Οι Γερμανοί βρήκαν τον Πολωνό τους

Η ομιλία του την περασμένη Δευτέρα προκάλεσε αίσθηση: «Είμαι ίσως ο πρώτος πολωνός υπουργός Εξωτερικών στην Ιστορία που το λέω αυτό, αλλά θα το πω: φοβάμαι την ισχύ της Γερμανίας λιγότερο από όσο αρχίζω να φοβάμαι την αδράνειά της. Εχετε καταστεί το πιο απαραίτητο έθνος στην Ευρώπη. Δεν πρέπει να κυριαρχήσετε, αλλά να ηγηθείτε της αλλαγής. Με τον όρο ότι θα μας συμπεριλάβετε και εμάς στη λήψη αποφάσεων», είπε μιλώντας μπροστά στον γερμανό ομόλογό του Γκίντο Βεστερβέλε και σε πολλούς γερμανούς αξιωματούχους.

ΤΟ ΣΟΚ. Πώς αντέδρασε το κοινό; Η περιγραφή του δημοσιογράφου του «Economist» είναι ενδεικτική: «Η σιωπή ήταν απόλυτη και εκκωφαντική. Μόνο τη στιγμή που ο Σικόρσκι ανέφερε πως «παρά την κατανοητή αποστροφή σας προς τον πληθωρισμό πρέπει να εκτιμήσετε ότι ο κίνδυνος κατάρρευσης τώρα αποτελεί μια πολύ μεγαλύτερη απειλή» μερικοί χειροκρότησαν – τέσσερις πέντε, όχι περισσότεροι. Κατά τ’ άλλα σιωπή». Δεν ισχύει όμως το ίδιο για την υπόλοιπη Ευρώπη, καθώς πολλοί επαίνεσαν τον 48χρονο Πολωνό για το θάρρος και για το γεγονός ότι διατύπωσε με λόγια αυτό που σκέφτονται οι περισσότεροι Ευρωπαίοι. Σίγουρα δεν ισχύει το ίδιο για τη χώρα του την Πολωνία. Την επόμενη μέρα το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ζήτησε την παραπομπή του σε δίκη και οι πολωνικές εφημερίδες αναρωτιόνταν: ήρωας ή προδότης;

Ο Ράντοσλαβ Τόμας Σικόρσκι, Ράντεκ για τους φίλους του, γεννήθηκε στο Μπίντγκοστς της Πολωνίας τον Φεβρουάριο του 1963. Τον Μάρτιο του 1981, όταν στην Πολωνία ξέσπασαν οι μεγάλες απεργίες του συνδικάτου Αλληλεγγύη, ο Ράντεκ τέθηκε επικεφαλής της επιτροπής μαθητών στην πόλη του, οι οποίοι προχώρησαν σε αποχή από τα μαθήματά τους. Τον Ιούνιο ταξίδεψε στις ΗΠΑ για να βελτιώσει τα αγγλικά του και όταν κηρύχθηκε τον Δεκέμβριο στρατιωτικός νόμος στη Βαρσοβία ζήτησε πολιτικό άσυλο στη Βρετανία, το οποίο του δόθηκε. Σπούδασε φιλοσοφία, πολιτική και οικονομικά στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, όπου ξεχώρισε μεταξύ των συμφοιτητών του από όλο τον κόσμο για τα ηγετικά του χαρίσματα αλλά και για την ασίγαστη προσπάθειά του να γνωστοποιήσει την κατάσταση στη χώρα του. Κοινωνικός και ιδιαίτερα αγαπητός έγινε μέλος του Gullingdon Club, μιας από τις πιο κλειστές λέσχες φοιτητών της Οξφόρδης, μέλη του οποίου έχουν υπάρξει ο νυν πρωθυπουργός της Βρετανίας Ντέιβιντ Κάμερον και ο δήμαρχος του Λονδίνου Μπόρις Τζόνσον. Πώς εντάχθηκε ο γιος ενός πολωνού εργάτη στη λέσχη που η εφημερίδα «New York Times» είχε περιγράψει ως «το κλαμπ των γιων της αριστοκρατίας, των κληρονόμων του μεγάλου πλούτου, των νεαρών που θα κατακτήσουν τον κόσμο»; Προφανώς με τα ίδια χαρίσματα που τον αναδεικνύουν – σταθερά – έναν από τους πιο δημοφιλείς πολιτικούς στην Πολωνία.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 ο Σικόρσκι εργάσθηκε ως δημοσιογράφος για το περιοδικό «Spectator» και την εφημερίδα «Observer». To 1986 ταξίδεψε στο Αφγανιστάν ως πολεμικός ανταποκριτής για τη «Sunday Telegraph» και εκεί τράβηξε τη φωτογραφία μιας οικογένειας η οποία σκοτώθηκε από βομβαρδισμό της αφγανικής πολεμικής αεροπορίας κερδίζοντας το πρώτο βραβείο στον πιο έγκυρο διαγωνισμό φωτογραφίας στον κόσμο, το World Press Photo. Δεν ασχολούνταν όμως μόνο με την πολιτική αλλά και με τις μπίζνες. Διατηρούσε και διατηρεί ακόμα πολύ στενές σχέσεις με τον αυστραλό μεγιστάνα του Τύπου Ρούπερτ Μέρντοκ, του οποίου ήταν μάλιστα σύμβουλος από το 1988 έως το 1992 σχετικά με τις επενδύσεις του στην Πολωνία. Το 1987 απέκτησε τη βρετανική υπηκοότητα την οποία αποκήρυξε αργότερα, το 2006, ως υπουργός Αμυνας της Πολωνίας. Οσο παρέμεινε στη Βρετανία είχε τετράχρονο δεσμό με τη γνωστή ηθοποιό Ολίβια Ουίλιαμς, που έπαιξε την Ρουθ Λανγκ στην ταινία «Αόρατος συγγραφέας» του Ρομάν Πολάνσκι. Παρ’ ότι πολλά είχαν γραφεί στο βρετανικό Τύπο, δεν έμελλε να μείνουν μαζί.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 επέστρεψε στη χώρα του και πολύ γρήγορα ασχολήθηκε με την πολιτική, διατελώντας υφυπουργός Αμυνας στην κυβέρνηση Γιαν Ολσέβσκι το 1992. Εξέφρασε πρώτος την επιθυμία για ένταξη της Πολωνίας στο ΝΑΤΟ και για την αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων από το πολωνικό έδαφος. Θεωρείται κεντρώος στην πολιτική του, η απλή γλώσσα που χρησιμοποιεί, η επικοινωνιακή του δεινότητα και η συνεχής αναφορά του σε έναν μέλλον όπου η Πολωνία θα παίζει σημαντικό διεθνή ρόλο τον έκαναν ιδιαίτερα δημοφιλή, χωρίς να εντάσσεται σε κάποιο κόμμα. Από το 1998 έως το 2001 διετέλεσε υφυπουργός Εξωτερικών ενώ κατόπιν επέστρεψε στις ΗΠΑ ως υπότροφος του American Enterprise Institute, ενός από τα πλέον έγκυρα think tank της Ουάσιγκτον. Tότε ήταν που γνώρισε τη σύζυγό του, αμερικανίδα βραβευμένη με Πούλιτζερ δημοσιογράφο Αν Απλεμπαουμ.

Επέστρεψαν μαζί στην Πολωνία όπου γεννήθηκαν οι δύο γιοι τους Αλεξάντρ και Ταντέους, και ο Ράντοσλαβ εξελέγη βουλευτής στην πατρίδα του, το Μπίντγκοστς, το 2005. Την ίδια χρονιά έγινε υπουργός Αμυνας στην κυβέρνηση Κασίνσκι, όμως παραιτήθηκε δύο χρόνια αργότερα λόγω διαφωνιών. Μετά τις εκλογές που έφεραν τον Ντόναλντ Τουσκ στην εξουσία το 2007 ορκίσθηκε υπουργός Εξωτερικών.

ΜΕΤΑ ΤΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ. Στη διάρκεια της θητείας του οι σχέσεις Πολωνίας και Γερμανίας, 72 χρόνια μετά την εισβολή του ’39 και από τις επιχειρήσεις «Τάνενμπεργκ» και «ΑΒ» που εξόντωσαν την ηγεσία της Πολωνίας και οδήγησαν στον θάνατο 7 εκατομμύρια πολωνούς, έχουν βελτιωθεί σημαντικά. Το πρώτο ταξίδι εκτός χώρας του γερμανού υπουργού Εξωτερικών Γκίντο Βεστερβέλε ήταν στη Βαρσοβία. Οι επικριτές του μέσα στην Πολωνία λένε πως ποτέ η χώρα τους δεν ήταν τόσο κοντά με τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς ο Σικόρσκι ήταν εκείνος ο οποίος στις 20 Αυγούστου του 2008 υπέγραψε την συμφωνία πυραυλικής άμυνας με την τότε υπουργό Εξωτερικών Κοντολίζα Ράις, παρά τις έντονες διαφωνίες της Ρωσίας. Ομως και με τη Μόσχα κατόρθωσε να γεφυρώσει τις διαφωνίες και να υποδεχθεί πρόσφατα στη Βαρσοβία τον Ντμίτρι Μεντβέντεφ. Τόσες συμφωνίες, τόσες γνωριμίες, τόσες προτάσεις και τόση δημοτικότητα. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν πως το όνομα του Ράντοσλαβ Σικόρσκι θα το ακούσουμε σύντομα να συζητιέται για κάποια σημαντική θέση στην ΕΕ ή το ΝΑΤΟ.