονομικώ τω δικαίω τη χώρα, άφησε την τελευταία του πνοή τον Ιούλιο του 1994 οι υστερικές εκδηλώσεις πένθους έκαναν πολλούς στον υπόλοιπο κόσμο να χαμογελάσουν. Οπως όμως σημειώνουν οι «Τάιμς», ο τρόπος αυτός δεν αντανακλά μόνο τον πόνο για την απώλεια, αλλά και τον φόβο που βρίσκεται στον πυρήνα της ζωής στη Βόρεια Κορέα. «Ολόκληρο το μέλλον τους εξαρτάται από το ταλέντο τους στο κλάμα», δηλώνει στη βρετανική εφημερίδα η αμερικανίδα δημοσιογράφος Μπάρμπαρα Ντέμικ. «Οχι μόνο η καριέρα τους και η ιδιότητά τους ως μελών του Κόμματος των Εργατών αλλά και η ίδια η επιβίωσή τους», προσθέτει. Η Ντέμικ που έχει γράψει βιβλίο για τη Βόρεια Κορέα και σήμερα είναι επικεφαλής του γραφείου των «Λος Αντζελες Τάιμς» στο Πεκίνο, βρισκόταν στην Πιονγκγιάνγκ την ημέρα του θανάτου του «αιώνιου προέδρου». Μια από τις εικόνες που έχουν χαραχτεί στη μνήμη της είναι ένας φοιτητής που ανακάλυψε ότι δεν αισθανόταν τίποτε ενώ όλοι γύρω του είχαν πέσει στα γόνατα θρηνώντας. «Σώθηκε ανακαλύπτοντας ότι αν κρατήσεις τα βλέφαρά σου ανοιχτά τα μάτια σου δακρύζουν», διηγείται η δημοσιογράφος. Το 1994, η βορειοκορεατική τηλεόραση μετέδιδε εικόνες ανδρών που χτυπούσαν τα κεφάλια τους στα δένδρα και πιλότων της Πολεμικής Αεροπορίας που οδύρονταν στα πιλοτήρια των αεροσκαφών τους. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, ο Ράφαελ Ουόμπερ ήταν ένας από τους λίγους δυτικούς δημοσιογράφους που βρέθηκαν χθες στους δρόμους της Πιονγκγιάνγκ. «Πολλοί από το προσωπικό του ξενοδοχείου ξέσπασαν σε κλάματα, στους δρόμους έβλεπες ομάδες ανθρώπων να θρηνούν, υπάρχει έντονη αίσθηση πένθους», διηγείται στο πρακτορείο Ασοσιέιτεντ Πρες. Οπως θα έλεγε η Μπάρμπαρα Ντέμικ, όχι μόνο από πένθος αλλά και από φόβο.