«Τζάστε», φώναξε, «έρχονται τα ρουνά»!

Η Συγγρού των 80s ζωντανεύει μπροστά μου. Η Αννα πέρασε εδώ έξι χρόνια. «Ηταν ειδυλλιακά τότε η Συγγρού, τώρα όλοι ζητάνε παθητικό ρόλο – και τότε υπήρχαν αυτά, αλλά λίγο. Οι πιο θηλυκές ήταν μετρημένες στα δάχτυλα, όπως η Μπετίνα. Αυτές όταν έκαναν την επέμβαση έφευγαν απ’ τη Συγγρού, δούλευαν σπίτι ή σε οίκο ανοχής. Ανέβαιναν μια σκάλα. Καλή πιάτσα τότε ήταν η Βουκουρεστίου. Η Αλόμα και η Μπέτυ ήταν οι πιο παλιές, αυτές έπιαναν ένα πόστο πίσω απ’ την Interamerican, οι πιο καινούργιες στο Φιξ – κάποιες καθιερώθηκαν εκεί μετά βέβαια και δεν κατέβαιναν. Η πρώτη μου προαγωγή ήταν στη μέση της Συγγρού. Και περίπου τότε έσκασε το ΑΙDS το 1985-86 αλλά και η ιστορία της συμμορίας του Βουλούτση, που είχε μίσος, μας χτυπούσε, μας κακοποιούσε, μας απήγε. Σε μια κοπέλα, την Τσικίτα, της χύσανε βενζίνη και την παράτησαν στα Σπάτα με βαριά εγκαύματα. Φρίκη…».

Στην εξίσωση των κινδύνων και του πόνου προσθέτει και την τότε αστυνομική βαρβαρότητα. «Είμαι ένα βράδυ με την εσάρπα και με λευκά εσώρουχα στο πεζοδρόμιο και φωνάζει μια στα καλιαρντά (σ.σ.: αργκό των γκέι): “Τζάστε, έρχονται τα ρουνά” (σ.σ.: έρχεται η Αστυνομία). Τρέχω, περνώ στην άλλη πλευρά της Συγγρού, αυτοί με τα κλομπ στα χέρια. Περνώ, λοιπόν, έξω από την καφετέρια του Παπασπύρου, η εσάρπα να ανεμίζει, σχεδόν γυμνή, και ο κόσμος να με κοιτάζει. Εζησα πολλές συλλήψεις, με κατηγορία για προσβολή της δημοσίας αιδούς. Οταν μας έπιαναν, δεν μας άφηναν να ντυθούμε μέχρι το Δικαστήριο. Και όταν είχαμε γυναίκες προέδρους έδρας, σχεδόν πάντα καταδικαζόμασταν».