ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Τα λάθη της ευρωζώνης

Πάνος Ν. Λύρας

ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ

Η ευρωζώνη υποτίθεται ότι είναι ένα σπίτι που στεγάζει όλη την ευρωπαϊκή οικογένεια, καθολικούς, ορθοδόξους, προτεστάντες. Γονείς ο μπαμπάς Σαρκοζί και μαμά η Μέρκελ, παιδιά όλοι εμείς οι υπόλοιποι. Για όνομα του Θεού, αν οι γονείς υπήρξαν αμελείς και δεν φρόντισαν να βουλώσουν όλες τις τρύπες του σπιτιού και κρύωσαν τα μισά παιδιά (Ιρλανδία, Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία κ.λπ., κ.λπ.), οι γονείς αυτοί γιατί διαμαρτύρονται; Ποιος τους εμπόδισε να πάρουν τα απαραίτητα μέτρα τότε που έπρεπε;

Εφτιαξαν ένα ευρώ ανοχύρωτο – φτερό στον άνεμο – και φταίνε οι ευρωπαϊκοί λαοί που δεν ρωτήθηκαν για τίποτα; Υπεύθυνες όλες οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, αυτές να κρεμαστούν, όχι οι λαοί. Και τα λάθη συνεχίζονται. Η κυρία Μέρκελ κρατάει υπερτιμημένο το ευρώ από φόβο – δήθεν – εμφάνισης πληθωρισμού. Μα ένας ελεγχόμενος πληθωρισμός είναι ένα δοκιμασμένο θεμιτό αποτελεσματικό μέτρο για να πυροδοτηθεί και να ενθαρρυνθεί η ανάπτυξη. Αν η Αμερική είχε τα μυαλά της Μέρκελ, θα είχε χρεοκοπήσει εδώ και χρόνια.

Μια υγιής οικονομία είναι ένας ζωντανός οργανισμός με αίμα και καρδιά, αίμα το νόμισμα, καρδιά η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ). Μπορεί να κυκλοφορεί αίμα χωρίς να υπάρχει ρύθμιση από την καρδιά; Μπορεί! Αυτό υποστηρίζει η κυρία Μέρκελ! Θέλει να μακροημερεύσει το ευρώ, χωρίς να υπάρχει μια Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ένα κυρίαρχο κεντρικό εκδοτικό ίδρυμα. Αυτά είναι τερατώδη. Αυτό είναι το λάθος της Γερμανίας: Δεν μπορεί να καταλάβει ότι ευρωζώνη χωρίς ολοκληρωμένη κεντρική εκδοτική τράπεζα τελευταίας καταφυγής είναι οργανισμός με καρδιακή ανεπάρκεια.

Παρακαλώ, φίλοι Γερμανοί, ξανασκεφτείτε το πράγμα και επιτρέψτε στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να τυπώσει όσα ευρώ χρειάζεται η ευρωζώνη ή καθιερώστε το ευρωομόλογο και μη μας εξαναγκάσετε να φύγουμε από το ευρώ.

Πάντως, μας ενοχλεί ιδιαίτερα όταν βλέπουμε ότι κάποιοι θεωρούν την Ελλάδα υπαίτιο της σημερινής κρίσης χρέους στην Ευρώπη. Τους βολεύει να ψάχνουν για αποδιοπομπαίους τράγους. Δεν βλέπουν ότι το μεγάλο οργανωμένο κεφάλαιο και η ανοργάνωτη κοινωνία-πολιτεία βρίσκονται σε πόλεμο. Από τη μια μεριά είναι τα λιοντάρια της ζούγκλας (οι αγορές) και από την άλλη οι ζέβρες που βόσκουν (οι ευρωπαϊκές χώρες). Δεν έχετε δει με πόση τέχνη και ταχύτητα τα λιοντάρια ξεμοναχιάζουν την άτυχη ζέβρα και την καταβροχθίζουν; Δηλαδή, αν δεν υπήρχε η Ελλάδα στην ευρωζώνη, οι αχόρταγες αγορές δεν θα χτυπούσαν όποια άλλη χώρα της ευρωζώνης έβαζαν στόχο (π.χ. Ιρλανδία, Ιταλία, Βέλγιο); Ετσι ή αλλιώς, λοιπόν, η ανοργάνωτη ευρωζώνη θα δεχόταν την επίθεση των αγορών.

Αυτό που θα άλλαζε στην Ευρώπη, αν δεν υπήρχε στον χάρτη η Ελλάδα, θα ήταν το διαφορετικό όνομα της Γηραιάς Ηπείρου. Δεν θα υπήρχε το όμορφο ελληνικό όνομα «Ευρώπη» για να της χαριστεί και ενδεχομένως θα ονομαζόταν «Βαρβαριστάν».

Η σημασία των αγώνων

Σπύρος Παπαδάς

Είναι ένα σύνθημα της Αριστεράς που λέει: «Ούτε με στεφάνια ούτε με γιορτές, μ’ αγώνες τιμάμε τους αγωνιστές». Αυτό ουσιαστικά εκφράζει μια άποψη ευρύτατα διαδεδομένη στην κοινωνία: δηλαδή, αν οι αγωνιστές του Πολυτεχνείου «μας έβλεπαν από ‘κεί ψηλά», θα ήθελαν να μας βλέπουν να αγωνιζόμαστε. Θεωρώ πως αυτό δεν είναι ακριβώς αλήθεια.

Αν εγώ πέθαινα μπροστά στις ερπύστριες ενός άρματος μάχης, δεν θα ήθελα να βλέπω τα παιδιά μου να αγωνίζονται. Αυτό που θα ήθελα είναι να ζουν σε έναν κόσμο που θα ήταν άνετος, ανθρώπινος και δεν θα χρειαζόταν να αγωνιστούν. Αν πέθαινα από το τανκ της δικτατορίας, θα ήθελα το παιδί μου να ζει αμέριμνο σε μια δημοκρατία, που σέβεται το Σύνταγμα και τα δικαιώματά του. Δεν θα ‘θελα να δω το παιδί μου στα χαρακώματα, να παλεύει με τα ελαστικά κλομπ των αστυνομικών. Δεν θα ‘θελα να δω τα μάτια του να δακρύζουν από τα δακρυγόνα των αστυνομικών.

Αυτό που δεν θα ‘θελα όμως περισσότερο απ’ όλα είναι να δω το παιδί μου να παλεύει για τα ίδια ακριβώς πράγματα για τα οποία εγώ πέθανα. Αυτή η ιδέα με τρομοκρατεί περισσότερο απ’ οτιδήποτε. Να ξέρω πως ουσιαστικά η θυσία μου ήταν επί ματαίω. Πραγματικά δεν θα ήθελα κανένας να αγωνιστεί μετά από μένα.

Ομως, αν το παιδί μου είναι αντιμέτωπο με μια κατάσταση όμοια με αυτήν που αντιμετώπισα εγώ, τότε, ναι… Οσο και αν με πονάει να σκέφτομαι ότι πονάει, ότι δακρύζει και ότι ματώνει, θέλω να το δω να αγωνίζεται. Θέλω να το δω να ορθώνει τη φωνή του απέναντι στην αδικία και να παλεύει για τις αξίες για τις οποίες κι εγώ πάλεψα: ένα κράτος δημοκρατικό, ένα κράτος αυτόνομο, κυρίαρχο, ανεξάρτητο και δίκαιο. Θέλω να το δω να δίνει τα πάντα και αυτό για τα παιδιά του, για το μέλλον τους, για την πατρίδα, όπως τα έδωσα κι εγώ.

Δεν θα ‘θελα να ξέρω ότι το παιδί μου αγωνίζεται. Γιατί τότε σημαίνει ότι ζει σε ένα αύριο που δεν είναι δικό του και έχει λόγο να αγωνίζεται. Ομως, αν ο κόσμος του ήταν σαν και τον δικό μου, τότε, ναι! Θα ‘θελα να το δω στον δρόμο, να με κάνει περήφανο…

Η αξιοπιστία της Ελλάδας

Γιώργος Γεωργιάδης

Ακούγαμε συνεχώς το τελευταίο διάστημα για την απαίτηση των δανειστών μας να υπογράψουν οι έλληνες πολιτικοί κάποιου είδους δήλωση για την τήρηση των όρων της σύμβασης του δανεισμού. Είμαι σίγουρος ότι οποιοδήποτε τέτοιο κείμενο δεν πρόκειται ποτέ να χρησιμοποιηθεί για απόδοση ποινικών ή άλλων ευθυνών.

Αυτό όμως που θεωρώ ότι επιβάλλεται είναι η καταγραφή σε κάποιο χαρτί του τι είμαστε πρόθυμοι να κάνουμε. Επειδή οι πολιτικοί στην Ελλάδα συνηθίζουν τις λεγόμενες «κολοτούμπες», με εκφράσεις του τύπου εγώ δεν εννοούσα αυτό αλλά το άλλο, ή δεν έγιναν κατανοητές οι απόψεις μου και με παρερμηνέψατε κ.λπ., καλό θα είναι να καταγραφούν αυτά ώστε όλοι μας να καταλαβαίνουμε το ίδιο και να μην παριστάνουμε στο μέλλον τούς τζάμπα μάγκες, δίνοντας την ερμηνεία που μας βολεύει την κάθε διαφορετική χρονική στιγμή.

Επιτέλους, πρέπει να επιδιώξουμε να αποκαταστήσουμε την αξιοπιστία μας στον διεθνή χώρο, την οποία συστηματικά όλες οι τελευταίες κυβερνήσεις κατέστρεφαν, είτε με απόπειρες δημοψηφισμάτων, είτε με απόπειρες πλασματικών στατιστικών στοιχείων, είτε με δημιουργικά τεχνάσματα.

Για το «Βιβλιοδρόμιο»

Νίκος Ζούμπερης

Είμαι τακτικότατος αναγνώστης σας, και ιδιαίτερα του «Σαββατοκύριακου» με το «Βιβλιοδρόμιο», έχοντας το μικρόβιο του βιβλιόφιλου, όπως ίσως θα μαντέψατε. Γι’ αυτό και συνηθίζω να διαβάζω, και όχι απλά να ξεφυλλίζω, το σχετικό ένθετο όπου με λύπη μου βλέπω να λιγοστεύουν διαρκώς οι σχετικές με το βιβλίο σελίδες.

Πιστεύω ότι το βιβλίο αξίζει μεγαλύτερη προβολή και δεν σας κρύβω ότι με εξέπληξε δυσάρεστα να διαβάζω σε κείμενο ότι το Μοντεβιδέο βρίσκεται στην Αργεντινή και όχι στην Ουρουγουάη. Μήπως αβλεψίες αυτού του είδους αφαιρούν από την εγκυρότητα της λογοτεχνικής ανάλυσης;

Οι χρεώσεις της ΕΥΔΑΠ

Αντιγόνη Ζηκίδη ΠΑΠΑΓΟΥ

Η ΕΥΔΑΠ χρεώνει με ληστρικές τιμές το κόστος κατασκευής της αποχέτευσης ξανά και ξανά, κάθε φορά που σε κάποιο ακίνητο προστίθεται ένας όροφος, μόνο και μόνο για να έχει το δικαίωμα ο επιπλέον όροφος να τη χρησιμοποιεί.

Πριν από λίγα χρόνια έκτισα ένα σπίτι 89 τ.μ. πάνω από τον πατρικό όροφο. Επειδή τα δύο σπίτια είχαν κοινό ρολόι νερού, αιτήθηκα πριν από τρεις μήνες στην ΕΥΔΑΠ νέα παροχή. Αφού έλαβα επιστολή της εταιρείας με την οποία με καλούσε να πληρώσω για το νέο ρολόι, πλήρωσα ό,τι ζητούσαν και το ρολόι τοποθετήθηκε. Αιφνιδίως πριν από λίγες μέρες, χωρίς να προηγηθεί καμία ενημέρωση, προφορικά ή εγγράφως, έλαβα επιστολή από το τμήμα διαχείρισης δικτύου με την οποία με καλούσαν να τους προσκομίσω βεβαίωση της Πολεοδομίας για να υπολογίσουν τα δικαιώματα σύνδεσης του ακινήτου στον αγωγό του οριστικού αποχετευτικού δικτύου. Σημειωτέον ότι στην περιοχή υπάρχει αποχετευτικό δίκτυο εδώ και 50 χρόνια και δεν πρόκειται η ΕΥΔΑΠ να προβεί σε κάποια επέκταση ή άλλη εργασία.

Σύμφωνα λοιπόν με τους νόμους 1068/80, 369/69 και ΠΔ 6/86, όπως αναφέρουν, εφόσον προστίθεται νέος όροφος σε ένα ακίνητο, πρέπει να πληρώσει δικαίωμα σύνδεσης το οποίο υπολογίζεται με τον τύπο: μέτρα πρόσοψης του οικοπέδου + 2/3 των μέτρων της άλλης πρόσοψης, αν είναι γωνιακό το οικόπεδο, επί τους ορόφους επί 50 ευρώ.

Αποτέλεσμα στη δική μου περίπτωση 3.773,64 ευρώ. Αυτό το υπέρογκο και ληστρικό ποσό ζητεί η ΕΥΔΑΠ για να έχει το δικαίωμα ένα σπίτι 89 τ.μ., που έχει την ατυχία να βρίσκεται σε ένα γωνιακό οικόπεδο 400 τ.μ., να χρησιμοποιεί την αποχέτευσή της. Σημειωτέον ότι τιμολογούν τον σωλήνα του αποχετευτικού δικτύου με 300 ευρώ το μέτρο. Αν έκτιζα 30 τ.μ. σε ένα οικόπεδο 4 στρεμμάτων, τι θα πλήρωνα;

Αναρωτιέμαι: Γιατί πρέπει το ίδιο ακίνητο να πληρώνει ξανά και ξανά κάθε φορά που προστίθεται ένας όροφος για ένα έργο που έχει γίνει μόνο μία φορά; Αυτό δεν είναι ληστεία; Γιατί ο πολίτης δεν ενημερώνεται όταν προσέρχεται να αιτηθεί νέα παροχή ότι η πληρωμή του δεν σταματά εκεί; Γιατί στη σύμβαση νέας παροχής δεν αναφέρεται τίποτα για την αποχέτευση; Πώς μπορεί ο πολίτης να προστατευθεί από τις ληστρικές αποφάσεις των πάσης φύσεως εταιρειών;