Δάσκαλος στον πάγκο

ΣΤΙΣ δύο θητείες του στον Ολυμπιακό ο Βαλβέρδε δίνει μαθήματα σωστής διαχείρησης του δυναμικού και παράλληλα αντιμετώπισης των άλλων ομάδων.

Οταν πρωτοήρθε στου Ρέντη, έβαλε κανόνες στο προπονητήριο, έμαθε την ομάδα να παίζει με βάση το «ισπανικό μοντέλο» και έκανε γνωστή στο ευρύ κοινό τη λεγόμενη «πίεση ψηλά». Ο βάσκος τεχνικός ζήτησε από τους παίκτες του να πρεσάρουν, να μην περιμένουν τον αντίπαλο, να έχουν τον πρώτο λόγο σε κάθε παιχνίδι. Το πέτυχε στο ελληνικό πρωτάθλημα, δεν πρόλαβε να το εφαρμόσει στη Ευρώπη. Σε αυτή τη διοργάνωση του Τσάμπιονς Λιγκ, ο Βαλβέρδε πείθει πως εξέλιξε το σύστημα που εφαρμόζει απαρέγκλιτα στην ομάδα, από την αρχή της παρουσίας του. Δεν τον νοιάζουν οι έδρες, τα ονόματα, ο αντίπαλος. Αδιαφορεί για τις απουσίες της δικής του ενδεκάδας. Επιδιώκει να μην παίρνει θέση άμυνας, αλλά να επιτίθεται και να προβληματίζει την ομάδα που στέκεται απέναντί του. Ανεξάρτητα με το πώς θα κυλήσει η σεζόν ή η συνεργασία του Ολυμπιακού με τον Ερνέστο, το σίγουρο είναι πως οι Κόκκινοι αποκτούν ταυτότητα. Γίνονται μια ομάδα με τρόπο παιχνιδιού που αναγνωρίζεται από τους περισσότερους. Ακόμη και στα δύσκολα παιχνίδια του Τσάμπιονς Λιγκ, ο Ολυμπιακός δεν εφαρμόζει το σύστημα του κλεφτοπόλεμου, με τις αντεπιθέσεις και την αναζήτηση κενών χώρων.

Φυσικά, υπάρχουν και κάποιες μικροδιαφορές σε σύγκριση με την ομάδα που παρατάσσεται στη Σούπερ Λίγκα. Ενα από τα κλειδιά είναι η παρουσία του Μαρκάνο στην άμυνα, που δίνει τη δυνατότητα στον Χολέμπας να ανέβει στη μεσαία γραμμή και να προσφέρει με τις αμυντικές του δυνατότητες. Οπως και η παρουσία εξτρά κόφτη δίπλα στον Μοντέστο – στη Μασσαλία η δουλειά έγινε με έξοχο τρόπο από τον Μανιάτη, έναν παίκτη υποτιμημένο που έδειξε προσόντα να σταθεί σε υψηλό επίπεδο.

Ο Βαλβέρδε διδάσκει νοοτροπία και αυτοπεποίθηση. Κλείνει τα αυτιά του στο τι λέγεται δεξιά κι αριστερά και ζητεί συγκεκριμένα πράγματα. Με τον τρόπο αυτό, η ομάδα βελτιώνεται και πλάθεται χρόνο με τον χρόνο.