[Εναλλακτικά] Το σύνδρομο του Ζαππείου

ΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΙ αναλυτές λένε ότι ένα από τα συνήθη λάθη σε μια νέα σύρραξη είναι να μάχεται κανείς όπως στον προηγούμενο πόλεμο.

Στο ΠΑΣΟΚ ισχύει το αντίστροφο. Με τον Γιώργο Παπανδρέου να μην είναι πρωθυπουργός, αλλά να παραμένει πρόεδρος, κάποιοι πάσχουν από το σύνδρομο του Ζαππείου. Εκεί είχε πάει φορτσάτος ο Ευάγγελος Βενιζέλος το βράδυ των εκλογών του 2007. Αλλά η σπουδή δεν απέδωσε _ αντιθέτως, η ευθεία αμφισβήτηση δημιούργησε αντισυσπείρωση υπέρ του Γιώργου Παπανδρέου και είναι γνωστό τι έγινε μετά.

ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ, στο ΠΑΣΟΚ πατούν πάνω σε αυγά. Δηλαδή ουδείς πιέζει ανοιχτά για ταχεία διαδικασία αλλαγής αρχηγού. Με εξαίρεση τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη που ζήτησε εκλογή από τη βάση αμέσως μετά τις γιορτές. Οι άλλοι είναι πιο προσεκτικοί. Κώστας Σκανδαλίδης και Πέτρος Ευθυμίου είχαν ζητήσει διπλωματικά να ανοίξουν οι εσωκομματικές διαδικασίες. Είναι μια προτροπή στην οποία ο Παπανδρέου ανταποκρίθηκε, ξεκινώντας κύκλο επαφών με τα κορυφαία στελέχη. Πέραν όμως αυτού, ουδέν. Με επιχείρημα τη στήριξη της κυβέρνησης Παπαδήμου, το PSI και τη νέα δανειακή σύμβαση, τα πασοκικά έχουν λιμνάσει. Οσο για τον Παπανδρέου, σιγά σιγά αποκαθιστά τις ηγετικές του λειτουργίες.

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ του Ζαππείου έχει ως σύμπτωμα την επινόηση ενός μοντέλου δυαρχίας περιορισμένου χρόνου. Διακινείται ήδη ανεπίσημα μεταξύ των μυημένων. Με άξονα το άρθρο 35 του καταστατικού, το Εθνικό Συμβούλιο ζητάει από την Κοινοβουλευτική Ομάδα να εκλέξει υποψήφιο πρωθυπουργό λόγω εκτάκτων συνθηκών. Ο Παπανδρέου παραμένει πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, αναλαμβάνοντας τη δέσμευση να εκλεγεί νέο πρόσωπο στο αξίωμα αυτό σε ένα εύλογο διάστημα κάποιων μηνών μετά τις εκλογές. Είναι μια διαδικασία που δεν μπορεί παρά να προέλθει από ντιλ κορυφής. Προϋποθέτει τη συναίνεση του Γιώργου και φωτογραφίζει Βενιζέλο ως υποψήφιο πρωθυπουργό και πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ εν αναμονή. Σε αντίθεση με το Ζάππειο του 2007, η διαδικασία αυτή θεωρείται ένας σχετικά ομαλός τρόπος να βγει το ΠΑΣΟΚ από το αδιέξοδο, χωρίς εσωτερική σύγκρουση. Φαίνεται να τη στηρίζουν μια σειρά από στελέχη με γκρίζα μαλλιά. Από εκεί και πέρα όμως υπάρχουν ερωτηματικά.

Θα την καταγγείλει ο Χρυσοχοΐδης; Πιθανότατα. Τι θα κάνει ο Λοβέρδος; Θα συναινέσει ή θα διαφοροποιηθεί; Θα αποφασίσει ο Ανδρέας να εκτεθεί ως υποψήφιος στην ΚΟ; Ακόμη περισσότερο: πώς θα αντιδράσει ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ σε μια διαδικασία-πατέντα που τον παρακάμπτει, αφού στέλνει την εκλογή από τη βάση στις καλένδες; Και πώς θα δικαιολογήσει ο Παπανδρέου το πέρασμα από τη λογική της συμμετοχικής δημοκρατίας που εξέφραζε το δημοψήφισμα σε μια αεροστεγή εκλογή υποψήφιου πρωθυπουργού από την Κοινοβουλευτική Ομάδα;

Οι διαδικαστικές ακροβασίες έχουν πάντα τον κίνδυνο να βρεθεί ένα κόμμα στο κενό.