ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Η κοινωνική πολιτική στην Ευρώπη

Γεώργιος Ν. Χαρμαντάς

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ

Ξαφνικά αποκαλύπτεται ότι σχεδόν όλων των χωρών το ταμείο είναι μείον. Τελείως απροειδοποίητα ξεσκεπάστηκε ότι στην υφήλιο δρούσε αφανώς οικονομική φθοροποιός πανδημία. Χώρες, τα ταμεία των οποίων κάποτε είχαν περίσσευμα χρημάτων, παρουσιάσθηκαν πρόσφατα να έχουν δανεισθεί μέχρι και τεράστια ποσά. Καταστάσεις ανύπαρκτες προ ετών. Ας είχε μεσολαβήσει ένας πολύ καταστροφικός πόλεμος.

Η αιτία δεν έχει την παραμικρή συνάφεια με την πώληση της Αλάσκας από τον τσάρο για να κάνει έναν πόλεμο. Πρόκειται για κάτι πρωτοφανές. Αιτία είναι μια πολιτική καλών προθέσεων. Προκειμένου για την Ευρώπη, μία μία οι κυβερνήσεις άρχισαν να εφαρμόζουν την αποκαλούμενη «κοινωνική πολιτική». Να μετατρέπονται σε «κοινωνικά κράτη».

Επρόκειτο για εύλογο δείγμα ανθρωπισμού. Αφετηρία μίας νέας εποχής αλληλεγγύης και πολιτισμικής ανύψωσης. Τα κράτη που δεν είχαν πολιτιστικούς συλλόγους, νηπιαγωγεία, παιδικούς σταθμούς, οικονομική ενθάρρυνση για τεκνοποιία, φύλαξη στα σχολεία, κοινωνική σύνταξη κ.λπ. απέκτησαν από όλα δαπάναις του δημοσίου ταμείου. Της γειτνίασης με το χρεοστάσιο προηγείται μία διαδικασία: Τις ρήξεις με το παρελθόν τις αναγγέλλει προεκλογικά ένα κόμμα που κυριολεκτικά διψάει για εξουσία. Οταν την κερδίσει, τις θέτει σε εφαρμογή, διότι βρίσκει ένα ταμείο γεμάτο. Οι επόμενες κυβερνήσεις είναι αναγκασμένες να συνεχίσουν τις παροχές με αντάλλαγμα και αυτές την παραμονή τους στην εξουσία. Οταν το ταμείο αδειάσει, επειδή το εθνικό προϊόν υστερεί πλέον των δαπανών, αρχίζει δανεισμός με πιθανό τέρμα το χρεοστάσιο ή τη λησμονημένη εθνική λιτότητα. Εχει πλέον καταστεί προφανές ότι κοινωνική πολιτική έχουν τη δυνατότητα να εφαρμόσουν ακίνδυνα αποκλειστικά και μόνο οι χώρες που παράγουν περίσσιο πλούτο. Αφασία που λένε τα παιδιά. Το ότι δανείζονται και οι ΗΠΑ πρόκειται για κάτι το διαφορετικό. Κάνουν πολέμους και δεν θέλουν να πουλήσουν την Αλάσκα στην Κίνα. Ο προκάτοχός τους, η Ρώμη, είχε το ίδιο πρόβλημα για τον ίδιο λόγο. Επειδή η Κίνα τής έπεφτε μακριά, το αντιμετώπιζε με πρωτότυπο μακροχρόνιο πληθωρισμό. Αφαιρούσε σταδιακά ασήμι από το νόμισμά της επί 100 χρόνια. Τώρα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια πιο νέα πραγματικότητα. Η εξουσία πλέον δεν βρίσκεται στα χέρια εκείνων που νομίζουν ότι την έχουν. Είναι στα χέρια των τραπεζιτών. Μια νεότερη της νέας εποχή διαφαίνεται στον ορίζοντα. Και ένα νέο πολίτευμα. Εκείνο της διεθνούς ολιγαρχίας των διαχειριστών του κεφαλαίου.

Η σημασία της επιτήρησης

Χρήστος Μελάς

ΠΕΙΡΑΙΑΣ

Πολύ αμφιβάλλω αν έχουν συνέλθει αυτοί που έπρεπε να σιωπούν και να είναι σε περισυλλογή για τη δεινή θέση στην οποία μας έχουν οδηγήσει ως χώρα. Ως άτομα και ως οικογενειάρχες βιώνουμε μίαν αφόρητη οικονομική κατάσταση, διότι ενώ πάντα ο μισθός από την εργασία μας απλώς επέτρεπε την επιβίωσή μας, τώρα καλούμαστε επιπλέον να πληρώσουμε, με στέρηση εκ των αναγκαίων, το αλόγιστο πάθος κάποιων να κυβερνήσουν.

Και ήδη ενώ βρισκόμαστε κάτω από την επιφάνεια, αυτοί όχι μόνο δεν συνεργάζονται να σωθούμε από τον όλεθρο παραμερίζοντας τις φιλοδοξίες τους, αλλά ανταγωνίζονται στο ποιος θα κυβερνήσει. Και ενώ αν είχαν στο παρελθόν τον κοινό νου θα έκαναν μόνο τους αναγκαίους δανεισμούς για αναπτυξιακούς λόγους, όπως κάνει ο σώφρων πολίτης για την οικογένειά του, δηλαδή με σίγουρη προοπτική απόδοσης των οφειλομένων στους δανειστές του, αυτοί όχι μόνο δεν το έκαναν, αλλά αλληλοδιαδόχως ανταγωνιζόμενοι για την εξουσία και μόνον, έπαιζαν με την τύχη της χώρας, ελπίζοντας ότι ναι μεν θα σκάσει η βραδυφλεγής βόμβα, αλλά όχι στα δικά τους χέρια.

Βέβαια, η εκάστοτε αξιωματική αντιπολίτευση δεν ενημέρωνε όπως είχε υποχρέωση τον λαό για το θανάσιμο παιχνίδι αυτό που παιζόταν τα προηγούμενα χρόνια, διότι ήλπιζε να είναι η επόμενη κυβέρνηση. Ούτε όμως και τα άλλα κόμματα έκαναν κάτι προς αυτήν την κατεύθυνση διότι και αυτοί ελάμβαναν τα ποσοστά τους από τα δανειζόμενα (π.χ. χρηματοδότηση των κομμάτων, διευθυντικές θέσεις).

Τώρα θεωρούν επάρατη την επιτήρηση! Βέβαια, θα χάσουν τα μπόνους. Επιτήρηση; Μάλιστα! Σιδηρά επιτήρηση, διαρκείας μάλιστα, όχι μόνο μέχρι να επιστραφούν αυτά που δανείστηκαν ερήμην ημών, αλλά μέχρι μερικοί να καταλάβουν ότι ο λαός έχει δικαίωμα και απαιτεί χρηστή διαχείριση και ότι οφείλουν αυτοί που εκλέχτηκαν από αυτόν να τον σέβονται.

Ο πολίτης είναι το κύτταρο της κοινωνίας. Δεν μπορεί οι Ελληνες που κατά καιρούς μετανάστευσαν σε ευνομούμενες χώρες, οι οποίες τιμούν την αξιοσύνη, αποδίδουν το δίκαιο, δεν έχουν ημετέρους, δεν επιβραβεύουν τους άχρηστους, να γίνονται «πρώτοι» στη νέα τους πατρίδα και εδώ να μας φτύνουν οι «φελλοί».

Το σύνδρομο

της Στοκχόλμης

Δημήτρης Σταθακόπουλος

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ – Δρ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Το σύνδρομο της Στοκχόλμης πήρε το όνομά του από ένα περιστατικό που συνέβη στη Σουηδία το 1973. Σε μία ληστεία τράπεζας, οι όμηροι τάχτηκαν με το μέρος των απαγωγέων αρνούμενοι ώς και να σωθούν!

Κάτω από συνθήκες πίεσης, όπως στις περιπτώσεις απαγωγής και ομηρείας, ενδοοικογενειακής κακοποίησης, κακοποίησης θυμάτων πολέμου, παρατηρήθηκε η ανάπτυξη μιας ιδιαίτερης συμπεριφοράς του θύματος στο πρόσωπο του θύτη.

Το θύμα διακρίνει την απειλή και για να επαναφέρει την ισορροπία με πρωταρχική ανάγκη την επιβίωση αποδέχεται έως και δικαιολογεί τη συμπεριφορά του δράστη. Απομονωμένο ηθελημένα ή όχι από τον εξωτερικό κόσμο, δημιουργεί έναν δεσμό με αυτόν που η κοινή λογική υποδεικνύει να απαξιώσει. Το θύμα επικεντρώνεται στον θύτη εφόσον πιστεύει πως δεν υπάρχει άλλη διέξοδος. Ανεξάρτητα από την πίεση που του ασκείται, το θύμα ασχολείται μόνο με τα «καλά» στοιχεία του εξουσιαστή του. Οι έστω και ελάχιστες πράξεις καλοσύνης ή ενδιαφέροντος από τη μεριά του δράστη μεγαλοποιούνται συνειδητά από το θύμα του μέσα από την ανάγκη του εξωραϊσμού της πραγματικότητας.

Ζητώντας την επιβεβαίωση της παραπάνω αναφοράς από ειδικούς ψυχολόγους / ψυχίατρους, κάντε την εξής αναγωγή: Οπου θύμα ο χειραγωγημένος λαός και όπου θύτης το πολιτικό σύστημα. Επίσης, όπου θύμα η Ελλάδα και όπου θύτης η Μερκοζική ΕΕ, ΔΝΤ, αγορές, τρόικα. Τέλος, όπου θύμα, η ανθρωπότητα και όπου θύτης το παγκόσμιο τραπεζο-μονεταριστικό σύστημα και οι αγορές, που κατά κοινή πλέον ομολογία των πολιτικών (εργαλείο των αγορών) τούς έχει ξεφύγει ανεξέλεγκτα.

Η γη δεν είναι επίπεδη και ούτε έχει δίκιο η Ιερά Εξέταση. Δεν πρέπει να κάτσουμε να μας «κάψουν» για το καλό μας και μετά να μας αλείψουν λάδι! Η γη είναι σφαιρική και κινείται, υπάρχει και άλλη διέξοδος, έστω και εάν τώρα δεν την πιστεύουν.

Οι σύγχρονοι Νεοέλληνες

Γρηγόρης Μανινάκης

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ

Εγραψε κάποιος:

«Υπάρχουν λαοί οι οποίοι δεν σκέφτηκαν ποτέ να υποτάξουν άλλους, που δεν αμέλησαν ποτέ να αμυνθούν υπέρ εαυτών και κίνητρο της δράσης τους έχουν την ευγενή ιδέα του φωτισμού τού κόσμου (με την παροχή στους άλλους λαούς τα φώτα τους), του εκπολιτισμού της οικουμένης (με τον ίδιον τους τον πολιτισμό), του εξευγενισμού της ανθρωπότητος (με την ίδια τους την ευγένεια). Μοναδικό τέτοιο παράδειγμα είναι η ελληνική φυλή».

Απαντάω εγώ: Αυτοί όμως, δυστυχώς, δεν είναι πλέον οι σύγχρονοι Νεοέλληνες, των συντεχνιών, της λαμογιάς, του ρουσφετιού, του βολέματος, της διαφθοράς και της ξενομανίας! ΝΑΙ!! Φταίνε κυρίως οι διοικούντες, ανεπαρκείς, ανίκανοι, κατώτεροι των περιστάσεων και άτολμοι πολιτικοί ηγέτες. Ομως ένα διεφθαρμένο κράτος και μια ευνουχισμένη πολιτεία – κοινωνία δεν μπορούν να στέκονται και να επιβιώνουν για 40 και πλέον χρόνια ερήμην και χωρίς τη «βολική», στρουθοκαμηλική ανοχή και ευθύνη των πολιτών τους. Εξού και η σημερινή τραγική πραγματικότητα, επί δικαίους και αδίκους, όπου δυστυχώς, ως φαίνεται, ο Φοίνικας πρέπει να αναγεννηθεί από τη στάχτη του.

Οι περιπατητές της Πάρνηθας

Σήφης Κωστόπουλος ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ

Για τον ταλαίπωρο Αθηναίο που ζει μέσα στον θόρυβο, στο καυσαέριο και το τσιμέντο σε εξοντωτικούς ρυθμούς, η Πάρνηθα – όση έχει απομείνει από τις πυρκαγιές – αποτελεί μία όαση, ένα σωστό καταφύγιο για λίγη αναψυχή και ηρεμία. Ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε να είναι. Γιατί ο επισκέπτης της τα τελευταία χρόνια βρίσκεται μπροστά σε μία δυσάρεστη έκπληξη: εκείνους που χρησιμοποιούν το δάσος της για extreme σπορ, που περνάνε με μηχανές πολλών κυβικών και «γουρούνες» με τρομερή ταχύτητα και εκκωφαντικό θόρυβο δίπλα σε ανυποψίαστους περιπατητές που θέλησαν να βρεθούν για λίγο μακριά από τις απάνθρωπες συνθήκες της πόλης και έπεσαν στα χειρότερα, με κίνδυνο ακόμα και της σωματικής τους ακεραιότητας. Αλήθεια, πού είναι οι αρμόδιες υπηρεσίες για να προστατέψουν τους πολίτες οι οποίοι δεν ενοχλούν κανέναν και δικαιούνται κι αυτοί ένα μερίδιο στη στοιχειώδη επαφή με τη φύση;

Γιατί το κράτος εδώ και χρόνια εθελοτυφλεί μπροστά σ’ αυτήν την ασυδοσία που απειλεί ακόμα και το έδαφος και τις ρίζες των δέντρων και τελικά και την ίδια την υπόσταση του δάσους; Δεν φτάνουν οι πυρκαγιές, πρέπει να καταστρέφουμε ό,τι ωραίο υπάρχει με κάθε δυνατό τρόπο; Γιατί οι λίγοι ανεύθυνοι συμπολίτες μας να δρουν ανεξέλεγκτα εις βάρος των πολλών; Πρέπει να συμβεί κάποιο δυστύχημα για να ληφθούν μέτρα; Μην ξεχνάμε ότι και μικρά παιδιά παίζουν σε σημεία του δάσους από όπου ανά πάσα στιγμή «εκτοξεύονται» κυριολεκτικά δίπλα τους αυτά τα οχήματα. Ελπίζω να ενδιαφερθούν επιτέλους οι αρμόδιοι ή να ευαισθητοποιηθούν και να αντιδράσουν και άλλοι φίλοι της Πάρνηθας πριν να είναι πολύ αργά.