ΕΞΙ ΗΜΕΡΕΣ

1Με τόσες φωτογραφίες (πέρα από τις ειδήσεις…) που μας βομβάρδισαν αυτήν την εβδομάδα, είναι να μην πιάσουν δουλειά οι ειδικοί στη γλώσσα του σώματος; Ολοι συμφώνησαν πως ο Νικολά Σαρκοζί έκανε το παν προκειμένου να δείξει, πάντα με τη γλώσσα του σώματος, πως είναι αυτός που έχει τον έλεγχο, αυτός που «οδηγεί» – προσέξτε τα χέρια. Στην άλλη γλώσσα, πάντως, αυτήν που καίει περισσότερο, την οικονομική ντε, το αφεντικό λέγεται Frau.

2Κουκουλοφόρος αντιεξουσιαστής τυλίγεται στις φλόγες καθώς πετάει μια βόμβα μολότοφ προς την κατεύθυνση των ΜΑΤ, μπροστά στο Μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη, στο ταλαίπωρο Σύνταγμα. Τι «καλύτερο» για να τιμηθεί η μνήμη του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, που δολοφονήθηκε ακριβώς πριν από τρία χρόνια, στις 7 Δεκεμβρίου 2008, από έναν παράφρονα ειδικό φρουρό; Στη βία, απαντάς με βία, και αυτή η απάντηση γυρίζει μπούμερανγκ για να δώσει μια εικόνα απόλυτης παραφροσύνης.

3Ρώσοι αστυνομικοί τσουβαλιάζουν έναν ακτιβιστή, από τους πολλούς που διαδήλωσαν (και τους πολλούς που συνελήφθησαν) στη Μόσχα καταγγέλλοντας την εκλογική νοθεία και τον «απατεώνα Πούτιν». Κάθε μέρα που περνάει, ο Βλαντίμιρ δείχνει να χάνει ολοένα και περισσότερο την ψυχραιμία του. Την Πέμπτη, έφτασε να κατηγορήσει ευθέως τη Χίλαρι Κλίντον ότι υποκίνησε και ενθαρρύνει τους διαδηλωτές. «Για όλα φταίνε οι Αμερικανοί», δηλαδή. Γνωστό το σύνθημα αλλά έχει κι αυτό τα όριά του.

4«Ο λαός θέλει την εκτέλεση του Μπασάρ και της συμμορίας του», λέει στα ελληνικά το πανό των διαδηλωτών στο Μαράτ αλ Νουμάν της Συρίας – τα σκίτσα δεν χρειάζονται μετάφραση. Γιατί τέτοιο μίσος και τέτοιο μένος για τον σύρο πρόεδρο, αυτό δεν μπορούμε να καταλάβουμε. Αφού το είπε καθαρά και ξάστερα: ουδέποτε έχει δώσει εντολή στα στρατεύματά του να σκοτώσουν ειρηνικούς διαδηλωτές, μόνο ένας «τρελός ηγέτης» σκοτώνει τους ανθρώπους του.

5Μας έλειψε, τον αναζητήσαμε, δεν τον βρήκαμε πουθενά. Εδώ ο Σίλβιο, εκεί ο Μπερλουσκόνι, πουθενά ο Καβαλιέρε. Μόνο σε αυτές τις αφισούλες μπροστά στη Σκάλα του Μιλάνου, ίσως επ’ αφορμή της πρεμιέρας της για φέτος, όπου παρέστησαν τόσο το προεδρικό όσο και το (νέο) πρωθυπουργικό ζεύγος της Ιταλίας. Πάνω, «ΤΟ ΠΟΡΝΟΚΡΑΤΟΣ», πολλές νεαρές υπάρξεις, μπροστά ο Μπερλουσκόνι με ύφος έκφυλο, όλοι γυμνοί. Κάτω, «το τέλος ενός εφιάλτη που κράτησε 17 χρόνια».

6Κανονικά, δεν θα τη συμπεριλαμβάναμε στις «Εξι Ημέρες», δεν θέλουμε ούτε να τη βλέπουμε. Αλλά η Μισέλ Μπάκμαν, η υποψήφια του Τσάι Πάρτι για το ρεπουμπλικανικό χρίσμα, βρήκε τον δάσκαλό της στο πρόσωπο ενός παιδιού οκτώ ετών, κι αυτό είναι είδηση, σπουδαία είδηση. «Κυρία Μπάκμαν, η μαμά μου είναι γκέι και δεν χρειάζεται θεραπεία», βρήκε το θάρρος να της πει δημόσια ο μικρός. Κατόπιν αυτού, η Μπάκμαν ψάχνει εξορκιστή ειδικευμένο σε παιδιά.