Μακιγιάζ στον φόβο, μπας και σωθούμε από τη μούγκα

Παράξενη μούγκα. Υποπτη. Ενοχη. Των ανθρώπων του πνεύματος και της τέχνης. Των άλλοτε – υποτίθεται – οργισμένων και – υποτίθεται – ρηξικέλευθων και – λέμε τώρα… – μπροστάρηδων.

Τώρα, εν ώρα κρίσης και οικονομικής και αξιών, έχουν μείνει με το στόμα κλειστό. Και που το ανοίγανε πριν ήταν ή για να κάνουν ρεκλάμα – συνήθως κομματικοαναρχοαυτόνομη – στον εαυτό τους ή για να βοήσουν για το κόψιμο των δίκαιων ή μη (για τους περισσότερους… μη) επιχορηγήσεων, δηλαδή της εξάρτησης από τον κρατικό κορβανά, από το Δημόσιο. Αυτό ακριβώς που μας έφερε ώς εδώ. Η αφειδής χορηγία στον δημόσιο τομέα και από το δημόσιο χρήμα που βεβαίως βεβαίως το… χορηγούν όλοι οι άλλοι!

Να μιλήσει η Ακαδημία μας είπατε; Οι υπέργηροι Αθάνατοί μας; Αντε το πολύ πολύ να μας αναλύσουν χαριτωμένες και μη αναμνήσεις από τον 19ο αιώνα, τότε που ήρθε για να εγκατασταθεί ο Διεθνής Οικονομικός Ελεγχος μετά την πτώχευση.

Να μιλήσουν οι «οργίλοι» συγγραφείς μας; Μπα. Το πολύ πολύ να βάλουν καμιά τζίφρα σε κανένα «ψήφισμα συμπαράστασης» για τα θέατρα που χάνουν την επιχορήγησή τους. Αλλωστε πολλοί από τους υψηλά ιστάμενους… συνδικαλιστικά κι από δαύτους είχαν πληρωθεί αδρά – με σουίτες και πρώτες θέσεις στα αεροπλάνα από δημόσιους πολιτιστικούς οργανισμούς – για να δώσουν, δήθεν, διαλέξεις στην Απω Ανατολή (φέρ’ ειπείν). Να μιλήσουν οι εικαστικοί; Μια από τα ίδια…

Να μιλήσουν οι τραγουδιστάδες μας; Και τι να πουν οι περισσότεροι; Πόσα ακριβώς κρύβουν από την Εφορία τα σκυλάδικα; Πόσα δηλώνονται για κάθε «συναυλιακή δραστηριότητα» του καλοκαιριού; Και που μιλάνε κάποιοι, τα είδαμε τα χαΐρια. Η Μπα-Νάνα Μούσχουρη μίλησε για την Μπα-Νανία «χώρα που γεννήθηκα ποτέ μου δεν σ’ αρνήθηκα». Και τι είπε; Πως τώρα που κάνει συναυλίες στη Γερμανία και ζητά τον οβολό των Γερμανών είναι με τη Μέρκελ βεβαίως βεβαίως και πως οι Ελληνες δεν δουλεύουν και καλά να τα πάθουν που είναι θυμωμένη μαζί τους.

Κι έτσι μένουμε να μιλούν για τη μελαγχολία των καιρών, στο κλίμα της έκπτωσης αξιών, οι τηλεορασάδες μας. Να, σαν τον Γρηγοράκη τον πρωινατζή, που υπέγραψε, λέει, συμβόλαιο (όπως Αμερικήηηηηη; – Ουάου! Παχυλό άραγε;) για το πρώτο του βιβλίο για το πώς «ξεβάφεις», λέει, τους φόβους σου μπροστά στον καθρέφτη. Και να οι «Μακιγιαρισμένοι φόβοι» (ξέρει κι από ρίμελ ο Γρηγοράκης ο πρωινατζής;) να μιλούν για το ζοφερό σήμερά μας. Ουάου και πάλι ουάου.

Από Γρηγοράκη τα σπουδαία. Ασε που πήρε και τη δουλειά της Νάντιας Μπουλέ. Και πώς θα συμβάλει πνευματικά σε τούτη τη δύσκολη εποχή το κορίτσι με την ελεγεία της «Μελαγχολία πάνω σε πανύψηλα τακούνια», όταν την έχουν προλάβει οι «Μακιγιαρισμένοι φόβοι», ε; Και θα μείνουμε εμείς, ως λαός δοκιμαζόμενος και ανάδελφος, πάλι στη μούγκα του εγχώριου Πνεύματος και της Τέχνης;