Δίκτυο

Δίπλα στα βιβλία
μέχρι τέλους
Σε μια ήσυχη γωνιά του βιβλιοπωλείου είχε και κρεβάτι. Οι περαστικοί βιβλιόφιλοι τουρίστες, σε αντάλλαγμα για το κατάλυμα, είχαν μόνο υποχρέωση να δίνουν ένα χεράκι στις δουλειές του βιβλιοπωλείου – μπορεί και να ξεσκόνιζαν και κανένα ράφι. Αλλά αυτό είναι ανεκδοτολογικό. Ο Τζορτζ Γουίτμαν, αμερικανός βιβλιοπώλης εγκατεστημένος στο Παρίσι, που πέθανε χθες, στα 98 του χρόνια, υπήρξε θρύλος γιατί το αγγλόφωνο βιβλιοπωλείο του, το «Shakespeare and Company», στο Καρτιέ Λατέν, ήταν το καταφύγιο της μπίτνικ γενιάς. Εκεί σύχναζαν συγγραφείς και ποιητές όπως ο Αλεν Γκίνσμπεργκ, ο Ουίλιαμ Μπάροουζ αλλά και ο Χένρι Μίλερ. Οταν το άνοιξε, το ονόμαζε «Le Mistral». Αλλά αργότερα του έδωσε το όνομα ενός παλιότερου βιβλιοπωλείου, πάλι στο Παρίσι – στο Οντεόν –, που είχε ανοίξει μια άλλη Αμερικανίδα, η Σίλβια Μπιτς, η οποία προσείλκυε πολύ μεγάλα ονόματα: από τον Ερνεστ Χέμινγουεϊ και τον Εζρα Πάουντ μέχρι τον Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ, τη Γερτρούδη Στάιν και τον Τζέιμς Τζόις. Ηταν η εποχή – δεκαετίες του ‘20 και του ‘30 – που το Παρίσι ήταν το πνευματικό κέντρο του κόσμου. Ο Τζορτζ Γουίτμαν, που μέχρι πρόσφατα οργάνωνε ακόμα ανοιχτά πάρτι τσαγιού τις Κυριακές, πέθανε ήσυχα στο μικρό του διαμέρισμα πάνω από το βιβλιοπωλείο.
Μ.Π.
Αντί επίσκεψης
στον ψυχίατρο…
Είναι ροκ ή τζαζ ο Σταμάτης Κραουνάκης στα 55 του; Τα χρόνια και την ομότιτλη μουσική του πρόταση που έφερε στη Θεσσαλονίκη «Μοναχός μα όχι μόνος» και την παρουσιάζει για πέντε Σάββατα μέχρι και αυτό των Χριστουγέννων, ίσως και κάνα δυο αργότερα ώσπου να γίνει για τα καλά 56… Αυτό αναρωτιόμουν βλέποντας, τραγουδώντας και χορεύοντας και ζώντας τα 55 του χρόνια καθώς και τους εκατοντάδες θεατές που ήταν 55 και 25 και 75 χρονών και ξαναδιάβαζαν τραγουδώντας μαζί με τον σωματικά και διανοητικά ανεξάντλητο μουσικό σόουμαν τις «μουσικές λεζάντες» στις φωτογραφίες της ζωής τους.

… με σμόκιν και ελβιέλα
Ροκ λοιπόν, μια που «αρχίζει και δεν τελειώνει», γιατί είναι «σμόκιν και ελβιέλα» σαν αυτές τις ασημένιες που φορούσε και τον έκαναν να ίπταται τουλάχιστον δέκα πόντους πάνω από τη μικρή σκηνή – πάλκο του «Love Casual» μαζί με την Ελευθερία Πάτση και την τετραμελή Banda di Stelle. Και τζαζ όμως – «όχι όπως το λέμε για την Αντζελα, αλλιώς» – καθώς μορφοποιεί τον ορισμό που λέει πως «Ο μουσικός της τζαζ ασκείται επίπονα ώστε να είναι σε θέση οι μελωδίες που ακούει με το μυαλό του να κατευθύνουν τα δάχτυλά του σε μια πραγματικά προσωπική έκφραση, σε έναν διάλογο με τον εαυτό του, τους μουσικούς που τον συνοδεύουν και το κοινό», τζαζ γιατί είναι στιγμές στην τρίωρη παράσταση που τον και σε (τον θεατή) απογειώνουν σαν την ερμηνεία του «Φιλιού» (της Κικής Δημουλά) απ’ την οποία όλοι καταλήξαμε ξημερώματα Κυριακής πως, πράγματι, «άλλους μας φέρνει ένα φιλί στο κρύο μέτωπο της πλήξης/ μερικούς μας ξετρυπώνει ο έρωτας κρυμμένους/ στα βάθη των κινδύνων του…». Α, κι αυτά που λένε πως οι «μειώσεις των αμοιβών επιφέρουν ευτελισμό του παραγόμενου προϊόντος» εδώ δεν ισχύουν. Το «υποτιμημένο» εισιτήριο των 10 ευρώ αφορά σε μια «πανάκριβη» παράσταση. Ασε που γλιτώνεις κι από μια –τουλάχιστον – επίσκεψη στον ψυχίατρο.
Β.Χ.