e-mail

Φλοκάτες, κότες κι… ύστερα

Προς Φοίβη.

Το χάραμα τα κοκόρια σε ένα μικρό χωριό δίνουν το «εναρκτήριο λάκτισμα» στους χωρικούς για ξύπνημα, για δράση, για ζωή.

Σκεπασμένος στη φλοκάτη ανοίγει τα μάτια του ο μικρός μαθητής. Ξημέρωσε. Κοιτάζει έξω από το θαμπό τζάμι του παραθύρου του, βλέπει τη γύμνια των δέντρων.

«Τα πήρε όλα ο άνεμος. Ξέρανε τα φύλλα τους, όμως, πρώτα το φθινόπωρο. Πάντα υπάρχει κάτι που ακολουθεί κάτι άλλο», σκέφτηκε. Τα σύννεφα άσπριζαν, έκρυβαν τον ουρανό. Χειμώνας.

Η ξυλόσομπα κρατούσε ακόμη τη θράκα της. Το κορμάκι του ήταν τυλιγμένο στη μάλλινη κουβέρτα και τη φλοκάτη, ξαπλωμένο πάνω στο αχυρένιο στρώμα. Στο προσκεφάλι του κουρέλια, παλιά ρούχα που δεν χρειαζόταν, μέσα σε μια θήκη υφασμάτινη.

Τα πούπουλα, τα ήθελαν βλέπετε οι… κότες.

Ακούγεται το άνοιγμα της εξώπορτας. «Η μάνα είναι», είπε από μέσα του, την καταλαβαίνει από το βάδισμά της καθώς κατεβαίνει τα τσιμεντένια σκαλιά κατευθυνόμενη προς τον στάβλο. Εκεί την περίμενε η αγελάδα για να προσφέρει. Δίπλα το μικρό κοτέτσι. Ακούστηκε το κακάρισμα από τις κότες.

Ο πατέρας ήδη από ώρα είχε ξεκινήσει για την οικοδομή με τα πόδια.

«Να, τώρα η μάνα μαζεύει αυγά. Αρα, γάλα, παπάρα με λίγη ζάχαρη και με το πλαστό ψωμί της χρυσοχέρας μάνας τριμμένο σε κομμάτια», σκέφτηκε ο μικρός μαθητής.

Υστερα από λίγο, αφού η μάνα μπήκε στο σπίτι, ανασκάλεψε τη θράκα στις ξυλόσομπες, έβαλε ξύλα. Αρχισε το μπουμπούνισμά της από τη φωτιά. Είχε μια όρεξη και η σόμπα να καίει τα ξύλα! Μωρέ, ξύλα να ‘χει εκείνη και τα… διορθώνει! Η ώρα είχε περάσει. Ακούγεται η πρώτη καμπάνα της εκκλησίας. Προετοιμασία για το σχολείο. Στην τρίτη γινόταν η προσευχή.

Αρα, έπρεπε να προλάβεις.

Μόλις ετοιμάστηκε το γάλα, με τη μεγάλη κουτάλα γέμισε τη σουπιέρα η μάνα. Κοιτάζει πάνω στον πάγκο της πλύστρας, πουθενά η ζάχαρη. Ακούγεται η φωνή της:

«Αϊντι παιδάκι μ’, άιντι σήκω, δεν έχουμε ζάχαρη, πάρι έξι αυγά και τράβα στου Νιάκου να πάρεις ζάχαρη».

Το θέμα ήταν πως του μικρούλη του άρεσε η ζάχαρη και χωρίς αυτή παπάρα δεν γινόταν. Ετσι, γρήγορα γρήγορα ντύθηκε, πλύθηκε και τράβηξε ανηφορίζοντας για το καφεκοπτοπαντοπωλείον… η όασις.

Φτάνει. Κλειστό. Πάει φωνάζει τον κυρ Νιάκο, βγαίνει η Νιάκαινα έξω.

– Τι θέλ’ς παιδάκι μ’ τέτοια ώρα;

– Ζάχαρη θέλω θεια, άιντι, θα χτυπήσει κι η δεύτερη καμπάνα. Μ’ έδουσι η μάνα μ’ έξι αυγά, φτάν’;

– Α, ανέφκι λίγου η ρ’μάδα, δυο αυγά ακόμη μι χρουστάς.

Παίρνοντας τη ζάχαρη κατηφόρισε γρήγορα για το σπίτι του ο μικρός. Ανοιξε τη σακούλα της ζάχαρης κι έριξε μια μεγάλη κουταλιά μέσα στη σουπιέρα. Ετριψε και το ψωμί μέσα. Το φχαριστήθηκε! Ακούστηκε η δεύτερη καμπάνα. Πήρε τον τορβά του ο μικρός μαθητής και τράβηξε για το σχολείο.

Το μεσημεριανό συσσίτιο αργούσε.

Οι πρώτες νιφάδες χιονιού άρχισαν. Σε λίγες μέρες έφταναν τα Χριστούγεννα. Τι ευτυχία!

Κώστας Παπατσιμούλης

«Κι ύστερα πήρες από πάνω μου το χιόνι / κι ύστερα τίναξες τη στάχτη απ’ τη ζωή μου / πήρε στα μάτια το παράπονο να λειώνει / κι ύστερα έκλαψα κοντά σου ώς το πρωί», αγαπητέ Κώστα, που έγραφε κι η Σώτια Τσώτου και λαλούσε η Μαρινέλλα…

Ακυβέρνητες… μειοδοσίες

Φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννηση του Στρατή Τσίρκα. Ευτυχώς που το Megaron Plus του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών σε συνεργασία με τις εκδόσεις Κέδρος παρουσίασε συμπόσιο με τον τίτλο «Ο Τσίρκας στον κόσμο των ιδεών», γιατί η σιωπή της Πολιτείας είναι εκκωφαντική.

Θα ήταν δύσκολο για την κρατική τηλεόραση, που απεργεί για το καλό μας όπως διατείνεται, να προβάλει τις «Ακυβέρνητες Πολιτείες», εξαιρετική παραγωγή, σε σκηνοθεσία του Ροβήρου Μανθούλη;

Σημειωτέον ότι στη Γαλλία (είναι ελληνογαλλική παραγωγή) έχει προβληθεί πάνω από πενήντα φορές, ενώ στην Ελλάδα μόνον τρεις.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία,

Παπακώστα Αλεξάνδρα

Ο Στρατής Τσίρκας (1911-1980), όπως έλεγε και ο σκηνοθέτης των τηλεοπτικών «Ακυβέρνητων Πολιτειών» του, Ροβήρος Μανθούλης, αγαπητή Αλεξάνδρα, «ζει πάνω σ’ ένα ηφαίστειο οπότε αναγκαστικά αυτό που γράφει είναι ηφαιστειώδες. Ο,τι έχει γραφτεί πάνω σε ηφαίστειο είναι πάντα ενδιαφέρον και λογοτεχνικά». Οπως έγραφε και ο Γκόραν Σιλντ στην εφημερίδα «SvenskaDagbladot» της Στοκχόλμης, η στάση και το μήνυμα του Τσίρκα «μπορούν μάλλον να παραβληθούν με του Φινλανδού Βάινο Λίνα: κι οι δυο τους είναι αλληλέγγυοι με τους νικημένους στους εμφύλιους πολέμους στις χώρες τους, αλλά και οι δύο βασίζουν την κριτική τους στην κακή χρήση των αξιών από την εξουσία, αξιών που ισχύουν ή θα έπρεπε να ισχύουν και για τους δύο αντιπάλους. Γι’ αυτό και παρακινούν τους αναγνώστες τους να στοχαστούν μάλλον και να επανεξετάσουν από ηθική σκοπιά, και όχι να μισήσουν ή να εκδικηθούν». Ισως γι’ αυτό δεν έχει γίνει σημαία κομματική της «αγανάκτησης». Ισως γι’ αυτό δεν θεωρούν πως πουλάει (κατά τη γνωστή… καραμέλα που πιπιλίζουν οι «αρμόδιοι») ακόμη και στην κρατική τηλεόραση – αν βέβαια οι γνωστοί άγνωστοι δεν έχουν καταστρέψει τις κόπιες για να βιντεοσκοπήσουν ποδοσφαιρικούς αγώνες. Και να σκεφτείτε ότι ο συγγραφέας έχει και ιστότοπο στο Facebook, υπό τον τίτλο «Στρατής Τσίρκας, Ακυβέρνητες Πολιτείες, 1960-1965».